Arzu ÜNAL
Tuna’ya değil; Tuna’nın kıyısında vatanını, çocukluğunu, mezarlarını ve hatıralarını bırakıp gidenlere yazılmıştır…
Tuna…
Ben seni bir haritada öğrenmedim,
Dedemin titreyen sesinden tanıdım.
Ninem bir Rumeli türküsü söylerken
Gözünden süzülen yaşta
Seni gördüm.
Ben seni görmeden sevdim Tuna,
Çünkü sen bana anlatıldın.
Bir akşam sofrasında,
Bir göç hikâyesinde,
Eski bir sandığın dibinde saklanan
Paslı bir anahtarda…
Ve öğrendim:
Tuna ezelden Türk nehridir;
Çünkü bazen bir nehir
Suyla değil,
Hatıralarla akar.
BİR ANAHTAR KALDI MEMLEKETTEN
Bir gün çıkmak zorunda kaldılar evlerinden.
Kapıyı kapattılar.
Fakat kilitlemeye elleri varmadı belki.
Bir anne dönüp son kez baktı avluya.
Orada çocukları büyümüştü.
Orada düğünü olmuştu.
Orada annesini toprağa vermişti.
Elini kapıya sürdü…
Sonra anahtarı cebine koydu.
“Döneceğiz…” dedi.
Belki kendisi de inanmıyordu.
Ama insan umudunu da sınır kapısında bırakamazdı.
Yıllar geçti.
O anahtar hiçbir kapıyı açmadı.
Fakat her ele alındığında
bütün bir memleketin kapısını açtı.
BAVULA SIĞMAYAN VATAN
Göç başladı.
Birkaç gömlek koydular bavula.
Bir aile fotoğrafı…
Bir seccade…
Bir Kur’an…
Çocukların birkaç eşyası…
Fakat sonra fark ettiler:
Vatan bavula sığmıyordu.
Bahçedeki ceviz ağacı sığmadı.
Köy çeşmesi sığmadı.
Çocukluk sığmadı.
Komşunun sesi sığmadı.
Dedenin mezarı sığmadı.
Rodopların kokusu sığmadı.
Tuna sığmadı.
Onlar da bütün bunları
yüreklerine koyup yola çıktılar.
Belki bu yüzden göçmenin bavulu hafif,
yüreği hep ağırdır.
ANNEM, MEZARINI GERİDE BIRAKMADIM
En zor olan evden ayrılmak değildi belki.
En zor olan
mezarlığın yanından geçerken
duramamaktı.
Bir adam düşünün…
Annesinin mezarı geride kalıyor.
Babasının mezarı geride kalıyor.
Dedesi…
Ninesi…
Çocukluğu…
Ve sınırın öte tarafına geçerken
içinden sadece şunu söylüyor:
“Hakkınızı helal edin…”
İşte o anda anlarsınız:
Vatan yalnızca yaşayanların toprağı değildir.
Vatan, ölülerimizin de bize emanetidir.
Bu yüzden Balkanlardaki eski Türk mezarlarına baktığımda taş görmüyorum.
Bir milletin sessiz hafızasını görüyorum.
Her mezar taşı sanki şöyle diyor:
Biz buradaydık.
Burada yaşadık.
Burada sevdik.
Burada dua ettik.
Ve burada kaldık.
TUNA, SEN BİZİM NELER GÖRDÜĞÜMÜZÜ BİLİRSİN
Ey Tuna!
Sen nice devlet gördün.
Nice asker geçirdin.
Nice annenin duasını duydun.
Nice göçmenin gözyaşını sularına kattın.
Sınırlar değişti.
Bayraklar değişti.
Yönetimler değişti.
Ama sen akmaya devam ettin.
Belki de bu yüzden sana baktığımızda yalnız geçmişi değil, kendimizi görüyoruz.
Çünkü senin sularında biraz Rumeli vardır.
Biraz hasret.
Biraz ayrılık.
Biraz vatan.
Ve çokça hatıra…
TUNA EZELDEN TÜRK NEHRİDİR
Tuna ezelden Türk nehridir,
Dalgasında dedemin duası vardır.
Kıyısında bir annenin bekleyişi,
Suyunda muhacirin gözyaşı vardır.
Tuna ezelden Türk nehridir,
Bir türkü söyler geceden sabaha.
Rodoplardan esen rüzgâr karışır,
Sessizce akan sularına.
Tuna ezelden Türk nehridir,
Çünkü Türk yalnız geçmedi kıyından.
Ev yaptı, ekin biçti, çocuk büyüttü,
Ölülerini verdi toprağına.
Tuna ezelden Türk nehridir,
Bu söz kimseye düşmanlık değildir.
Bizim söylediğimiz toprak kavgası değil,
Unutulmayan bir hafızanın sesidir.
ÇOCUĞUM, BİR GÜN TUNA’YA GİDERSEN…
Bir gün yolun Tuna’ya düşerse evladım,
Sakın yalnız fotoğraf çekip dönme.
Biraz sessiz kal.
Suyun sesini dinle.
Sonra gözlerini kapat.
Belki uzaklardan bir atın nal sesini duyarsın.
Belki bir Rumeli türküsünü…
Belki göç yolundaki bir annenin duasını…
Belki de hiç tanımadığın dedenin sesini:
“Bizi unutma evladım…”
İşte o zaman bir avuç Tuna suyu al.
Yüzüne sür.
Ve çocuklarına anlatmak için hafızana koy.
Ama onlara nefret öğretme.
Onlara tarih öğret.
Kin bırakma.
Şuur bırak.
Düşman bırakma.
Hafıza bırak.
Çünkü biz geçmişimizi geleceğin kavgası olsun diye değil,
geleceğin pusulası olsun diye hatırlıyoruz.
BİZ TUNA’YA ARTIK BİLGİYLE DÖNMELİYİZ
Ve sana bir şey daha söyleyeyim evladım:
Bizim Tuna’ya dönüşümüz artık atlarla olmayacak.
Bilim insanlarımızla olacak.
Öğretmenlerimizle olacak.
Kitaplarımızla olacak.
İş insanlarımızla olacak.
Üniversitelerimizle olacak.
Kültürümüzle, sanatımızla, ticaretimizle ve güzel Türkçemizle olacak.
Çünkü çağ değişti.
Bugünün akıncısı bilgidir.
Bugünün kalesi eğitimdir.
Bugünün kuvveti ekonomidir.
Bugünün büyük zaferi ise iyi yetişmiş insandır.
Tuna’yı gerçekten seviyorsak gençlerimizi yetiştireceğiz.
Balkanları gerçekten seviyorsak tarihini araştıracağız.
Atalarımızı gerçekten seviyorsak mezarlarını koruyacağız.
Türklüğü gerçekten seviyorsak onu yalnız sloganlarda değil, ahlakımızda yaşatacağız.
BİR GÜN HEPİMİZ HATIRA OLACAĞIZ
Tuna akacak.
Biz olmayacağız.
Rodoplarda rüzgâr esecek.
Biz olmayacağız.
Köy yollarından çocuklar geçecek.
Biz olmayacağız.
Belki bizim de fotoğraflarımız eski bir sandıkta kalacak.
Ve torunlarımız bir gün soracak:
“Dedem nasıl bir insandı?”
İşte bütün mesele burada.
Bize “Vatanı çok severdi” demeleri güzel.
Ama keşke arkasından şunu da söyleyebilsinler:
“İnsanları da severdi.”
“Kimseyi kırmazdı.”
“Bir çocuğu okuttu.”
“Bir mezarlığı kurtardı.”
“Bir kitap bıraktı.”
“Bir gencin elinden tuttu.”
“Memleketini unutmadı.”
Çünkü insanın gerçek mirası sahip olduğu mal değil,
arkasında bıraktığı duadır.
SON SELAMIM SANA OLSUN TUNA
Ey Tuna…
Bir gün kıyına gelirsem
sana hiçbir şey sormayacağım.
Sadece oturacağım.
Sularına bakacağım.
Belki çocukluğumu hiç yaşamadığım köylerde arayacağım.
Belki dedelerimi düşüneceğim.
Belki göç yollarını…
Belki geride kalan mezarları…
Sonra sana sessizce diyeceğim:
“Biz seni unutmadık Tuna.”
Sen de Karadeniz’e doğru akmaya devam et.
Kırcaali’ye selam götür.
Rodoplara selam götür.
Deliorman’a, Dobruca’ya, Silistre’ye, Rusçuk’a, Vidin’e selam götür.
Eski köylerimize uğrarsan
bir zamanlar orada yaşamış insanların torunlarından selam söyle.
Ve mezarlıklarımızın yanından geçersen
biraz yavaş ak Tuna…
De ki:
“Torunlarınız sizi unutmadı.”
Sonra yeniden yoluna devam et.
Çünkü daha anlatacağın çok hikâye var.
Tuna ezelden Türk nehridir…
Suyundan önce hatırası akar.
Kıyısından insanlar gider,
Ama vatan insanın yüreğinde kalır.
Ve dünya durdukça,
Rodoplarda rüzgâr estikçe,
Bir çocuk Türkçe “memleket” dedikçe,
Bir nine eski bir Rumeli türküsünü mırıldandıkça,
Tuna akmaya devam edecektir.
Ama yalnız Karadeniz’e değil…
Bizim kalbimize doğru…
TUNA EZELDEN TÜRK NEHRİDİR.
Çünkü bazı vatanlar haritada değil, insanın gözünü kapattığında gördüğü yerde başlar.
