Arzu ÜNAL

İnsanlık yüzyıllardır mutluluğun peşinde.

Kimi mutluluğu parada arıyor, kimi makamda, kimi aşkta, kimi başarıda…

Kimisi kredi borcunun biteceği günü bekliyor.

Kimisi atanmayı…

Kimisi sevdiğine kavuşmayı…

Kimisi adaleti…

Kimisi eşitliği…

Kimisi evladının dönmesini…

Kimisi hastane kapısında güzel bir haber almayı…

Kimisi de sadece sabah olmasını.

Hayat dediğimiz şey biraz yaşamak, biraz mücadele etmek ve büyük ölçüde beklemekten oluşuyor.

Fakat bütün bu bekleyişlerin ortasında insanın kendisine sorması gereken esas soru şudur:

Dünyanın en mutlu insanları gerçekten kimlerdir?

Çok parası olanlar mı?

Hiç problemi olmayanlar mı?

Her istediğini elde edenler mi?

Yoksa sahip olduklarının değerini, onları kaybetmeden anlayabilenler mi?

EN BÜYÜK DOKTOR ZAMANDIR

Hayat insana bazı şeyleri kitaplardan öğretmez.

Onları zaman öğretir.

Bu nedenle bazen en büyük doktor, en etkili ilaç ve en sabırlı öğretmen zamandır.

Bugün dünyanın sonu sandığımız bir olayın yıllar sonra bizi başka bir başlangıca götürdüğünü görürüz.

“Bunu asla unutamam” dediğimizi unutmamış olsak bile onunla yaşamayı öğreniriz.

“Bu acı geçmez” dediğimiz acının zaman içerisinde biçim değiştirdiğini görürüz.

Zaman her yarayı tamamen kapatmayabilir.

Fakat insana yarasıyla yürümeyi öğretir.

ZAMAN HERKES İÇİN AYNI, HİSSEDİLİŞİ FARKLIDIR

Saat herkes için altmış dakikadır.

Ama o altmış dakika herkeste aynı değildir.

Sevdiğinin yanında oturan için birkaç dakika gibi geçebilir.

Ameliyathane kapısında bekleyen için saatler sürebilir.

Evladını askerden bekleyen anne için takvim ağır ilerler.

Bir çocuğun doğumunu bekleyen aile için aylar bitmek bilmez.

Mutlu anlarımız sanki doru atın yelesindedir; tutmaya çalışırsınız, hızla uzaklaşır.

Acılı zamanlarda ise akrep ile yelkovan sanki yerinden kıpırdamaz.

Demek ki değişen zaman değildir.

Değişen insanın zaman karşısındaki hâlidir.

HAYATIMIZI “BİR GÜN” DİYEREK ERTELİYORUZ

Asıl tehlike burada başlıyor.

İnsan sürekli gelecekte yaşayacağı bir mutluluğu bekliyor:

“Borçlar bitsin, rahatlayacağım.”

“Emekli olayım, yaşayacağım.”

“Çocuklar büyüsün, gezeceğim.”

“Şu işi halledeyim, aileme zaman ayıracağım.”

“Biraz daha para kazanayım, sonra kendime bakacağım.”

Peki o “sonra” gerçekten gelecek mi?

Hayatın en büyük yanılgılarından biri, zamanımızın sınırsız olduğunu düşünmektir.

Para kaybedilir, yeniden kazanılabilir.

Makam kaybedilir, başka görev bulunabilir.

Ev satılır, yenisi alınabilir.

Ama dün sabah saat dokuz bir daha gelmeyecek.

Çünkü hemen her şeyin bir benzeri bulunabilir.

Hayatın tekrarı yoktur.

BİZ BİRER AĞAÇ, GÜNLERİMİZ YAPRAKLARIMIZDIR

İnsanı bir ağaca benzetiyorum.

Her sabah dallarımızda yeni bir yaprak açıyor.

Akşam olduğunda bir yaprak daha düşüyor.

Biz buna “bir gün geçti” diyoruz.

Aslında ömrümüzden bir yaprak daha eksiliyor.

Takvimden kopardığımız her yaprak aynı zamanda hayatımızdan kopuyor.

Öyleyse yapraklarımızı küçük öfkelerle, gereksiz kavgalarla, bitmeyen kıskançlıklarla, anlamsız rekabetlerle zamansız soldurmanın ne anlamı var?

Bir gün ağacımızın son yaprağı da düşecek.

İşte o zaman insanın hesabı ne kadar mal topladığı değil, kendisine verilen zamanı neye dönüştürdüğü olacaktır.

PEMBE DERTLERLE KENDİMİZİ TÜKETMEYELİM

İnsan bazen küçük meseleleri büyüterek kendi hayatını zorlaştırıyor.

Birinin söylediği söz…

Bir mesajın geç gelmesi…

Trafikte yaşanan küçük bir tartışma…

Bir sosyal medya paylaşımı…

Komşunun aldığı araba…

Arkadaşının gittiği tatil…

Bunların her biri zihnimizde büyük meselelere dönüşebiliyor.

Ben bunlara bazen “pembe dertler” diyorum.

Çünkü hayat bir gün insanın önüne gerçek bir dert koyduğunda dün büyüttüğü meselelerin ne kadar küçük olduğunu anlıyor.

Bir hastane koridorunda beklediğinizde…

Bir sevdiğinizi kaybettiğinizde…

Bir savaşın ortasında evinizi terk etmek zorunda kaldığınızda…

Bir annenin evladının mezarı başında ağladığını gördüğünüzde…

Hayatın ölçüsü birden değişiyor.

Bu yüzden ruhumuzu küçük meselelerle sürekli tüketmemeliyiz.

Çünkü gerçek fırtına geldiğinde ayakta kalabilmek için ruhun da güce ihtiyacı vardır.

ACISIZ UYANDIĞIMIZ SABAHLARIN DEĞERİNİ BİLİYOR MUYUZ?

Sabah kalkıyoruz.

Yürüyoruz.

Nefes alıyoruz.

Bir bardak su içiyoruz.

Sevdiklerimizin sesini duyuyoruz.

Bunları sıradan kabul ediyoruz.

Oysa dünyanın başka bir yerinde bir insan tam da bizim sıradan gördüğümüz şeyler için dua ediyor olabilir.

Bir hasta yürümek istiyor.

Bir yalnız, kapısının çalmasını bekliyor.

Bir anne çocuğunun sesini yeniden duymak istiyor.

Bir savaş mağduru yalnızca evindeki yatağında korkmadan uyumak istiyor.

Demek ki mutluluğun önemli bir kısmı daha fazlasına sahip olmak değil, zaten sahip olduklarımızın olağanüstü değerini fark edebilmektir.

Acısız doğan sabaha şükretmek küçümsenecek bir hayat felsefesi değildir.

ÇOK SERT OLMAK KIRAR, FAZLA YUMUŞAKLIK EĞER

Hayatın başka bir öğretisi de dengedir.

Çok sert olursanız kırarsınız.

Fazla yumuşak olursanız eğilirsiniz.

Sürekli mücadele ederseniz yorulursunuz.

Hiç mücadele etmezseniz savrulursunuz.

Her şeyi affederseniz sınırlarınız kaybolur.

Hiçbir şeyi affetmezseniz kalbiniz ağırlaşır.

İnsan olgunluğu iki uç arasında denge kurabilmektir.

Ne taş kadar sert…

Ne rüzgârın önündeki yaprak kadar savunmasız…

Kökü sağlam, dalı esnek bir ağaç gibi.

İSRAF SADECE EKMEĞİ ÇÖPE ATMAK DEĞİLDİR

İsraf denildiğinde çoğu insanın aklına para ve yiyecek geliyor.

Oysa çok daha büyük israflarımız var.

Zaman israfı.

Sağlık israfı.

Gençlik israfı.

Dostluk israfı.

Aile israfı.

İnsan israfı.

Ve belki en büyüğü:

Hayat israfı.

Saatlerimizi bizi öfkelendiren şeylere veriyor, dakikalarımızı gereksiz tartışmalarda tüketiyor, yıllarımızı “el âlem ne der?” diye geçiriyoruz.

Sonra yaş ilerlediğinde dönüp arkamıza bakıyoruz.

Keşke…

İnsanın en ağır kelimelerinden biridir.

Çünkü “keşke”, çoğu zaman geri getirilemeyecek zamanın ardından söylenir.

BARIŞIN DEĞERİNİ EN İYİ SAVAŞI GÖRENLER BİLİR

İşte mutluluğa başka bir pencereden daha bakalım.

Sabah bomba sesiyle uyanmamak…

Çocuğunu okula gönderirken geri dönüp dönmeyeceğinden korkmamak…

Evinin anahtarını cebinde taşıyabilmek…

Sokağında özgürce yürüyebilmek…

Akşam ailece aynı sofraya oturabilmek…

Bunların ne kadar büyük nimetler olduğunu çoğu zaman ancak kaybedildiğinde anlıyoruz.

Savaşın fotoğrafına bakmak başka, savaşın içinde yaşamak bambaşkadır.

Bu yüzden barış yalnızca devletlerin imzaladığı anlaşmalar değildir.

Barış, bir çocuğun gece korkmadan uyuyabilmesidir.

Barış, annenin evladını toprağa vermemesidir.

Barış, babanın ailesine ekmek götürebilmesidir.

Barış, sabah kapınızı açtığınızda mahallenizin hâlâ yerinde olduğunu görmektir.

SAVAŞ GÖRMEMİŞ NESİLLER NEYE SAHİP OLDUKLARINI BİLMELİ

Belki de üzerinde en fazla düşünmemiz gereken cümle budur:

Savaş görmemiş nesiller, dünyanın en şanslı insanları arasındadır.

Çünkü onların çocukluk hatıralarında siren değil okul zili vardır.

Sığınak değil park vardır.

Göç yolu değil okul yolu vardır.

Bombardıman değil bayram sabahı vardır.

Fakat bunun devam edeceğinin garantisi kendiliğinden oluşmaz.

Barış da korunması gereken bir mirastır.

Kardeşlik korunmalıdır.

Adalet güçlendirilmelidir.

Toplumsal dayanışma yaşatılmalıdır.

Genç nesillere barışın bedelsiz olmadığı öğretilmelidir.

Çünkü barışın kıymetini yalnız savaş çıktığında anlamak, insanlığın en pahalı öğrenme biçimidir.

STRATEJİK MESELE: MUTLU İNSAN DEĞİL, HUZURLU TOPLUM İNŞA ETMEK

Devletlerin başarısını yalnız ekonomik büyüklükleriyle ölçmek eksik kalır.

Bir toplumun gerçek gücü aynı zamanda insanlarının geleceğe güvenle bakabilmesinde, çocukların iyi eğitim alabilmesinde, insanların adalete güvenebilmesinde ve farklı kesimlerin birbirini düşman olarak görmeden yaşayabilmesindedir.

Çünkü huzursuz insanların oluşturduğu zengin bir toplum da kırılgan olabilir.

Mutluluk yalnız bireysel bir mesele değildir.

Aileden mahalleye, mahalleden şehre, şehirden devlete uzanan bir toplumsal güven meselesidir.

Bu nedenle geleceğin güçlü toplumları yalnız daha fazla üretenler değil; insanına aidiyet, güven, umut ve gelecek duygusu verebilen toplumlar olacaktır.

PEKİ DÜNYANIN EN MUTLU İNSANLARI KİM?

Belki en zenginler değildir.

Belki en ünlüler değildir.

Belki en güçlüler hiç değildir.

Belki dünyanın en mutlu insanları;

Sabah ağrısız uyanabilen,

Sevdiklerinin hayatta olduğunu bilen,

Sofrasında paylaşacak ekmeği bulunan,

Gece başını korkmadan yastığa koyabilen,

Çocuğunu güvenle okula gönderebilen,

Kapısını kilitlediğinde sabaha evinin yerinde olacağını bilen,

Ve bütün bunların değerini kaybetmeden anlayabilen insanlardır.

Mutluluk bazen sahip olduğumuz şeylerin büyüklüğünde değil, onların değerini fark edebilme derinliğimizdedir.

SON SÖZ: BUGÜNÜ KAÇIRMAYALIM

Hayat beklemekle geçiyor.

Yarını…

Maaşı…

Emekliliği…

Terfiyi…

Borçların bitmesini…

Çocukların büyümesini…

Daha güzel günleri…

Ama sürekli yarını beklerken bugünü kaybetmeyelim.

Çünkü hayat yarın başlamayacak.

Hayat şu anda devam ediyor.

Bizler birer ağacız.

Günlerimiz yapraklarımız.

Her akşam bir yaprağımız daha düşüyor.

Öyleyse yapraklarımızı öfkeye, kine, anlamsız kavgalara ve küçük hesaplara kurban etmeyelim.

Sevelim.

Paylaşalım.

Üretelim.

Şükredelim.

Kardeşliğimizi koruyalım.

Barışın değerini bilelim.

Ve özellikle çocuklarımıza şunu öğretelim:

Savaş görmeden büyümek sıradan bir hayat değildir; korunması gereken büyük bir nimettir.

Çünkü insan bazen dünyanın en mutlu insanı olduğunu, mutluluğunu kaybettikten sonra anlıyor.