Bir Çocuğun Kocaman Yüreği ve Bir Öğretmenin Gözyaşları

Bizler bu çocuktan daha mı fakiriz? Yoksa asıl fakirliğimiz cebimizde değil, gönlümüzde mi?

Arzu ÜNAL’ın kaleminden

Bazen küçücük bir çocuğun yaptığı iyilik, koca bir dünyanın unuttuğu insanlık dersini yeniden hatırlatır. Bazen birkaç bozuk para, milyonlarca liralık servetten daha kıymetli olur. İşte insanın yüreğine dokunan, düşündüren ve vicdanını sorgulatan böyle bir hikâye…


SINIFTA KALAN SON ÖĞRENCİ

Günün son dersinin bitmesine çok az kalmıştı.

Öğrenciler, bir an önce evlerine gitmek için sabırsızlanıyordu. Kitaplar kapanmış, defterler çantalara yerleştirilmiş, bütün gözler sınıfın kapısına çevrilmişti.

Nihayet zil çaldı.

Çocuklar büyük bir sevinçle sınıftan çıkmaya başladı. Kimi arkadaşlarıyla konuşuyor, kimi koşarak koridora yöneliyordu.

Fakat öğrencilerden biri yerinden kalkmamıştı.

Adı Yavuz Ali idi.

Yavuz Ali, diğer arkadaşlarının aksine hiç acele etmiyordu. Kitaplarını ağır ağır topluyor, kalemlerini tek tek çantasına yerleştiriyordu.

Bir yandan da göz ucuyla öğretmenini izliyordu.

Sanki söylemek istediği önemli bir şey vardı. Fakat bunu arkadaşlarının duymasını istemiyordu.

Öğretmeni Zeynep Hanım, öğrencisinin bu davranışını fark etti.

— Hayrola Yavuz Ali, eve gitmeyecek misin?

Yavuz Ali, son arkadaşının da sınıftan çıkmasını bekledi.

Sonra çekingen bir sesle konuştu:

— Öğretmenim, sizinle biraz konuşabilir miyim?

Zeynep Öğretmen gülümsedi.

— Elbette yavrum. Söyle bakalım, ne oldu?

Yavuz Ali başını hafifçe öne eğdi.

— Öğretmenim, bizim sınıftaki Merve var ya…

— Evet, Merve. Ne olmuş ona?

— Sanırım ailesinin durumu pek iyi değil.

— Neden böyle düşündün?

— Çünkü öğretmenim, beslenme çantasına bazen hiçbir şey koyamıyor. Bazen de yalnızca bir parça ekmek getiriyor. Teneffüslerde diğer arkadaşlarımız yemek yerken o sessizce oturuyor.

Zeynep Öğretmen dikkatle dinliyordu.

Yavuz Ali devam etti:

— Ben ona yardım etmek istiyorum öğretmenim. Ama benim yardım ettiğimi bilmesini istemiyorum.

— Neden yavrum?

— Çünkü utanabilir. Üzülebilir. Özgüveni kırılabilir. Belki de kendisini bana borçlu hisseder. Ben onun üzülmesini istemiyorum.

Sonra küçük ellerini cebine soktu.

Bir avuç bozuk para çıkardı.

Paraları usulca öğretmeninin masasının üzerine bıraktı.

— Öğretmenim, ben her gün bir simit parası biriktirsem, hafta sonunda size getirsem… Siz de bu parayla Merve’ye yiyecek alsanız olur mu? Ama lütfen benim verdiğimi söylemeyin.

BİR AVUÇ BOZUK PARA, KOCAMAN BİR YÜREK

Zeynep Öğretmen bir an ne söyleyeceğini bilemedi.

Masasının üzerindeki bozuk paralara baktı.

Sonra karşısında duran küçücük çocuğa…

Yavuz Ali’nin ailesini tanıyordu. Babası gündelik işlerde çalışıyordu. Bazen günlerce iş bulamıyordu. Annesi evin geçimini sağlamak için büyük fedakârlıklar yapıyordu.

Bu çocuğun kendi ailesi de maddi sıkıntı içindeydi.

Buna rağmen başkasının derdini kendisine dert edinmişti.

Üstelik yaptığı iyiliğin bilinmesini bile istemiyordu.

Zeynep Öğretmen yumuşak bir sesle sordu:

— Yavuz Ali, bildiğim kadarıyla sizin de maddi durumunuz pek iyi değil. Yanılıyor muyum?

— Hayır öğretmenim, doğru biliyorsunuz.

— Baban ne iş yapıyor?

— Gündelik işlere gidiyor. Ama her zaman iş bulamıyor.

— Peki sen bu paraları nereden buluyorsun?

Yavuz Ali gururla cevap verdi:

— Ben de çalışıyorum öğretmenim.

— Sen mi çalışıyorsun? Nerede?

— Okuldan sonra simit satıyorum.

Öğretmeni şaşırdı.

— Hem okuyorsun hem de simit mi satıyorsun?

— Evet öğretmenim. Babama yardım ediyorum. Biraz da kendi harçlığımı kazanıyorum.

Zeynep Öğretmen’in boğazı düğümlendi.

Karşısında, hayatın yükünü küçük yaşta omuzlamış ama merhametini kaybetmemiş bir çocuk duruyordu.

ZENGİN OLUNCA DEĞİL, BUGÜN İYİLİK YAPMALIYIM!

Öğretmeni, Yavuz Ali’nin kendisini fazla zorlamasını istemiyordu.

Onun güzel niyetini kırmadan başka bir çözüm bulmaya çalıştı.

— Peki yavrum, büyüyünce ne olmak istiyorsun?

Yavuz Ali hiç düşünmeden cevap verdi:

— Çok zengin bir iş adamı olmak istiyorum öğretmenim!

— Neden çok zengin olmak istiyorsun?

— Çünkü insanlara daha çok yardım etmek istiyorum. Fakir çocuklar aç kalmasın, kimse ihtiyaç içinde yaşamasın istiyorum.

Zeynep Öğretmen gülümsedi.

— Ne güzel bir düşünce! Öyleyse sana bir teklifim var. Şimdi kazandığın paraları kendin için biriktir. İyi oku, başarılı ol. Büyüyüp zengin bir iş adamı olduğunda insanlara daha çok yardım edersin.

Yavuz Ali başını iki yana salladı.

— Olmaz öğretmenim!

— Neden olmaz?

— Çünkü iyiliği büyüyünceye bırakamam.

— Neden yavrum?

Yavuz Ali, öğretmeninin gözlerine baktı.

— Üç sebebi var öğretmenim.

BİRİNCİ SEBEP: BU PARA YALNIZCA BENİM DEĞİL

— Birincisi öğretmenim, ben kazandığım paranın yalnızca bana ait olduğunu düşünmüyorum.

— Nasıl yani?

— Allah bana sağlık vermiş, çalışacak güç vermiş. İnsanlar da benden simit alıyor. Ben güler yüzlü davranınca daha çok müşteri geliyor. Demek ki kazancımda başkalarının da payı var.

Biraz durduktan sonra devam etti:

— Mesela bizim mahallede Hasan Amca var. Her gün benden iki simit alıyor. Ama kendisi yemiyor. Güvercinlere veriyor. Ben de onu görünce düşünüyorum: Hasan Amca kuşları bile aç bırakmak istemiyorsa, ben arkadaşımın aç kalmasına nasıl razı olabilirim?

Zeynep Öğretmen sessizleşti.

Küçücük bir çocuk, paylaşmanın anlamını ne güzel anlatıyordu!

İKİNCİ SEBEP: İYİLİK DE KÜÇÜK YAŞTA ÖĞRENİLİR

Yavuz Ali devam etti:

— İkinci sebebim şu öğretmenim: Büyüklerimiz “Ağaç yaşken eğilir.” derler.

— Evet yavrum, doğru.

— Ben şimdi paylaşmayı öğrenmezsem büyüdüğümde nasıl paylaşacağım? Bugün bir simit parasını veremeyen insan, yarın çok zengin olunca parasının yarısını verebilir mi?

Öğretmeni cevap vermedi.

Yavuz Ali konuşmasını sürdürdü:

— İnsan küçükken neye alışırsa büyüyünce de onu yapar. Ben şimdi iyilik yapmaya alışmak istiyorum. Çünkü zengin olmak başka şey, iyi insan olmak başka şey öğretmenim.

Bu sözler Zeynep Öğretmen’in yüreğine dokundu.

Karşısındaki çocuk yalnızca yardım etmiyordu.

Aynı zamanda insan olmanın ne demek olduğunu anlatıyordu.

ÜÇÜNCÜ SEBEP: HAYATIMIN EN BÜYÜK YATIRIMI

— Peki, üçüncü sebebin nedir Yavuz Ali?

Çocuk bu kez heyecanlandı.

— Öğretmenim, üçüncü sebebim hepsinden önemli!

— Dinliyorum yavrum.

— Ben büyüyünce çok zengin bir iş adamı olmak istiyorum ya…

— Evet.

— İş adamları yatırım yaparlar, değil mi?

— Evet, yaparlar.

— Hem de zamanında yatırım yapanlar kazanırlar.

Zeynep Öğretmen gülümseyerek başını salladı.

— Doğru söylüyorsun.

Yavuz Ali biraz yaklaştı.

— Ben de şimdiden yatırım yapıyorum öğretmenim.

— Neye yatırım yapıyorsun?

— Ahiretime, öğretmenim!

Zeynep Öğretmen şaşkınlıkla çocuğun yüzüne baktı.

— Nasıl yani?

Yavuz Ali, çocukça bir saflıkla ama büyük bir inançla cevap verdi:

— Öğretmenim, ben şimdi zengin değilim. Ancak bir simit parası kadar yardım edebiliyorum. Allah da insanların yaptığı iyiliği yalnızca miktarına göre değil, niyetine ve imkânına göre değerlendirir, değil mi?

— Evet yavrum.

— O zaman benim bir simit param, çok zengin bir insanın verdiği büyük bir para kadar değerli olabilir.

Bir an sustu.

Sonra öğretmeninin ömrü boyunca unutamayacağı o sözleri söyledi:

— Öğretmenim, ben şimdi bir simit parasıyla iyilik yapabiliyorum. Belki Allah bu küçücük iyiliğimi kabul eder de bana cennetinin kapılarını açar. Zengin olmayı beklersem belki o günleri hiç göremem. Ben cennete giden yola bugünden yatırım yapmak istiyorum. Bundan daha kârlı bir yatırım olabilir mi?

Zeynep Öğretmen’in gözleri doldu.

Artık karşısında küçücük bir öğrenci değil, kocaman bir gönül vardı.

Sanki yıllardır kitaplardan öğrenmeye çalıştığı bir hakikati, o gün küçük bir simit satıcısından öğrenmişti.

İyilik için zengin olmak gerekmiyordu.

Merhamet için makam gerekmiyordu.

Paylaşmak için çok şeye sahip olmak gerekmiyordu.

İnsanın gönlü zenginse, cebindeki birkaç bozuk para bile dünyalara bedeldi.

ÖĞRETMENİN GÖZYAŞLARI

Zeynep Öğretmen konuşamadı.

Yavuz Ali’nin başını okşadı.

— Allah senden razı olsun yavrum, dedi güçlükle.

— Ben bu işi hallederim. Sen hiç merak etme.

Yavuz Ali’nin yüzü aydınlandı.

— Teşekkür ederim öğretmenim. Ama Merve bilmeyecek, değil mi?

— Bilmeyecek yavrum. Söz veriyorum.

Çocuk sevinçle çantasını sırtına aldı.

— Hoşça kalın öğretmenim!

— Güle güle Yavuz Ali…

Küçük çocuk sınıftan çıktı.

Koridorda ayak sesleri yavaş yavaş kayboldu.

Okul boşalmıştı.

Zeynep Öğretmen masasına döndü.

Birden gözü, Yavuz Ali’nin bıraktığı bozuk paralara ilişti.

Paraları avucuna aldı.

Uzun uzun baktı.

Hayatı boyunca elinden nice paralar geçmişti.

Maaşlar, faturalar, alışverişler, birikimler…

Ama hiçbir para ona bu kadar değerli görünmemişti.

Sanki avucunda bozuk paralar değil, dünyanın en kıymetli incileri, yakutları ve elmasları vardı.

Hayır!

Bu paralar onlardan bile kıymetliydi.

Çünkü bu paraların üzerinde bir çocuğun alın teri vardı.

Bu paralarda fedakârlık vardı.

Bu paralarda merhamet vardı.

Bu paralarda gösterişsiz bir iyilik vardı.

Ve en önemlisi…

Bu paralarda, kendi yoksulluğunu unutup başkasının yoksulluğunu düşünen bir yürek vardı.

Zeynep Öğretmen bozuk paraları avucunda sımsıkı tuttu.

Gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı.

Önce sessizce ağladı.

Sonra hıçkırıklarına engel olamadı.

Ağladı…

Ağladı…

Ağladı…

Belki kendi hayatını düşündü.

Belki bugüne kadar ertelediği iyilikleri…

Belki de imkânı olduğu hâlde görmezden geldiği insanları…

Bir çocuğun birkaç bozuk parayla gösterdiği merhameti, yetişkinlerin neden bazen gösteremediğini düşündü.

AKŞAM KARANLIĞINDA YANKILANAN SÖZLER

Zeynep Öğretmen kendine geldiğinde akşam olmuştu.

Pencereden dışarı baktı.

Güneş batmak üzereydi.

Okulun koridorları sessizliğe bürünmüştü.

Eşyalarını topladı.

Yavaş adımlarla sınıftan çıktı.

Okulun kapısına geldiğinde bekçi Faruk onu gördü.

Öğretmenin yüzünde derin bir hüzün, gözlerinde ise bambaşka bir ışık vardı.

Zeynep Öğretmen, kendi kendine aynı sözleri tekrarlıyordu:

— Bir simit parasıyla cennete yatırım yapmak…

— Bir simit parasıyla cennete yatırım yapmak…

Bekçi Faruk şaşkınlıkla sordu:

— Ne dediniz hocam?

Fakat Zeynep Öğretmen onu duymadı bile.

Elinde sımsıkı tuttuğu bozuk paralarla akşamın alacakaranlığında yürüyüp gitti.

O gün bir öğretmen, öğrencisine ders vermemişti.

Bir öğrenci, öğretmenine hayatının en büyük dersini vermişti.


PEKİ, BİZLER BU ÇOCUKTAN DAHA MI FAKİRİZ?

Şimdi bu hikâyenin sonunda biraz da kendimize bakalım.

Yavuz Ali’nin cebinde yalnızca birkaç bozuk para vardı.

Ama yüreğinde kocaman bir dünya taşıyordu.

Bizim cebimizde belki ondan çok daha fazla para var.

Evlerimiz var.

Arabalarımız var.

Sofralarımız dolu.

Dolaplarımız yiyeceklerle dolup taşıyor.

Ama acaba gönlümüz ne kadar dolu?

Bir komşumuzun aç olduğunu biliyor muyuz?

Bir öğrencinin okula aç gittiğini fark ediyor muyuz?

Bir yaşlının kapısını çalıyor muyuz?

Bir yetimin başını okşuyor muyuz?

Bir çocuğun eğitimine katkıda bulunuyor muyuz?

Yoksa hep aynı bahanenin arkasına mı saklanıyoruz?

“Biraz daha kazanayım, sonra yardım ederim.”

“Borçlarım bitsin, sonra iyilik yaparım.”

“Emekli olayım, o zaman insanlara destek olurum.”

“Zengin olunca hayır işleri yaparım.”

Peki ya o gün hiç gelmezse?

Ya yarınlarımız, bugün düşündüğümüz gibi olmazsa?

Ya yardım etmek için beklediğimiz gün, bir daha hiç doğmazsa?

İYİLİĞİN ZAMANI BUGÜNDÜR

İyilik, zenginlerin tekelinde değildir.

Bir fakir de başka bir fakirin elinden tutabilir.

Bir çocuk başka bir çocuğun yüzünü güldürebilir.

Bir öğrenci kalemini paylaşabilir.

Bir komşu yemeğini bölüşebilir.

Bir insan, hiçbir maddi imkânı olmasa bile güzel bir sözle, içten bir tebessümle, samimi bir duayla başka bir insanın hayatına dokunabilir.

Çünkü iyiliğin büyüklüğü yalnızca verilen şeyin değeriyle ölçülmez.

Bazen bir dilim ekmek, bir sofradan daha kıymetlidir.

Bazen bir bardak su, bir servetten daha değerlidir.

Bazen bir simit parası, insanın bütün zenginliğinden daha anlamlıdır.

Asıl mesele ne kadar verdiğimiz değil, hangi yürekle verdiğimizdir.

CEBİMİZ DEĞİL, GÖNLÜMÜZ ZENGİN OLSUN

Bu hikâye bize çok önemli bir hakikati hatırlatıyor:

İnsan, sahip olduklarıyla değil, paylaşabildikleriyle büyür.

Servet biriktirmek insanı zengin edebilir.

Ama merhamet biriktirmek insanı değerli kılar.

Para tükenebilir.

Makam kaybedilebilir.

Şöhret unutulabilir.

Fakat bir insanın hayatına dokunan iyilik, yıllar geçse de hatırlanabilir.

Unutmayalım ki cennet parayla satın alınan bir yer değildir. Ancak samimi niyetle yapılan küçücük bir iyilik bile Allah’ın rahmetine vesile olabilir.

Yavuz Ali’nin hikâyesindeki asıl zenginlik de budur.

O, bir simit parasıyla cenneti satın aldığını değil, küçücük imkânlarıyla bile iyilik yolunda yürüyebileceğini anlatıyordu.

Şimdi kendimize şu soruyu soralım:

Bizler Yavuz Ali’den daha mı fakiriz?

Yoksa daha çok şeye sahip olduğumuz hâlde paylaşmayı mı unuttuk?

Belki de bugün hepimizin yapması gereken, cebimizdeki paraları saymak yerine gönlümüzdeki merhameti sorgulamaktır.

Çünkü bazen dünyayı değiştirmek için büyük servetlere değil, Yavuz Ali gibi küçücük bir çocuğun kocaman yüreğine ihtiyaç vardır.

Ve unutmayalım:

İyilik yapmak için zengin olmayı beklemeyin. Çünkü iyilik yaptıkça gönlünüz zenginleşir.

Geride bıraktığımız en büyük miras, biriktirdiğimiz servet değil, dokunduğumuz gönüllerdir.

Bu hikâye, iyiliğin ve paylaşmanın değerini anlatan, kaynağı doğrulanmamış ibretlik bir anlatı olarak değerlendirilmelidir.