Bazen bir çocuğun ihtiyacı büyük değildir.

Bir çift ayakkabı…

Bir okul çantası…

Bir sıcak mont…

Bir defter…

Bir tekerlekli sandalye…

Bir kapıdan içeri girebilmek için yapılacak küçük bir rampa…

Bazen de sadece başını okşayacak bir el, “Korkma, yalnız değilsin” diyecek bir sestir.

Fakat o küçük ihtiyaç karşılanmadığında, bir çocuğun dünyası büyüyen bir sessizliğe dönüşebilir.

Biz Türkiye’nin 81 ilinde işte bu sessizliği duymak istiyoruz.

Kız çocuklarımız başta olmak üzere bütün çocukların, engelli kardeşlerimizin, yaşlılarımızın, ihtiyaç sahibi ailelerimizin ve hayatın yükünü tek başına taşımaya çalışan herkesin yanında olmayı bir görev değil, vicdan borcu kabul ediyoruz.

BİR KIZ ÇOCUĞUNUN HAYALİ YARIM KALMASIN

Bir kız çocuğunu düşünün.

Okula gitmek istiyor.

Kitap okumak, öğretmen olmak, doktor olmak, mühendis olmak, sanatçı olmak istiyor.

Fakat evde ekonomik sıkıntılar var.

Belki kırtasiye malzemesi alınamıyor.

Belki okul yolu uzak.

Belki ailesinin omzundaki yük, onun hayallerinden daha ağır görünüyor.

Bir süre sonra o çocuk sessizleşiyor.

Hayallerini anlatmamaya başlıyor.

Çünkü çocuklar bazen yoksulluğu kelimelerle değil, vazgeçerek anlatır.

İşte tam burada ona uzatılan bir el, yalnızca bir yardım değildir.

Bir geleceğin yeniden kurulmasıdır.

Bir kız çocuğunun eğitimine verilen destek, sadece onun hayatını değiştirmez.

O çocuk büyür, bir aileyi değiştirir.

Bir mahalleye örnek olur.

Başka kız çocuklarının da hayal kurmasına cesaret verir.

Bu yüzden kız çocuklarına verilen her destek, Türkiye’nin yarınlarına yakılan bir ışıktır.

ÇOCUKLAR YOKSULLUĞUN YÜKÜNÜ TAŞIMAMALI

Hiçbir çocuk ailesinin maddi sıkıntısından dolayı mahcup olmamalıdır.

Arkadaşları yeni ayakkabılarla okula giderken başını önüne eğmemelidir.

Beslenme çantasını saklamak zorunda kalmamalıdır.

Bir geziye katılamadığı için sınıfın bir köşesinde sessizce oturmamalıdır.

Çocukluk, kaygının değil, güvenin zamanı olmalıdır.

Oyun oynamanın, öğrenmenin, gülmenin ve hayal kurmanın zamanı olmalıdır.

Çocukların omuzlarına yetişkinlerin yükünü bırakırsak, onların çocukluğunu ellerinden alırız.

Bizim sorumluluğumuz yalnızca açlığı gidermek değil; çocuğun onurunu korumaktır.

Yardım ederken onu incitmemek, eksikliğini yüzüne vurmamak ve kendisini diğerlerinden farklı hissettirmemektir.

Gerçek iyilik, alan eli utandırmayan iyiliktir.

ENGELLER BAZEN MERDİVENLERDE, BAZEN BAKIŞLARDADIR

Engelli bir kardeşimizin hayatını düşünelim.

Sokağa çıkmak istiyor, fakat kaldırım uygun değil.

Okula gitmek istiyor, fakat bina erişilebilir değil.

Bir etkinliğe katılmak istiyor, fakat ulaşım imkânı yok.

Çalışmak, üretmek, hayatın içinde olmak istiyor; fakat karşısına fırsatlardan önce önyargılar çıkıyor.

Çoğu zaman engel, insanın bedeninde değildir.

Engel, toplumun hazırlamadığı yollardadır.

Koymadığı rampadadır.

Açmadığı kapıdadır.

Görmezden gelen bakışlardadır.

Bir engelli kardeşimize destek olmak, ona acımak değildir.

Onun hakkını teslim etmektir.

Bağımsız yaşayabilmesi, eğitim alabilmesi, çalışabilmesi ve sosyal hayata eşit şekilde katılabilmesi için gerekli imkânları sağlamaktır.

Bazen bir tekerlekli sandalye bir insanın dünyaya açılan kapısıdır.

Bazen bir işitme cihazı, yıllardır duyulamayan sesleri geri getirir.

Bazen küçük bir düzenleme, bir insanın başkasına muhtaç olmadan yaşayabilmesini sağlar.

Bizim gönüllülük anlayışımız, bir insanın hayatını kolaylaştırabiliyorsak bunu ertelememeyi gerektirir.

BİR ANNENİN SESSİZ DUASI

İhtiyaç sahibi bir evin kapısını çaldığınızda, sizi çoğu zaman bir annenin mahcup bakışları karşılar.

O anne kendisi için bir şey istemez.

“Çocuğum okusun.”

“Üşümesin.”

“İlacını alabilelim.”

“Kimseye muhtaç olmasın.”

der.

Annelerin duası çoğu zaman kendileri için değil, çocukları içindir.

Onlar aç kalır, çocuklarını doyurur.

Eski elbiseyi giyer, çocuğuna yenisini almaya çalışır.

Kendi acısını saklar, evladının yüzü gülsün ister.

Bir annenin yükünü hafifletmek, yalnızca maddi yardım yapmak değildir.

Ona “Bu yükü tek başına taşımayacaksın” demektir.

Bir koli, bir burs, bir sağlık desteği veya bir iş imkânı bazen bir annenin geceleri daha huzurlu uyumasına vesile olabilir.

Bir annenin duasını almak, yapılan bütün iyiliklerin en büyük karşılığıdır.

YAŞLILARIMIZIN EN BÜYÜK İHTİYACI HATIRLANMAKTIR

Bazı ihtiyaçlar parayla ölçülmez.

Yaşlı bir insanın kapısını çalmak, onunla çay içmek ve birkaç dakika sohbet etmek bazen yapılan en büyük iyilik olabilir.

Çünkü yaşlılıkta insanın en ağır yükü her zaman hastalık veya yoksulluk değildir.

Unutulmaktır.

Bir zamanlar çocuklarını büyüten, ailesi için çalışan, toplumuna hizmet eden insanlar yaşlandıklarında yalnız bırakılmamalıdır.

Onların hatıraları dinlenmeli.

Tecrübelerinden yararlanılmalı.

Ellerinden tutulmalı.

Bir yaşlıya gösterilen saygı, aslında kendi geleceğimize gösterdiğimiz saygıdır.

Bugünün gençleri yarının yaşlıları olacaktır.

Nasıl bir toplumda yaşlanmak istiyorsak, bugünün yaşlılarına öyle davranmalıyız.

GÖNÜLLÜNÜN UZATTIĞI EL, BAZEN BİR HAYATI DEĞİŞTİRİR

Bir gönüllü, her şeyi yapamayabilir.

Fakat bir insan için çok şey yapabilir.

Bir öğrencinin kitabını alabilir.

Bir çocuğu hastaneye götürebilir.

Bir engelli vatandaşın işini takip edebilir.

Bir yaşlının alışverişini yapabilir.

Bir aileye ulaşarak devletin sunduğu imkânlardan yararlanmasına yardımcı olabilir.

Bazen gönüllü, yardım veren kişi değildir.

Doğru kişiyi doğru ihtiyaçla buluşturan köprüdür.

Bazen bir kapının açılmasına vesile olur.

Bazen iki insanı tanıştırır.

Bazen bir hayırseverin desteğini gerçek ihtiyaç sahibine ulaştırır.

Gönüllülüğün en güzel tarafı budur:

İmkânı olanla ihtiyacı olan arasında gönülden bir bağ kurmak.

Biz bu bağı Türkiye’nin 81 ilinde büyütmek istiyoruz.

81 İL, TEK BİR YÜREK

Türkiye büyük bir ülkedir.

Her şehrin farklı bir hikâyesi vardır.

Fakat ihtiyaçların dili çoğu zaman aynıdır.

Hakkâri’de üşüyen bir çocuğun soğuğu ile Edirne’de üşüyen bir çocuğun soğuğu farklı değildir.

Sivas’taki bir annenin kaygısıyla İzmir’deki bir annenin kaygısı birbirine benzer.

Trabzon’daki bir engelli kardeşimizin yaşadığı zorlukla Mardin’deki bir kardeşimizin yaşadığı zorluk aynı insanlık sorumluluğunu doğurur.

Bizim için şehirler arasında uzaklık olabilir, fakat gönüller arasında uzaklık yoktur.

81 ilde faaliyet göstermek, yalnızca sayısal bir hedef değildir.

Bu, ülkenin hiçbir köşesini yalnız bırakmama iradesidir.

Bir şehirde yapılan iyiliğin başka bir şehirde de çoğalmasıdır.

Bir gönüllünün heyecanının binlerce gönüllüye ulaşmasıdır.

YARDIM ETMEK KADAR, İNSANI AYAĞA KALDIRMAK DA ÖNEMLİDİR

İhtiyaç sahibine yardım etmek çok değerlidir.

Fakat onu sürekli yardıma bağımlı hâle getirmemek de aynı ölçüde önemlidir.

Gerçek destek, insanı ayağa kaldıran destektir.

Bir öğrenciye yalnızca kırtasiye vermek değil, eğitimini sürdürebilmesi için yol açmaktır.

Bir aileye yalnızca gıda ulaştırmak değil, gelir elde edebileceği imkânlara erişmesine yardımcı olmaktır.

Bir engelli bireye yalnızca araç sağlamak değil, eğitim ve istihdam fırsatı sunmaktır.

Bir gence yalnızca nasihat etmek değil, yeteneğini geliştireceği alanlar oluşturmaktır.

Çünkü insanın en büyük ihtiyacı, başkasına muhtaç olmadan yaşayabileceği bir gelecek kurabilmektir.

Gönüllülük, acıyı hafifletmekle başlar; umudu güçlendirmekle tamamlanır.

BİR ÇOCUĞUN HAYATI, KÜÇÜK BİR DOKUNUŞLA DEĞİŞEBİLİR

Bazen yetişkinler küçük yardımların önemini küçümser.

Oysa bir çocuk için küçük görünen şeyler çok büyüktür.

İlk kez kendisine ait bir kitabı olması…

Bir spor takımına katılması…

Doğum gününün hatırlanması…

Bir öğretmenin veya gönüllünün ona “Sana inanıyorum” demesi…

Hayatının yönünü değiştirebilir.

Çocuklar kendilerine inanıldığı zaman güçlenir.

Değerli olduklarını hissettiklerinde dünyaya daha cesur bakarlar.

Bu yüzden yalnızca ihtiyaçlarını karşılamak yetmez.

Onlara güven vermeliyiz.

Hayal kurmalarını teşvik etmeliyiz.

Başarabileceklerini anlatmalıyız.

Çünkü bazen bir çocuğun kaderi, bir yetişkinin ona söylediği tek bir güzel cümleyle değişir.

İYİLİK GÖSTERİŞ DEĞİL, SESSİZ BİR SORUMLULUKTUR

Yardımın fotoğrafından önce insanın onuru gelmelidir.

İyilik, yapılan insanı mahcup etmemelidir.

Onun yoksulluğunu sergilememeli, acısını teşhir etmemelidir.

İhtiyaç sahibinin yüzünü değil, iyiliğin yolunu görünür kılmalıyız.

Çünkü gönüllülük alkış beklemek değildir.

Bazen kimsenin bilmediği bir iyiliği sessizce yapmaktır.

Bir çocuğun duasında, bir annenin rahatlayan yüreğinde ve bir yaşlının tebessümünde karşılığını bulmaktır.

İyiliğin en güzeli, insanın onurunu koruyarak yapılandır.

HİÇ KİMSE “BENİ GÖREN YOK” DEMEMELİ

Bu ülkenin hiçbir çocuğu “Beni düşünen yok” dememelidir.

Hiçbir engelli kardeşimiz kendisini hayatın dışında hissetmemelidir.

Hiçbir yaşlı, kapısının çalınmayacağını düşünmemelidir.

Hiçbir anne çaresizliğini yalnız başına taşımamalıdır.

Hiçbir genç, imkânsızlıklar yüzünden hayallerinden vazgeçmemelidir.

Bizim en büyük hedefimiz, insanlara yalnızca yardım ulaştırmak değil; onların görüldüğünü, duyulduğunu ve değerli olduğunu hissettirmektir.

Çünkü insan bazen ekmekten önce umut ister.

Bazen paradan önce ilgi ister.

Bazen çözümden önce birinin kendisini dinlemesine ihtiyaç duyar.

BİRİMİZİN YARASI, HEPİMİZİN SORUMLULUĞUDUR

81 İl Gönül Elçileri Platformu olarak imkânlarımız dâhilinde, gönüllü dostlarımızla birlikte Türkiye’nin 81 ilinde çalışmalarımızı sürdüreceğiz.

Kız çocuklarımız başta olmak üzere bütün çocuklarımızın yanında olacağız.

Engelli kardeşlerimizin hayatını kolaylaştırmak için çalışacağız.

İhtiyaç sahibi ailelerin kapısını çalacağız.

Yaşlılarımızı hatırlayacağız.

Gençlerimize umut olacak yollar açacağız.

Belki bütün dertleri bir anda bitiremeyiz.

Belki herkese aynı anda ulaşamayız.

Ama ulaştığımız her insanın hayatına samimiyetle dokunabiliriz.

Bir çocuğun gözyaşını silebiliriz.

Bir annenin yükünü hafifletebiliriz.

Bir engelli kardeşimizin önündeki engeli kaldırabiliriz.

Bir yaşlının yalnızlığını paylaşabiliriz.

Ve inanıyoruz ki bir insanın hayatına umut olmak, bazen bütün dünyayı değiştirmek kadar değerlidir.

Çünkü bir çocuğun gözyaşı yalnızca o çocuğun değildir.

Bir annenin çaresizliği yalnızca o evin meselesi değildir.

Bir engellinin önündeki engel yalnızca onun sorunu değildir.

Bir insanın acısı, insan olan herkesin sorumluluğudur.

Biz iyiliği büyütmeye devam edeceğiz.

Çünkü hiçbir çocuk yalnız kalmamalıdır.

Hiçbir insan unutulmamalıdır.

Ve Türkiye’nin 81 ilinde bir gönüllünün kalbi attıkça, umut da yaşamaya devam edecektir.

Arzu ÜNAL
81 İl Gönül Elçileri Platformu
Genel Başkanı