Çünkü Sevmek Zayıflık Değil, Hayatın Bütün Acılarına Rağmen İnsan Kalabilme Cesaretidir!

Arzu ÜNAL

Hayat insana bazen öyle acılar yaşatır ki insanın kalbi yorulur, umutları kırılır, hayalleri yarım kalır. Güvendiği insanlardan beklemediği davranışlar görür. Sevdiği insanlardan uzak düşer. Bazen bir vefasızlık, bazen bir ayrılık, bazen de söylenmemiş bir söz insanın yüreğinde yıllarca kapanmayan yaralar bırakır.

Ama bütün bunlara rağmen bazı insanlar vardır ki sevmekten vazgeçmezler.

Kırılırlar ama kırmazlar.

Üzülürler ama üzmezler.

Ağlarlar ama başkalarının gözyaşını silmekten geri durmazlar.

Kaybederler ama sevgilerini kaybetmezler.

Çünkü bilirler ki insanı değerli kılan, hayatın ona neler yaşattığı değil, yaşadıklarından sonra nasıl bir insan olarak kalabildiğidir.

İşte bu yüzden bugün bütün kalbimle söylüyorum:

Her şeye rağmen sevmek bana yakışıyor!

Çünkü kin taşımak yüreği ağırlaştırır, nefret insanı tüketir, intikam ruhu karartır. Oysa sevgi insanı yeniden hayata bağlar.

Sevmek yalnızca bir başkasına duyulan güzel bir his değildir. Sevmek, insanın hayata karşı takındığı bir tavırdır.

Ve bazen insanın verebileceği en büyük mücadele, bütün kötülüklere rağmen kalbindeki iyiliği koruyabilmesidir.


1. SEVMEK, HAYATA KARŞI VERİLEN EN ASİL MÜCADELEDİR

Dünyada güçlü görünmek isteyen çok insan vardır.

Kimileri gücünü makamından alır, kimileri parasından, kimileri çevresinden, kimileri de başkaları üzerinde kurduğu hâkimiyetten.

Oysa gerçek güç bunların hiçbirinde değildir.

Gerçek güç, insanın kalbindedir.

Bir insan düşünün…

Hayat boyunca haksızlığa uğramış, dost bildiklerinden darbe yemiş, umutları defalarca kırılmış olsun.

Bütün bunlardan sonra insanlardan nefret etmek kolaydır.

Kimseye güvenmemek kolaydır.

Kalbinin kapılarını kapatmak kolaydır.

Ama yeniden sevebilmek…

İşte asıl cesaret budur.

Çünkü sevgi, insanın geçmişte yaşadığı acılara teslim olmadığını gösterir.

Sevmek, geçmişin karanlığını geleceğin ışığına dönüştürebilmektir.

Hayatın bizi sertleştirmesine izin vermeden güçlü kalabilmektir.

Ve en önemlisi, kötülüğe kötülükle cevap vermek yerine iyiliği tercih edebilmektir.

Ancak sevmek, her haksızlığa boyun eğmek değildir. İnsan hem sevebilir hem de kendisine zarar verenlere karşı sınır koyabilir.

Çünkü gerçek sevgi, insanın kendi onurunu da korumasını gerektirir.

2. KALBİ GÜZEL OLAN İNSANIN YAŞI OLMAZ

İnsan yaşlandıkça yalnızca saçları beyazlamaz.

Hatıraları çoğalır.

Özlemleri derinleşir.

Kaybettiklerinin değeri daha iyi anlaşılır.

Gençlikte insan çoğu zaman sevginin heyecanını yaşar. Yıllar geçtikçe sevginin gerçek anlamını öğrenir.

Gençken bir gülüşe âşık oluruz.

Olgunlaştığımızda bir anlayışa, bir merhamete, bir sadakate bağlanırız.

Gençken güzel sözler duymak isteriz.

Yıllar geçtikçe zor günümüzde yanımızda duran bir insanın sessizliğinin bile ne kadar değerli olduğunu anlarız.

Çünkü hayat öğretir.

Aşkın yaşı olabilir ama sevginin son kullanma tarihi yoktur.

Altmışında da sevebilir insan.

Yetmişinde de bir güzel söze ihtiyaç duyabilir.

Sekseninde de bir elin sıcaklığını özleyebilir.

İnsan kaç yaşına gelirse gelsin, sevilmek ister.

Birinin kendisini merak etmesini, hatırlamasını, değer vermesini bekler.

Çünkü insanın bedeni yaşlanır ama gönlü her zaman sevgiye açıktır.

Bazen bir bakış, yılların yorgunluğunu unutturur.

Bazen bir tebessüm, insanın bütün gününü güzelleştirir.

Bazen de yalnızca şu iki kelime insanın dünyasını değiştirir:

“İyi ki varsın!”

3. HER ŞEYE RAĞMEN SEVMEK, HER ŞEYİ AFFETMEK DEĞİLDİR

Sevgi konusunda toplum olarak en fazla karıştırdığımız meselelerden biri budur.

Bazıları sevmeyi sınırsız fedakârlık zanneder.

Bazıları sevdiği için her şeye katlanması gerektiğini düşünür.

Bazıları da sevgiyi kendi varlığından vazgeçmek olarak görür.

Oysa gerçek sevgi böyle değildir.

Sevgi insanı küçültmez, büyütür.

Sevgi insanı esir etmez, özgürleştirir.

Sevgi insanın kişiliğini yok etmez, onu daha anlamlı hâle getirir.

Bir insanı sevmek, onun bütün yanlışlarını kabul etmek zorunda olduğumuz anlamına gelmez.

Birine değer vermek, kendimizi değersizleştirmemizi gerektirmez.

Bazen sevgi, yanında kalmaktır.

Bazen de sevdiğimiz insana zarar vermeden uzaklaşabilmektir.

Çünkü sevginin olduğu yerde saygı da olmalıdır.

Saygının olmadığı yerde sevgi zamanla yıpranır.

Güvenin olmadığı yerde aşk huzur vermez.

Sadakatin olmadığı yerde ise güzel sözler anlamını kaybeder.

Sevmek bana yakışıyor derken kendimden vazgeçmeyi değil, insanlığımdan vazgeçmemeyi kastediyorum.

4. İNSANIN EN BÜYÜK ZENGİNLİĞİ, SEVEBİLEN BİR KALBE SAHİP OLMASIDIR

Bugün dünyaya baktığımızda büyük bir çelişki görüyoruz.

İnsanlık teknolojide ilerliyor ama ilişkilerde giderek yalnızlaşıyor.

İletişim araçlarımız çoğalıyor ama birbirimizi dinlemeye daha az zaman ayırıyoruz.

Binlerce insanla bağlantı kurabiliyoruz ama bazen derdimizi anlatabileceğimiz tek bir insan bulamıyoruz.

Evler büyüyor, sofralar küçülüyor.

Telefon rehberleri kalabalıklaşıyor, gönül dostları azalıyor.

Herkes bir yerlere yetişmeye çalışıyor.

Ama çoğu zaman insanın insana yetişmesi gerektiğini unutuyoruz.

Oysa hayatın sonunda insanın hatırladığı şeyler sahip olduğu eşyalar değildir.

Bir annenin duasıdır.

Bir babanın nasihatidir.

Bir dostun vefasıdır.

Bir evladın sarılmasıdır.

Bir sevgilinin içten bakışıdır.

Bir torunun neşesidir.

İnsanı hayata bağlayan asıl zenginlik bunlardır.

Bir gün geriye dönüp baktığımızda kaç ev aldığımızdan çok, kaç gönülde güzel bir hatıra bıraktığımız önem kazanacaktır.

Kaç insanı sevindirdik?

Kaç insanın derdine ortak olduk?

Kaç kırgın kalbi onardık?

Kaç insanın hayatına umut olduk?

İşte insanın gerçek serveti bu soruların cevaplarında saklıdır.

5. AŞK YALNIZCA İKİ İNSAN ARASINDA DEĞİL, HAYATIN HER YERİNDEDİR

Aşk denildiğinde çoğu insanın aklına kadın ile erkek arasındaki sevgi gelir.

Elbette iki insanın birbirine gönül vermesi, hayatın en güzel duygularından biridir.

Ancak aşkı yalnızca bununla sınırlamak, onun insan hayatındaki derinliğini eksik anlamaktır.

Bir annenin çocuğuna duyduğu sevgi de hayatın en güçlü bağlarındandır.

Bir babanın evladı için verdiği mücadele de sevgidir.

Bir öğretmenin öğrencisinin başarısıyla gururlanması da sevgidir.

Bir insanın doğduğu toprakları unutmaması da sevgidir.

Yıllar sonra çocukluğunun geçtiği köyün sokaklarında yürürken gözlerinin dolması da sevgidir.

Gurbette yaşayan bir insanın memleketinden gelen bir türküyle duygulanması da sevgidir.

Bazen bir insanı severiz.

Bazen bir şehri.

Bazen bir ülkeyi.

Bazen de artık aramızda olmayan birinin hatırasını…

Ama hepsinin ortak noktası aynıdır:

Sevgi, insanın kendisinden daha büyük bir anlamla bağ kurabilmesidir.

İnsan sevdiği müddetçe yalnızca yaşamaz; yaşadığı hayata anlam da katar.

6. BAZI SEVGİLER VARDIR Kİ ÖLÜM BİLE ONLARI BİTİREMEZ

Hayatın en ağır gerçeklerinden biri ayrılıktır.

Bir gün gelir, çocukluğumuzun kahramanları olan anne babalarımız yaşlanır.

Bir zamanlar bizi ellerimizden tutarak yürütmüş olan insanlar, yıllar sonra bizim desteğimize ihtiyaç duyar.

Bir zamanlar bize hayatı öğreten sesler yavaş yavaş kısılır.

Ve gün gelir, insan en sevdiği insanlardan birini sonsuzluğa uğurlamak zorunda kalır.

İşte o zaman sevginin başka bir yüzünü tanırız.

Özlemi…

Artık telefonla arayamayacağımız bir insanın sesini hatırlamak isteriz.

Bir sofrada onun oturduğu yere bakarız.

Bir bayram sabahı yokluğunu hissederiz.

Bir eski fotoğrafın karşısında uzun uzun düşünürüz.

Ve anlarız ki bazı insanlar hayatımızdan ayrılır ama kalbimizden ayrılmaz.

Çünkü gerçek sevgi, yalnızca birlikte geçirilen zamanla ölçülmez.

Bazen bir insanın yokluğu, onun hayatımızdaki yerini daha da derinleştirir.

Ölüm insanları birbirinden ayırabilir ama yaşanmış sevgiyi geçmişten silemez.

İşte bu yüzden hayattayken sevmek gerekir.

Hayattayken sarılmak gerekir.

Hayattayken güzel sözler söylemek gerekir.

Çünkü yarın söylemek istediğimiz bir sözü söyleyecek fırsatımız olmayabilir.

7. SEVGİ BİR DUYGU OLDUĞU KADAR AHLAKİ BİR TERCİHTİR

İnsanın sevgi anlayışı, karakterini de ortaya koyar.

Çünkü sevgi yalnızca güzel zamanlarda gösterilen bir yakınlık değildir.

Gerçek sevgi zor zamanlarda belli olur.

Herkes başarılı insanın yanında olmak ister.

Herkes güçlü insanla dostluk kurabilir.

Herkes mutlu insanın neşesine ortak olabilir.

Peki ya insan düştüğünde?

Hastalandığında?

İşini kaybettiğinde?

Yaşlandığında?

Gücünü ve imkânlarını yitirdiğinde?

İşte sevginin gerçek değeri o zaman anlaşılır.

Bir insanın elinden tutmak için onun güçlü olmasını beklemiyorsanız, sevginiz değerlidir.

Birine yardım ederken karşılık beklemiyorsanız, sevginiz samimidir.

Bir insanı yalnızca size faydası olduğu için değil, insan olduğu için önemsiyorsanız, sevginiz ahlakla birleşmiştir.

Çünkü sevgi ile ahlak birbirinden ayrı düşünülemez.

Ahlaktan uzak sevgi zamanla sahiplenmeye dönüşebilir.

Saygıdan uzak aşk kıskançlık ve baskıya dönüşebilir.

Merhametten uzak ilişkiler ise çıkar hesaplarının gölgesinde kalabilir.

Bu nedenle sevginin yanında vicdan, sadakat, dürüstlük ve sorumluluk bulunmalıdır.

Sevgi kalbin güzelliğidir; ahlak ise o güzelliğin davranışlara yansımasıdır.

8. SEVGİSİZ TOPLUMLAR GÜÇLÜ OLAMAZ

Sevginin yalnızca bireysel hayatımızı ilgilendirdiğini düşünmek büyük bir yanılgıdır.

Çünkü toplumların geleceği de insanların birbirlerine karşı taşıdıkları duygularla şekillenir.

Bir toplumda insanlar birbirlerine güvenmiyorsa, dayanışma zayıflar.

İnsanlar birbirlerinin acılarına duyarsız kalıyorsa, toplumsal bağlar kopmaya başlar.

Farklı düşünceler düşmanlık sebebi hâline geliyorsa, ortak gelecek kurmak zorlaşır.

Oysa güçlü toplumların temelinde yalnızca ekonomi, siyaset ve teknoloji bulunmaz.

Adalet vardır.

Merhamet vardır.

Karşılıklı saygı vardır.

Dayanışma vardır.

Ve bütün bunları besleyen insan sevgisi vardır.

Burada önemli bir ayrım yapmalıyız:

Sevgi, adaletin yerine geçmez.

Bir toplumun huzurlu olması için iyi niyet kadar güçlü kurumlara, hukukun üstünlüğüne ve eşit vatandaşlık anlayışına da ihtiyaç vardır.

Ancak sevginin ve karşılıklı saygının olmadığı bir yerde bu değerleri yaşatmak da zorlaşır.

Bu nedenle ailede başlayan sevgi kültürü, okula, iş hayatına, siyasete ve devlet yönetimine kadar uzanmalıdır.

Çocuklarımızı yalnızca başarılı olmaları için değil, iyi insan olmaları için de yetiştirmeliyiz.

Onlara kazanmayı öğretirken paylaşmayı da öğretmeliyiz.

Güçlü olmayı öğretirken merhametli olmayı da anlatmalıyız.

Çünkü geleceğin dünyasını yalnızca bilgili insanlar değil, bilgilerini insanlığın yararına kullanan vicdanlı insanlar güzelleştirecektir.

9. STRATEJİK BAKIŞ: GELECEĞİN EN BÜYÜK İHTİYACI SEVGİ VE GÜVEN OLACAK

Dünya hızla değişiyor.

Yapay zekâ gelişiyor.

Teknoloji hayatımızın her alanına giriyor.

Ülkeler ekonomik ve siyasi rekabet içerisinde yeni güç dengeleri kurmaya çalışıyor.

Ancak bütün bu gelişmelerin ortasında insanlığın değişmeyen bir ihtiyacı var:

Sevilmek, anlaşılmak ve güven içerisinde yaşamak.

Geleceğin güçlü toplumları yalnızca teknoloji üreten toplumlar olmayacaktır.

Aynı zamanda insan ilişkilerini koruyabilen, kuşaklar arasında bağ kurabilen ve toplumsal güveni güçlendirebilen toplumlar olacaktır.

Bu nedenle sevgi kültürünü geliştirmek yalnızca ailelerin değil, eğitim kurumlarının, sivil toplum kuruluşlarının ve kamu yönetiminin de sorumluluğudur.

Bunun için çocuklara empati kazandıran bir eğitim anlayışına ihtiyaç vardır.

Yaşlıları yalnızlığa terk etmeyen sosyal dayanışma sistemleri kurulmalıdır.

Aile içi iletişimi güçlendiren çalışmalar desteklenmelidir.

Farklı kültürler ve topluluklar arasında karşılıklı saygı geliştirilmelidir.

Toplumda nefret söylemi yerine insan onurunu esas alan bir dil yaygınlaştırılmalıdır.

Çünkü bir ülkenin gerçek gücü yalnızca sahip olduğu silahlarla, fabrikalarla veya ekonomik kaynaklarla ölçülemez.

O ülkenin insanlarının birbirine ne kadar güvendiği, zor günlerde ne kadar dayanışma gösterebildiği de son derece önemlidir.

Sevginin olmadığı yerde güven zayıflar. Güvenin olmadığı yerde birlik zorlaşır. Birliğin olmadığı yerde ise ortak bir gelecek inşa etmek güçleşir.

Bu nedenle sevgi, yalnızca gönüllerin değil, toplumsal geleceğin de meselesidir.

10. HAYAT KISA, KIRGINLIKLAR UZUN OLMASIN

Bir düşünelim…

Dün çocuk dediğimiz insanlar bugün büyüdü.

Dün genç dediğimiz insanlar bugün yaşlandı.

Bir zamanlar hiç bitmeyecek sandığımız günler geride kaldı.

Daha dün birlikte güldüğümüz bazı insanlar bugün yalnızca hatıralarımızda yaşıyor.

Zaman kimseyi beklemiyor.

Saatin her hareketinde ömrümüzden bir parça daha eksiliyor.

Fakat biz çoğu zaman hayatı sonsuzmuş gibi yaşıyoruz.

Sevgimizi erteliyoruz.

Özür dilemeyi erteliyoruz.

Barışmayı erteliyoruz.

Anne babamızı ziyaret etmeyi erteliyoruz.

Dostlarımızı aramayı erteliyoruz.

Sevdiğimiz insana güzel bir söz söylemeyi erteliyoruz.

Hep yarın diyoruz.

Oysa yarın hepimiz için bir ihtimaldir.

Bugün ise elimizdeki en büyük fırsattır.

Öyleyse neden bekleyelim?

Seviyorsak söyleyelim.

Özlüyorsak arayalım.

Kırdıysak özür dileyelim.

Kırıldıysak, mümkünse ve güvenliyse, barışmanın yollarını arayalım.

Bir insanın gönlünü alabileceksek bunu yarına bırakmayalım.

Çünkü hayatın sonunda insanın en büyük pişmanlıklarından biri, söyleyemediği güzel sözler olabilir.

11. BEN YİNE DE SEVMEKTEN VAZGEÇMEYECEĞİM!

Belki hayat beni defalarca sınayacak.

Belki yine kırılacağım.

Belki yine yanlış insanlara güveneceğim.

Belki yine verdiğim değerin karşılığını göremeyeceğim.

Ama bütün bunlar benim sevgiden vazgeçmem için sebep olmayacak.

Çünkü başkalarının yanlışları benim karakterimi belirlememeli.

Bir insan vefasızlık yaptı diye ben vefasız olmayacağım.

Bir insan yalan söyledi diye ben doğruluktan ayrılmayacağım.

Bir insan kalbimi kırdı diye ben başkalarının kalbini kırmayacağım.

Bir insan sevgime karşılık vermedi diye ben bütün insanlığa küsmeyeceğim.

Ben yine bir çocuğun gülüşünde mutluluğu bulacağım.

Yine bir yaşlının duasında huzuru hissedeceğim.

Yine bir dostun samimi sözünde güven bulacağım.

Yine bir çiçeğin açışında hayatın güzelliğini göreceğim.

Yine sabah doğan güneşe umutla bakacağım.

Çünkü insanın dünyayı değiştirebilmesi her zaman mümkün olmayabilir.

Ama kendi kalbinin nasıl bir yer olacağına karar vermesi mümkündür.

Ben kalbimin kinle değil, sevgiyle dolmasını tercih ediyorum.


SON SÖZ: SEVMEK BANA YAKIŞIYOR, ÇÜNKÜ BEN İNSAN KALMAK İSTİYORUM!

Hayat bize her istediğimizi vermeyebilir.

Sevdiğimiz herkes bizimle kalmayabilir.

Bütün hayallerimiz gerçekleşmeyebilir.

Bütün iyiliklerimizin karşılığını göremeyebiliriz.

Ama bütün bunlara rağmen elimizde kalan çok değerli bir şey vardır:

Sevebilme yeteneğimiz.

İşte onu kaybetmemeliyiz.

Çünkü sevgi insanın içindeki ışığı yaşatır.

Merhamet o ışığı büyütür.

Saygı onu korur.

Sadakat ona anlam kazandırır.

Ve vicdan o ışığın başkalarının hayatını da aydınlatmasını sağlar.

Bugün geçmişe dönüp baktığımda şunu daha iyi anlıyorum:

İnsan hayatında en çok kazandığı paraları, sahip olduğu makamları veya elde ettiği başarıları değil, kalbine dokunan insanları hatırlıyor.

Bir annenin şefkatini…

Bir babanın nasihatini…

Bir dostun vefasını…

Bir evladın sevgisini…

Bir torunun masum gülüşünü…

Ve bazen yıllar geçse de unutamadığı bir çift gözü…

Hayatın gerçek güzelliği işte burada saklıdır.

Bu nedenle kim ne derse desin, dünya ne kadar değişirse değişsin, insanlar ne kadar vefasızlaşırsa vefasızlaşsın, ben sevginin gücüne inanmaya devam edeceğim.

Çünkü nefret ederek geçen bir ömür, insanın kendisine verdiği en büyük cezalardan biridir.

Sevgiyle yaşanan bir ömür ise geride güzel hatıralar bırakmanın en anlamlı yollarından biridir.

Ve bir gün bu dünyadan ayrıldığımızda arkamızdan söylenebilecek en güzel sözün şu olduğuna inanıyorum:

“İyi bir insandı. Sevmeyi bilirdi. İnsanlara değer verirdi. Gönüllerde güzel izler bıraktı.”

İşte benim için gerçek başarı budur.

Ne makam…

Ne servet…

Ne şöhret…

Hepsi gelir geçer.

Ama gönülden verilen sevgi, insanların hafızasında ve hayatında yaşamaya devam edebilir.

O yüzden bugün de yarın da aynı şeyi söyleyeceğim:

Her şeye rağmen sevmek bana yakışıyor!

Çünkü ben sevgiyi bir zayıflık değil, insan olmanın en büyük asaleti olarak görüyorum.

Çünkü ben kalbimi karartanlardan değil, kalbimi aydınlatan değerlerden yana olacağım.

Çünkü ben dünyadan giderken arkamda kırık kalpler değil, mümkün olduğunca güzel hatıralar bırakmak istiyorum.

Ve unutmayalım:

İnsanın ömrü yaşadığı yıllarla ölçülür; fakat hayatının anlamı, dokunduğu gönüllerde bıraktığı izlerle büyür.

Sevin…

Sevildiğinizi söyleyin…

Sevdiklerinize sarılın…

Çünkü hayat beklemiyor.

Çünkü yarın garanti değil.

Çünkü sevgi ertelenmeyecek kadar kıymetli.

Ve çünkü bu dünyada insana en çok, insanı sevmek yakışıyor!