Arzu ÜNAL

YAŞLILAR YOL GÖSTERİR, GENÇLER YOLU YÜRÜR

İnsan hayatı garip bir yolculuktur.
Gençken yaşlıların sözlerini uzun buluruz.
Yaşlandığımızda ise gençlerin bizi yeterince dinlemediğinden yakınırız.

Gençken zamanın hiç bitmeyeceğini sanırız.
Yaş ilerlediğinde bir günün, bir dostun, bir hatıranın,
hatta söylenen güzel bir sözün ne kadar kıymetli olduğunu daha iyi anlarız.
Belki de hayatın en büyük çelişkilerinden biri budur:

Gençken dinlemeyiz, yaşlanınca dinletmek isteriz.
Oysa hayat kimse için durmuyor.

Bugünün delikanlısı yarının aksakallısıdır.
Bugünün genç kızı yarının ninesidir.
Bugün otobüste yer verdiğimiz yaşlı insanın oturduğu koltukta yarın biz oturabiliriz.

Elbette herkes yaşlanma fırsatı bulamıyor.
Hayat bazen insanı yolun ortasında bizden alıyor.
Fakat ömrü yeten herkes aynı istikamette yürüyor.
Çünkü zamanın geri vitesi yoktur.

Bu nedenle yaşlılık başkasının meselesi değildir.
Yaşlılık, ömrü yeten her gencin geleceğidir.

YAŞLILIK SADECE YAŞ DEĞİL, BİRİKMİŞ HAFIZADIR

Bir yaşlı insanın yüzündeki çizgilere yalnızca kırışıklık diye bakarsanız çok şey kaçırırsınız.
O çizgilerin arasında savaşlar vardır.
Göçler vardır.
Yoksulluk vardır.

Kaybedilen insanlar, kurulan yuvalar, büyütülen çocuklar, yapılan hatalar, kazanılan başarılar vardır.
Bazen bir insanın yetmiş yılda öğrendiğini bir kitapta bulamazsınız.

Çünkü kitap bilgi verir; hayat ise bedel ödeterek öğretir.
İşte tecrübenin değeri buradadır.

Yaşlı insanın söylediği her söz elbette mutlak doğru değildir.
Fakat uzun bir hayat yaşamış insanın gördüklerini, düştüğü çukurları,
tanıdığı insanları ve ödediği bedelleri yok saymak da akıllıca değildir.
Akıllı genç, yaşlının tecrübesinden yararlanarak kendi yolunu kısaltır.

Her hatayı kendimiz yapmak zorunda değiliz.
Bizden öncekilerin yaptığı hataları dinlemek de bir öğrenme biçimidir.

YAŞLI KURT YOLU BİLİR

Türk kültüründe “aksakal” kavramının özel bir yeri vardır.
Aksakal yalnızca yaşı ilerlemiş insan değildir.

Aksakal;
gördüğüyle öğreten,
bildiğiyle yol gösteren,
öfkeyi yatıştıran,
gençleri cesaretlendiren,
toplumu bir arada tutan insandır.

Bir başka ifadeyle gerçek büyüklük, yaşın ilerlemesinden çok yaşanan yılların bilgeliğe dönüşmesidir.
“Yaşlı kurt” denmesinin sebebi de budur.
Çünkü o, yolun nerede daraldığını bilir.

Fırtınanın nereden geleceğini sezebilir.
Hangi patikanın uçuruma çıktığını daha önce görmüştür.

Fakat burada yaşlılara da büyük bir görev düşmektedir.
Tecrübe kibire dönüşmemelidir.

“Ben yaşlıyım, her şeyi bilirim.” anlayışı ne kadar yanlışsa, “Sen yaşlısın, artık hiçbir şeyden anlamazsın.” anlayışı da o kadar yanlıştır.
Yaşlı kurt bildiğini gösterecek ama genci ezmeyecek.

Genç de gücünü gösterecek ama yaşlıyı küçümsemeyecek.
İşte kuşaklar arasındaki gerçek denge budur.

GENÇLİĞİN GÜCÜ İLE YAŞLILIĞIN AKLI BULUŞMALI

Bir toplum yalnızca gençlerle yürüyemez.
Yalnızca yaşlılarla da geleceğe gidemez.

Birinin enerjisi, diğerinin tecrübesi vardır.
Genç sorar: “Nasıl daha hızlı gideriz?”
Yaşlı sorar: “Doğru yere mi gidiyoruz?”
İşte medeniyet bu iki sorunun birleştiği yerde kurulur.

Gençliğin dinamizmi ile yaşlılığın tecrübesini birbirine rakip hâle getiren toplumlar büyük bir hata yapar.

Asıl mesele gençlerle yaşlıların birbirlerinin yerini almaları değil, birbirlerinin eksik taraflarını tamamlamalarıdır.

Yaşlı direksiyonu sonsuza kadar bırakmamak için mücadele etmemeli.
Genç de direksiyona geçtiğinde kendisinden önce yol açanları unutmamalı.

Çünkü hayat bir bayrak yarışıdır.
Bayrağı vermemek de yanlıştır, bayrağı aldıktan sonra geriye bakmamak da.

HERKES YERİNİ VE SORUMLULUĞUNU BİLİRSE KUŞAK ÇATIŞMASI AZALIR

Bugün ailelerde, kurumlarda ve toplumlarda yaşanan birçok problemin altında kuşakların birbirini anlamaması yatıyor.

Yaşlı: “Bizim zamanımızda böyle değildi.” diyor.
Genç: “Artık dünya değişti.” diyor.
Aslında ikisi de belirli ölçülerde haklıdır.

Dünya gerçekten değişti.
Fakat insanın temel ihtiyaçları çok fazla değişmedi.
İnsan hâlâ sevilmek istiyor.
Saygı görmek istiyor.
Dinlenmek istiyor.
Değerli olduğunu hissetmek istiyor.

Bu nedenle gençlerin yaşlılardan öğreneceği çok şey olduğu gibi, yaşlıların da gençlerden öğreneceği çok şey vardır.
Teknoloji değişiyor.
Meslekler değişiyor.
İletişim değişiyor.

Dünya değişiyor.
Tecrübe geçmişi öğretir, gençlik geleceği okur.
Bu ikisini buluşturabilen toplumlar güçlenir.

YAŞLILARIMIZI SADECE BİR GÜN HATIRLAMAK YETMEZ

1 Ekim Dünya Yaşlılar Günü’nü kutlamak güzeldir.
Fakat mesele yılda bir gün çiçek vermek değildir.
Asıl mesele yaşlılarımızın toplum içerisindeki yerini yeniden düşünmektir.

Emekli olan insanı hayattan emekli etmek büyük bir yanlıştır.
Altmış, yetmiş veya seksen yaşına gelmiş bir insanın birikimini toplum neden çöpe atsın?

Devlet kurumlarında, belediyelerde, sivil toplum kuruluşlarında ve üniversitelerde tecrübe aktarım mekanizmaları kurulmalıdır.
Emekli öğretmen genç öğretmene yol göstermeli.

Emekli doktor genç doktora tecrübesini aktarmalı.
Eski zanaatkâr çırağını yetiştirmeli.

Tecrübeli devlet insanı genç yöneticilere yaşadıklarını anlatmalı.
Dedeler ve nineler okullarda çocuklarla buluşturulmalı.

Çünkü bir toplumun yaşlıları aslında yürüyen arşivleridir.
Arşivini çöpe atan millet hafızasını kaybeder.

GENÇLERE BİR SÖZÜM VAR

Genç kardeşim…
Bugün hızlı yürüyebilirsin.
Merdivenleri ikişer ikişer çıkabilirsin.
Yeni teknolojiyi senden büyüklerden daha iyi kullanabilirsin.

Dünyayı değiştirebileceğine inanabilirsin.
İnan.
Çalış.
Koş.
Üret.

Fakat önünde senden önce yürümüş insanların bulunduğunu unutma.

Bazen bir yaşlının sana söyleyeceği iki cümle, yıllarca uğraşarak öğreneceğin bir gerçeği sana birkaç dakikada öğretebilir.
Her söyleneni kabul