Arzu ÜNAL

Cuma’nın Bize Hatırlattığı Hakikat
Bismillahirrahmanirrahim.
İnsan bazen yorulur.
Bedeni değil yalnızca; ruhu yorulur, gönlü daralır, zihni ağırlaşır. Her şey yolunda görünürken bile insanın içinde tarif edemediği bir sıkıntı büyüyebilir.
Bazen de sıkıntının adı bellidir.

Geçim derdidir.
Hastalıktır.
Ayrılıktır.
Kaybedilen bir insandır.
Evladın derdidir.
Ailenin yüküdür.
Memleket meselesidir.
Yıllarca verilen emeğin karşılığını görememektir.

İşte insan tam böyle zamanlarda kendisine şu soruyu sorar:
“Nereye gideceğim?”
Müminin cevabı bellidir:

“Rabbimin kapısına…”
Çünkü bütün kapılar kapansa bile Allah’ın rahmet kapısı kapanmaz.

RUHUN DARALDIĞINDA SIĞINACAĞIN BİR KAPI VARDIR

İnsanın en büyük gücü, hiç sıkıntı yaşamaması değildir.
Asıl güç, sıkıntı geldiğinde nereye yöneleceğini bilmesidir.

Makamın olabilir, paran olabilir, çevren geniş olabilir. Fakat öyle anlar gelir ki bunların hiçbiri insanın kalbindeki yükü kaldıramaz.
İşte orada dua başlar.
Dua yalnızca istemek değildir.
Dua, insanın haddini bilmesidir.

Dua;
“Ya Rabbi, benim gücümün bittiği yerde Senin kudretin bitmez.”
diyebilmektir.

Bunun için insan dara düştüğünde Allah’ın ismini dilinden düşürmemelidir.

Çünkü bazen insanın değiştiremediği şartlar vardır; fakat o şartlar karşısındaki duruşunu değiştirebilir.
İman tam da burada devreye girer.

“FE İNNE ME’AL USRİ YUSR”

İnşirah Suresi’nde Rabbimiz şöyle buyurur:

“Şüphesiz güçlükle beraber bir kolaylık vardır.”
Ardından aynı hakikat tekrar edilir:
“Gerçekten güçlükle beraber bir kolaylık vardır.”
Ne büyük bir müjde…
Dikkat edilmesi gereken nokta şudur:
Kur’an bize hayatın zorluksuz olacağını söylemiyor.

Bize, zorluğun yalnız olmadığını bildiriyor.
Zorluğun yanında kolaylık vardır.
Karanlığın yanında aydınlık vardır.
Sabır varsa çıkış vardır.
Gayret varsa yol vardır.
Dua varsa ümit vardır.

Allah’a güven varsa hiçbir karanlık sonsuza kadar sürmez.
Bu nedenle müminin lügatinde çaresizlik son söz değildir.

TEVEKKÜL, BEKLEMEK DEĞİLDİR

Fakat burada önemli bir yanlışa da düşmemek gerekir.
Tevekkül, hiçbir şey yapmadan beklemek değildir.
İnsan dua edecek ama çalışacak.

Allah’tan rızık isteyecek ama helal kazanç için mücadele edecek.
Şifa isteyecek ama tedbirini ve tedavisini ihmal etmeyecek.

Başarı isteyecek ama emek verecek.
Ailesinin huzurunu isteyecek ama kendi diline, davranışlarına ve öfkesine de hâkim olacak.

Toplumun düzelmesini isteyecek ama kendisi doğruluktan ayrılmayacak.
Çünkü dua ile gayret birbirinin rakibi değildir.

Dua kalbin çalışması, gayret bedenin çalışmasıdır.
İkisi birleştiğinde insanın yürüyüşü anlam kazanır.

BAZEN KOLAYLIK, ZORLUĞUN İÇİNDE SAKLIDIR

Hayatımıza dönüp baktığımızda bugün şükrettiğimiz bazı şeylerin, dün ağladığımız hadiselerin ardından geldiğini görürüz.
Bir kapı kapanmıştır, başka bir kapı açılmıştır.

Bir insan hayatımızdan çıkmıştır, kendimizi tanımışızdır.
Bir iş olmamıştır, daha hayırlısı karşımıza çıkmıştır.

Bir imtihan yaşamışızdır, sabrı öğrenmişizdir.
Bir kayıp yaşamışızdır, dünyanın geçiciliğini anlamışızdır.

O gün felaket sandığımız şey, yıllar sonra hayatımızın yönünü değiştiren bir ders hâline gelmiştir.
Demek ki insan her hadiseyi yaşandığı gün anlayamaz.

Bazen hikmeti görebilmek için zamana ihtiyaç vardır.
Bu yüzden mümin hem mücadele eder hem de şöyle der:

“Ya Rabbi, ben bugünü görüyorum; Sen yarını da biliyorsun.”
İşte teslimiyet budur.

CUMA, HAFTALIK BİR MUHASEBEDİR

Cuma yalnızca takvimde bir gün değildir.
Cuma, insanın kendisine dönmesidir.
Bir haftanın koşuşturmasının ardından durup düşünmesidir:

Ben bu hafta kimi kırdım?
Kimin gönlünü aldım?
Kazancım helal miydi?
Bir yetimin başını okşadım mı?
Anne babamın gönlünü sordum mu?
Bir hastayı aradım mı?
Bir dostumun derdine ortak oldum mu?

Benden yardım isteyen bir insanı geri çevirdim mi?
Dilimi gıybetten, kalbimi kinden, elimizi haramdan koruyabildim mi?

Cuma namazından çıktığımızda yalnızca görevini yerine getirmiş değil, kendini yenilemiş bir insan olabilmeliyiz.
Asıl mesele budur.

BEREKET SADECE PARANIN ÇOĞALMASI DEĞİLDİR

Dualarımızda sık sık “Allah bereket versin” deriz.

Peki bereket nedir?
Bereket sadece daha fazla para değildir.

Az kazançla huzurlu yaşayabilmek de berekettir.
Evine sağlıklı dönebilmek berekettir.

Anne ve babanın duasını alabilmek berekettir.
Hayırlı evlat berekettir.
İyi dost berekettir.
Helal lokma berekettir.
Vicdan rahatlığı berekettir.

Gece başını yastığa koyduğunda kimsenin hakkının üzerinde olmadığını bilmek büyük bir berekettir.
Bazen Allah malı çoğaltmaz, huzuru çoğaltır.

Bazen yolu kısaltmaz, dayanma gücünü artırır.
Bazen yükü hemen kaldırmaz, omuzları güçlendirir.

Bazen istediğimizi değil, ihtiyacımız olanı verir.
İnsan bütün bunları fark ettiğinde şükrün anlamı değişir.

EN BÜYÜK RIZIK: GÖNÜL ZENGİNLİĞİ

Rızık denildiğinde çoğu zaman aklımıza para gelir.
Oysa rızık çok daha geniştir.
Sağlık rızıktır.
İlim rızıktır.
İyi insanlarla karşılaşmak rızıktır.

Hayırlı evlat rızıktır.
Güvenilir dost rızıktır.
İnsanlara faydalı olabilecek bir makamda bulunmak rızıktır.
Birinin duasında yer almak rızıktır.

Doğruyu görebilecek basiret, yanlıştan dönebilecek irade ve iyilik yapabilecek imkân da rızıktır.
Bu nedenle Rabbimizden yalnızca mal istemeyelim.

Hayırlı ömür, temiz kalp, doğru söz, sağlam irade ve güzel bir son da isteyelim.

SIHKAT YALNIZ BEDENDE DEĞİLDİR

İnsan bazen bedenen sağlamdır ama ruhen yorgundur.

Kalpte kin varsa insan yorulur.
Haset varsa yorulur.
Bitmeyen dünya hırsı varsa yorulur.
Affedemiyorsa yorulur.

Sürekli başkalarının hayatıyla kendi hayatını kıyaslıyorsa yine yorulur.
Bu nedenle maddi şifa kadar manevi şifaya da muhtacız.

Kalbin şifası nedir?
Şükürdür.
Kanaattir.
Merhamettir.
Affetmektir.
Paylaşmaktır.
Allah’ı hatırlamaktır.
Ve gerektiğinde:
“Ben elimden geleni yaptım. Bundan sonrası Rabbimin takdiridir.”
diyebilmektir.

İHLAS: KİMSE GÖRMEDİĞİNDE DE DOĞRU KALABİLMEK

Bugünün dünyasında görüntü çoğaldı, mana azaldı.

İnsanlar yaptıkları iyiliği göstermeye, söyledikleri sözü duyurmaya, sahip olduklarını sergilemeye yöneliyor.

Oysa ihlas başka bir şeydir.
İhlas, alkış olmadığı zaman da doğru kalabilmektir.

Kimse görmediğinde de iyilik yapabilmektir.
Karşılık beklemeden verebilmektir.
İnsanların takdirinden önce Allah’ın rızasını arayabilmektir.

Belki çağımızın en büyük manevi ihtiyaçlarından biri budur:
Gösterişten samimiyete dönmek.

DUA, TOPLUMSAL BİR SORUMLULUKTUR

Dualarımız sadece kendimiz için olmamalıdır.
“Benim evim iyi olsun” demek yetmez.
Komşumuzun evi yanarken bizim huzurumuz tamam değildir.

Bir çocuk açsa, bir anne çaresizse, bir yaşlı yalnızsa, bir genç ümitsizse toplumun tamamının üzerinde sorumluluk vardır.

Bu yüzden dua ederken:
“Bana ver” kadar “bize ver” demeyi öğrenmeliyiz.

Rabbimizden kendimiz için istediğimiz huzuru milletimiz için de istemeliyiz.
Kendi evladımıza istediğimiz güzel geleceği bütün çocuklar için istemeliyiz.

Kendi soframız için istediğimiz bereketi ihtiyaç sahiplerinin sofraları için de istemeliyiz.

İşte o zaman dua, insanı yalnızca göğe yönelten değil, yeryüzündeki sorumluluğunu da hatırlatan bir şuur hâline gelir.

CUMA’DAN PAZARTESİYE TAŞINAN İMAN

Belki de asıl meselemiz budur.
Cuma günü güzel sözler söylemek kolaydır.
Asıl mesele, o sözleri cumartesiye, pazara, pazartesiye taşımaktır.

Camide adalet deyip ticarette haksızlık yapmamak…
Dilde kardeşlik deyip kalpte kin taşımamak…

Duada helal rızık isteyip kazançta harama yaklaşmamak…
Allah’tan af dileyip insanları affetmeyi öğrenmek…

İbadet ile ahlakı birbirinden ayırmamak…
Çünkü iman yalnızca söylenen değil, yaşanan bir hakikattir.

RABBİM, BİZİ HAYRA AÇILAN KAPILARDAN EYLE

Ey Rabbimiz!
Ruhumuz sıkıldığında kapından ayırma bizi.

Dara düştüğümüzde ismini dilimizden, zikrini kalbimizden eksik etme.

Taşıyamayacağımızı düşündüğümüz yüklerin altında bize sabır, feraset ve kuvvet ver.

“Fe inne me’al usri yusrâ — Şüphesiz güçlükle beraber bir kolaylık vardır” müjdesini gönlümüzde diri tut.

Bugünümüzü ve yarınlarımızı hayırlara, nurlara ve bereketlere vesile eyle.
Maddi ve manevi dertlerimize şifa nasip eyle.

Bekleyenlere hayırlı müjdeler, darda kalanlara çıkış yolları, borçlulara ödeme kolaylığı, hastalara şifa, yalnızlara dostluk, yorgun gönüllere ferahlık nasip eyle.
Rızkımızı helal, kazancımızı bereketli, sözümüzü doğru, niyetimizi temiz eyle.

Önümüze çıkan hayırlı yolları kolaylaştır; bizi sıdk ve ihlas üzere daim eyle.

Bizi, ailelerimizi, sevdiklerimizi, milletimizi ve bütün müminleri rahmetine, rızana, muhabbetine ve marifetine mazhar eyle.

Bizi yalnızca kendisi için yaşayanlardan değil, ardından hayır, dua ve güzel iz bırakanlardan eyle.
Ve bize öyle bir ömür nasip et ki;

Varlığımız insanlara yük değil umut,
sözümüz fitne değil kardeşlik,
elimiz zarar değil iyilik,
kalbimiz kin değil merhamet taşısın.

Çünkü dünya geçer.
Makamlar geçer.
Servet geçer.
İnsan da geçer.

Fakat yapılan iyilik, alınan dua ve Allah rızası için bırakılan güzel iz kalır.

Mübarek Cuma’mız hayırlara vesile olsun.

Rabbim dualarımızı kabul, gönüllerimizi huzurlu, sofralarımızı bereketli, yollarımızı açık eylesin.

Âmin.
Selam ve dua ile…