Arzu ÜNAL

Ömür geçiyor. Mevsimler değişiyor. İnsan her geçen gün hayatın sonuna biraz daha yaklaşırken çoğu zaman elindekilerin değerini, onları kaybetmeden anlayamıyor. Bir gün dönüp aynı yere bakıyorsunuz…

Ev aynı evdir.
Sokak aynı sokaktır.
Masa aynı masadır.
Belki sandalye bile aynı yerdedir.

Ama bir kişi eksiktir.

İşte o zaman insan anlıyor: “Meğer ne çok yanarmış canı insanın, baktığı yerde göremeyince görmek istediğini…”

BAZI EKSİKLİKLERİN YERİ DOLMAZ

Hayatta kaybettiğimiz her şeyin yerine yenisini koyamıyoruz.

Yeni bir ev alınabilir. Yeni bir eşya alınabilir. Kaybedilen para yeniden kazanılabilir.

Ama bazı insanlar gittiklerinde beraberlerinde bir devri de götürürler.

Babanızın oturduğu köşeye bakarsınız; sandalye oradadır ama o yoktur.

Annenizin sesini ararsınız; ev vardır ama o ses yoktur.

Bir dostunuzun telefon numarası hâlâ rehberinizdedir ama artık arayamazsınız.

İnsanın yüreğini yakan da budur:

Varlığına alıştığımız insanların yokluğuna alışmak zorunda kalmak.

KEŞKELER, GEÇ KALMIŞ SEVGİLERDİR

İnsan bazen sevgisini göstermeyi erteler.

“Nasıl olsa biliyor.” der.

Aramayı erteler.

“Yarın ararım.”

Ziyareti erteler.

“Bir ara giderim.”

Sarılmayı, teşekkür etmeyi, helalleşmeyi erteler.

Fakat hayatın takvimi bizim takvimimize göre işlemiyor.

Bir gün o “yarın” geliyor fakat aramak istediğiniz insan artık telefonu açmıyor.

İşte o zaman insanın içerisinde küçük ama ağır bir kelime büyüyor:

Keşke…

Keşke biraz daha otursaydım.

Keşke daha çok dinleseydim.

Keşke elini biraz daha uzun tutsaydım.

Keşke “Seni seviyorum.” deseydim.

Keşke kırmasaydım.

Keşke affetseydim.

Keşke yarına bırakmasaydım.

İYİLİĞİ DE SEVGİYİ DE ERTELEMEYİN

Bu yüzden ömrünüzü güzel işlere harcayın.

İyilik yapacaksanız bugün yapın.

Bir büyüğünüzü ziyaret edecekseniz bugün gidin.

Annenizi, babanızı arayacaksanız bugün arayın.

Bir dostunuzla aranız bozuksa gururunuzu biraz kenara bırakın.

Birisine teşekkür borcunuz varsa teşekkür edin.

Helallik isteyecekseniz isteyin.

Çünkü insan bazen bir ömür boyunca kazandıklarını değil, zamanında yapmadıklarını taşıyor yüreğinde.

HER GÜN BİR GÜN EKSİLİYORUZ

Doğum günlerimizi kutlarken “Bir yaş daha büyüdüm.” diyoruz.

Doğrudur.

Ama başka bir hakikat daha vardır:

Ömrümüzden bir yıl daha geçti.

Her akşam takvimden yalnızca bir gün gitmiyor; bize verilmiş ömür sermayesinden de bir gün eksiliyor.

Bunun için ölümün varlığını hatırlamak insanı hayattan uzaklaştırmamalı. Aksine insanı daha güzel yaşamaya çağırmalıdır.

Daha az kırmaya…

Daha çok sevmeye…

Daha çok üretmeye…

Daha fazla gönül kazanmaya…

Çünkü ölümün bize öğrettiği en büyük hakikat, hayatın kıymetidir.

BİR GÜN BİZİ DE BAKTIKLARI YERDE GÖREMEYECEKLER

Hep başkalarının gidişine üzülüyoruz.

Fakat bir hakikati daha unutmamalıyız:

Bir gün giden biz olacağız.

Bizim sandalyemiz boş kalacak.

Bizim telefonumuz susacak.

Bizim fotoğraflarımıza bakılacak.

Bizim ismimizin önüne “rahmetli” kelimesi gelecek.

Ve birileri bizi görmek istediği yerde göremeyecek.

İşte mesele tam da burada başlıyor:

O gün arkamızdan nasıl hatırlanacağız?

“Çok parası vardı.” mı diyecekler?

“Büyük makamları vardı.” mı?

Yoksa:

“İyi insandı.”

“Kimseyi kırmamaya çalışırdı.”

“Birçok insanın elinden tuttu.”

“Arkasında güzel işler bıraktı.”

“Bize iyiliği dokundu.”

mı diyecekler?

İnsanın gerçek mirası biraz da budur.

MEZAR TAŞINDAN ÖNCE GÖNÜLLERDEKİ YAZIYA BAKIN

Hayat sonunda hepimizi aynı hakikatin önüne getiriyor.

Unvanlar kapıda kalıyor.

Makamlar başkasına geçiyor.

Servet mirasçılara dağılıyor.

Eşyalar el değiştiriyor.

Ama yaptığınız bir iyilik yıllarca anlatılabiliyor.

Yetiştirdiğiniz bir öğrenci sizi hatırlayabiliyor.

Elinden tuttuğunuz bir yetim size dua edebiliyor.

Diktiğiniz bir ağaç gölge vermeye devam ediyor.

Yazdığınız bir eser sizden sonraki nesillere ulaşabiliyor.

Kurduğunuz bir kurum insanlara hizmet etmeye devam edebiliyor.

İşte insanın ölüme karşı verebileceği en güzel cevap budur: Ardında yaşayan iyilikler bırakmak.

BİR MEVSİM DAHA BİTTİ…

Dün bahardı.

Sonra yaz geldi.

Şimdi yapraklar düşüyor.

Bir süre sonra kış gelecek.

Sonra yeniden bahar…

Dünya dönmeye devam edecek.

Fakat bizim kaç baharımızın, kaç yazımızın, kaç sonbaharımızın kaldığını bilmiyoruz.

Bu nedenle ömrünüzü anlamsız kavgalara vermeyin.

Küçük hesaplarla tüketmeyin.

Kinin esiri olmayın.

İyiliği ertelemeyin.

Sevgiyi saklamayın.

Anne babanız hayattaysa kıymetini bilin.

Dostlarınız yanınızdaysa sarılın.

Çocuklarınızla vakit geçirin.

Büyüklerinizi dinleyin.

Küçüklerinize güzel bir dünya bırakmak için çalışın.

Ve mümkünse geçtiğiniz her yerde iyi bir iz bırakın.

Çünkü bir gün dönüp baktığımız yerde görmek istediğimizi göremeyebiliriz.

Bir gün başkaları da dönüp baktıklarında bizi göremeyecekler.

O HALDE…

Bugün hâlâ vaktimiz varken yaşayalım.

Ama yalnız kendimiz için değil.

Bir gönle dokunarak yaşayalım.

Bir insanın yükünü hafifleterek yaşayalım.

Bir eser bırakarak yaşayalım.

Bir yanlışımızı düzelterek yaşayalım.

Bir yetimin başını okşayarak, bir yaşlının duasını alarak, bir gencin önünü açarak yaşayalım.

Çünkü ömür, güzel şeyleri sonraya bırakacak kadar uzun değildir.

Ve belki hayatın en büyük hesabı şudur:

Bir gün baktığımız yerde sevdiklerimizi göremeyeceğiz.
Bir gün de sevdiklerimiz baktıkları yerde bizi göremeyecek.
Öyleyse mesele kaç gün daha yaşayacağımız değil;
bize verilen günleri ne kadar güzel yaşayacağımızdır.

Ömür geçer, mevsimler biter, insanlar gider.
Fakat iyilik kalır.
Güzel bir söz kalır.
Bir dua kalır.
Bir eser kalır.
Ve en önemlisi, bir insanın gönlünde bıraktığınız güzel iz kalır.