Güç Almaya, Umudumu Büyütmeye, Dua Etmeye Geldim
Arzu ÜNAL
Bu yıl ikinci kez Anıtkabir’deyim.
İnsan bazı yerlere yalnız ziyaret etmek için gitmez. Bazı kapılardan içeri girerken yanında taşıdığı yorgunlukları, kırgınlıkları, endişeleri ve soruları da götürür.
Ben bugün Anıtkabir’e yalnızca bir ziyaretçi olarak gelmedim.
Atama geldim.
Güç almaya geldim.
Umutlarımı yeniden büyütmeye geldim.
Yorulduğum yerde neden yürümeye devam etmem gerektiğini hatırlamaya geldim.
Ve en önemlisi…
Atama dua etmeye geldim.
İKİNCİ GELİŞİM, AMA AYNI DUYGU DEĞİL
Bu yıl ikinci gelişim.
Fakat insan aynı yere ikinci defa geldiğinde aslında aynı insan olarak gelmiyor.
Aradan günler geçiyor.
Hayat değişiyor.
Ülkenin meseleleri değişiyor.
İnsanların dertleri çoğalıyor.
Bizlerin omuzlarındaki sorumluluklar ağırlaşıyor.
İlk ziyaretimde başka şeyler düşünmüştüm.
Bugün ise Aslanlı Yol’da yürürken zihnimde çok daha fazla soru vardı:
Türkiye yarın nasıl bir ülke olacak?
Gençlerimize nasıl bir gelecek bırakacağız?
Kadınlarımızın, çocuklarımızın, yaşlılarımızın yarınları nasıl olacak?
Bizden sonraki kuşaklar bugün yaptıklarımız için ne söyleyecek?
İşte insan Anıtkabir’e böyle sorularla geldiğinde burası artık yalnız tarihî bir mekân olmaktan çıkıyor.
Bir muhasebe yerine dönüşüyor.
ATAMA GELDİM
“Atama geldim” derken bunu yalnızca bir hitap olarak söylemiyorum.
Çünkü milletlerin tarihinde bazı insanlar vardır; aradan ne kadar zaman geçerse geçsin onların verdiği mücadele, sonraki kuşakların omuzlarında bir sorumluluk olarak yaşamaya devam eder.
Mustafa Kemal Atatürk’ün hayatına baktığımda en çok şunu görüyorum:
En karanlık zamanda bile teslim olmayan bir irade.
Bir ülkenin her tarafı işgal edilmişken umut etmek kolay değildi.
Ordular dağıtılmışken mücadeleden söz etmek kolay değildi.
İnsanlar yoksulken, Anadolu yanmışken, gelecek belirsizken yeni bir devlet hayal etmek kolay değildi.
Ama o gün birileri:
“Bitti.”
dediğinde, başka birileri:
“Hayır, şimdi başlıyoruz.”
dedi.
Bugün Anıtkabir’e gelirken almak istediğim güç tam olarak budur.
Her şey istediğimiz gibi gitmediğinde vazgeçmemek…
Yol zorlaştığında geri dönmemek…
İnsanlar inanmadığında bile doğru bildiğimiz işi yapmaya devam etmek…
BAZEN İNSANIN GÜÇ ALACAĞI BİR YERE İHTİYACI VARDIR
Hayat yalnız başarı hikâyelerinden oluşmuyor.
Bazen yoruluyoruz.
Bazen mücadele ettiğimiz hâlde karşılığını hemen göremiyoruz.
Bazen iyi niyetimizin yanlış anlaşıldığını görüyoruz.
Bazen “Bu kadar çabaya değer mi?” diye kendi kendimize soruyoruz.
İşte böyle zamanlarda insanın yeniden ayağa kalkabileceği bir manevi dayanağa ihtiyacı oluyor.
Ben bugün buraya biraz da bunun için geldim.
Aslanlı Yol’dan ağır ağır yürürken kendi kendime şunu söyledim:
“Yorulabilirsin Arzu, ama vazgeçemezsin.”
Çünkü mesele artık yalnız kendimiz değildir.
Bir çocuğa umut oluyorsanız vazgeçemezsiniz.
Bir kadının sesini duyurmaya çalışıyorsanız vazgeçemezsiniz.
Bir gencin eğitimine katkı sağlamak istiyorsanız vazgeçemezsiniz.
Bir milletin geleceği için mücadele ettiğinizi söylüyorsanız yorulma hakkınız vardır ama geri çekilme lüksünüz yoktur.
ASLANLI YOL’DA KENDİMLE KONUŞTUM
Anıtkabir’de beni en çok etkileyen yerlerden biri Aslanlı Yol’dur.
İki tarafta sessizce duran aslanlar…
Bağırmıyorlar.
Saldırmıyorlar.
Fakat güçlerini hissediyorsunuz.
Belki bugün bizim de yeniden öğrenmemiz gereken budur:
Her güç gürültü değildir.
Bazen güç sessizce çalışmaktır.
Bazen kimse görmezken bir çocuğun elinden tutmaktır.
Bazen teşekkür beklemeden iyilik yapmaktır.
Bazen alkışlanmadan mücadele etmektir.
Bazen de herkes ümitsizken:
“Biz bunu başaracağız.”
diyebilmektir.
Aslanlı Yol’da yürürken düşündüm:
Türkiye’nin bugün en çok ihtiyacı olan şeylerden biri de bu sessiz fakat kararlı güçtür.
UMUTLARIMI GÜÇLENDİRMEYE GELDİM
İnsan geleceğe dair umudunu kaybettiğinde yalnız kendisini kaybetmez.
Çalışma isteğini de kaybeder.
Üretme iradesini de…
Mücadele azmini de…
O nedenle umut yalnız duygusal bir kelime değildir.
Umut aynı zamanda stratejik bir güçtür.
Bir toplumun yarına inanması onun en büyük sermayelerinden biridir.
Gençlerin ülkesine inanması gerekir.
Kadınların geleceğe güvenmesi gerekir.
Çocukların hayal kurabilmesi gerekir.
İnsanların çalıştığında başarabileceğine inanması gerekir.
Çünkü umudunu kaybetmiş toplumlar önce hareketsizleşir, sonra başkalarının kurduğu geleceğin içinde yaşamaya başlar.
Ben Anıtkabir’e bugün umutlarımı güçlendirmeye geldim.
Çünkü karamsarlığı kader kabul etmiyorum.
Bu milletin çok daha zor dönemlerden geçtiğini biliyorum.
Ve yine başarabileceğine inanıyorum.
ATAMA DUA ETMEYE GELDİM
Anıtkabir’de insanın içinde farklı bir sessizlik oluşuyor.
Binlerce insan çevrenizde olabilir ama bir an geliyor, kendinizle baş başa kalıyorsunuz.
Bugün ben de o sessizliğin içerisinde dua ettim.
Allah rahmet eylesin.
Bu millet için mücadele eden, vatan toprağı için canını veren bütün şehitlerimize rahmet diledim.
Atatürk’e rahmet diledim.
Silah arkadaşlarına rahmet diledim.
Adını bilmediğimiz Mehmetçiğe dua ettim.
Cepheye cephane taşıyan analara…
Evladını geri alamayan babalara…
Yetim kalan çocuklara…
Bu ülke bugün var olsun diye bedel ödeyen herkese dua ettim.
Çünkü Cumhuriyet bir sabah kendiliğinden kurulmadı.
Arkasında gözyaşı var.
Yoksulluk var.
Ölüm var.
Fedakârlık var.
Ve çok büyük bir inanç var.
ŞÜKRAN DUYGUSU OLMADAN GELECEK KURULMAZ
Geçmişi yalnızca övmek için hatırlamak yeterli değildir.
Geçmişi anlamamız gerekir.
Çünkü şükran yalnız sözle olmaz.
Eğer Cumhuriyet bize eğitim imkânı verdiyse daha iyi eğitim için çalışmalıyız.
Kadınlara haklar kazandırılmışsa kadınların toplumsal hayattaki gücünü daha ileri götürmeliyiz.
Bağımsız bir ülke bırakılmışsa ekonomik, teknolojik ve kültürel bağımsızlığı güçlendirmeliyiz.
Bize bir devlet teslim edilmişse onu sonraki nesle daha güçlü bırakmalıyız.
İşte gerçek vefa budur.
BUGÜNÜN MÜCADELESİ CEPHEDE DEĞİL, HAYATIN HER ALANINDA
Bugün Sakarya’da süngü savaşı vermiyoruz.
Fakat başka mücadelelerimiz var.
Cehaletle mücadele ediyoruz.
Uyuşturucuyla mücadele ediyoruz.
Yoksullukla mücadele ediyoruz.
Kadına yönelik şiddetle mücadele ediyoruz.
Çocukların eğitimden kopmaması için mücadele ediyoruz.
Gençlerin umudunu kaybetmemesi için mücadele ediyoruz.
Toplumun birbirinden uzaklaşmaması için mücadele ediyoruz.
Dünyayla rekabet edebilmek için bilim, teknoloji ve üretimde mücadele ediyoruz.
Dolayısıyla Millî Mücadele ruhunu yalnız geçmişte ararsak hata ederiz.
Her dönemin kendi cephesi vardır.
Bugünün cephesi eğitimdir.
Bilimdir.
Üretimdir.
Teknolojidir.
Adalettir.
Merhamettir.
Toplumsal dayanışmadır.
KADINLAR BU YÜRÜYÜŞÜN NERESİNDE?
Anıtkabir’e her gelişimde kadınların Millî Mücadele’deki yerini ayrıca düşünüyorum.
Cephe gerisinde yük taşıyan kadınları…
Evlatlarını cepheye gönderen anaları…
Kağnılarla cephane götüren kadınları…
Yoksulluğun içinde ailesini ayakta tutanları…
Bugün bize düşen görev, o fedakârlığı yalnız törenlerde anlatmak değildir.
Bugünün Türk kadını eğitimde, siyasette, ekonomide, bilimde, sosyal hayatta ve karar mekanizmalarında daha güçlü olmak zorundadır.
Çünkü kadın güçlenmeden aile güçlenmez.
Aile güçlenmeden toplum güçlenmez.
Toplum güçlenmeden devlet güçlenmez.
Bu mesele yalnız kadın meselesi değildir.
Bu bir Türkiye meselesidir.
GENÇLERİMİZE UMUT BORÇLUYUZ
Anıtkabir’de en çok gençleri izlemeyi seviyorum.
Bir grup öğrenci geçiyor.
Çocuklar öğretmenlerinin arkasından yürüyor.
Bazıları aslanları inceliyor.
Bazıları sessizce mozoleye bakıyor.
İşte geleceğimiz onlar.
Bizim asıl görevimiz geçmişi onlara yük olarak bırakmak değildir.
Geçmişten güç alabilecekleri bir gelecek inşa etmektir.
Onlara yalnız:
“Atalarınız büyük işler yaptı.”
demek yetmez.
Şunu da söylemeliyiz:
“Şimdi sıra sizde.”
Ama bunu söylerken onların önünü de açmalıyız.
İyi eğitim vermeliyiz.
Liyakati güçlendirmeliyiz.
Üretmelerine imkân sağlamalıyız.
Hayal kurmalarına izin vermeliyiz.
Gençlerimizi başka ülkelerin geleceğini kurmak için değil, kendi ülkelerinin geleceğinde söz sahibi olmak için yetiştirmeliyiz.
ATATÜRK’E EN BÜYÜK SAYGI ÇALIŞMAKTIR
Anıtkabir’den çıkarken insan kendisine şu soruyu sormalı:
“Ben bugün ülkeme ne kattım?”
Çünkü sadece sevgi sözcükleri söylemek yetmez.
Atatürk çalıştı.
Okudu.
Araştırdı.
Savaştı.
Devlet kurdu.
Eğitime önem verdi.
Bilime işaret etti.
Üretmeyi ve bağımsızlığı savundu.
O hâlde Atatürk’e gerçek saygı, yalnız yılda birkaç gün onu hatırlamak değildir.
Çalışmaktır.
Üretmektir.
Okumaktır.
Çocuk okutmak…
Bir gence yol açmak…
Bir ihtiyaç sahibine ulaşmak…
Ülkemizin geleceğine bir tuğla koymaktır.
BEN BUGÜN BURADAN BİR SÖZLE AYRILIYORUM
Bu yıl ikinci kez geldim.
Belki yine geleceğim.
Çünkü bazı ziyaretlerin sayısı olmaz.
İnsan bazen yeniden hatırlamak için gelir.
Bazen güçlenmek için.
Bazen teşekkür etmek için.
Bazen dua etmek için.
Bugün Atamın huzurundan ayrılırken içimdeki duygu çok açık:
Daha fazla çalışacağız.
Daha fazla insana ulaşacağız.
Çocuklarımız için çalışacağız.
Kadınlarımız için çalışacağız.
Gençlerimiz için çalışacağız.
Ülkemizin birliği ve geleceği için çalışacağız.
Çünkü bize bırakılan Cumhuriyet tamamlanmış bir hikâye değildir.
Her nesil kendi cümlesini yazacaktır.
Biz de kendi cümlemizi yazıyoruz.
ATAM, SANA DUA ETMEYE GELDİM…
Bugün sana bir şey istemeye gelmedim Atam.
Sadece teşekkür etmeye geldim.
Dua etmeye geldim.
Bir milletin en çaresiz günlerinde vazgeçmediğin için…
Bu topraklara yeniden umut verdiğin için…
Çocukların geleceğine inanabildiği bir ülke bırakmak için mücadele ettiğin için…
Ve bizlere:
Ümitsizliğin kader olmadığını
gösterdiğin için…
Ben bugün buraya biraz yorulmuş geldim.
Ama daha güçlü dönüyorum.
Biraz kaygılı geldim.
Ama umudumu büyüterek dönüyorum.
Sorularla geldim.
Bir cevapla dönüyorum:
Çalışmaya devam edeceğiz.
Çünkü biliyorum ki milletler yalnız geçmişte kazandıkları zaferlerle yaşayamaz.
Her nesil kendi zaferini kazanmak zorundadır.
Bizim zaferimiz çocuklarımızın daha iyi eğitim alması olacak.
Kadınlarımızın daha güçlü olması olacak.
Gençlerimizin ülkesine güvenmesi olacak.
Türkiye’nin bilimde, üretimde, teknolojide ve insanlıkta daha ileri gitmesi olacak.
İşte bunun için geldim.
Atamı ziyarete geldim.
Güç almaya geldim.
Umutlarımı güçlendirmeye geldim.
Dua etmeye geldim.
Ve şimdi Anıtkabir’den ayrılırken içimde tek bir cümle var:
