Sevgili dostlarım,
Hayat bazen insanı öyle bir noktaya getirir ki ne ileriye gidecek gücü kalır ne de geriye dönmeye cesareti…
İnsan bazen kalabalıkların içinde yapayalnız hisseder kendisini.
Herkese gülümser ama içinde kimsenin bilmediği fırtınalar kopar.
Herkese güçlü görünür ama gece başını yastığa koyduğunda gözlerinden sessizce yaşlar süzülür.
Bazen bir annenin duasında, bazen bir babanın nasırlı ellerinde, bazen bir çocuğun masum bakışlarında arar kaybettiği umudu.
Ve bazen kendi kendisine sorar:
“Ben gerçekten başarabilir miyim?”
“Bu kadar yorgunluktan sonra yeniden başlayabilir miyim?”
“Benim de bu dünyada bir değerim var mı?”
İşte böyle zamanlarda insanın kendi kalbine söylemesi gereken bir söz vardır:
Kendine güven! Çünkü sen yalnızca yaşadığın acılardan, kaybettiğin insanlardan ve başaramadığın işlerden ibaret değilsin. Senin içinde henüz ortaya çıkmamış güzellikler, söylenmemiş sözler, yapılmamış iyilikler ve yaşanmamış nice güzel günler var.
İnsan Bazen Kendi Değerini En Son Kendisi Fark Eder
Ne gariptir insan…
Başkalarının başarılarını görür, kendi başarılarını küçümser.
Başkalarının mutluluğuna sevinir, kendi mutluluğunu erteler.
Herkesin derdine koşar ama kendi yaralarını saracak zamanı bulamaz.
Bir dostu üzülse teselli eder.
Bir çocuk ağlasa gözyaşını siler.
Bir yaşlı yardıma ihtiyaç duysa elinden tutar.
Fakat sıra kendisine geldiğinde çoğu zaman acımasız davranır.
Kendi hatalarını affetmez.
Kendi eksikliklerini büyütür.
Kendi başarısızlıklarını unutamaz.
Oysa insanın kendisine de merhamet göstermesi gerekir.
Çünkü insan yalnızca başkalarının değil, kendi kalbinin de emanetçisidir.
Kendini sevmek bencillik değildir.
Kendine değer vermek kibir değildir.
Kendine güvenmek başkalarını küçümsemek hiç değildir.
Kendine güvenmek, Allah’ın sana verdiği ömrü boşa harcamamaya karar vermektir.
Bir Annenin Duasında Saklıdır Bazen İnsanın Gücü
Hayatın en zor günlerinde insanın aklına ilk gelenlerden biri annesidir.
Çünkü anne, evladının başarısından önce varlığına sevinir.
Evladı düşse kaldırmak ister.
Yorulsa dinlendirmek ister.
Üşüse üzerini örtmek ister.
Bazen bütün dünya insana sırtını dönmüş gibi gelir.
Fakat bir annenin içten duası, insana yeniden yürüyebileceğini hatırlatır.
Bir babanın sessiz fedakârlığı da böyledir.
Sabah erkenden kalkıp akşam yorgun dönen, kendi ihtiyaçlarını erteleyerek evlatlarının geleceğini düşünen babalar vardır.
Belki sevgilerini uzun cümlelerle anlatamazlar.
Belki evlatlarına sarılmayı bile beceremezler.
Ama yıllarca çalışarak, alın teri dökerek, evlerinin yükünü taşıyarak sevgilerini gösterirler.
İnsan büyüdükçe anlar:
Çocukken sıradan gördüğü pek çok şey, aslında anne ve babasının büyük fedakârlıklarıymış.
Ve gün gelir, insan onların yaşlandığını fark eder.
Bir zamanlar kendisini elinden tutarak yürütmüş olan babasının artık daha yavaş yürüdüğünü görür.
Bir zamanlar geceler boyunca başucunda bekleyen annesinin ellerinin titrediğini fark eder.
İşte o zaman hayatın gerçek anlamı daha derinden hissedilir.
İnsanın en büyük başarısı, kendisini büyüten elleri unutmadan büyüyebilmesidir.
Kaybettiklerin Seni Bitirmesin, Sana Hayatın Kıymetini Öğretsin
Hepimizin hayatında bir gün kapanmayan yaralar açılır.
Bir sevdiğimizi kaybederiz.
Bir dostumuzdan ayrılırız.
Bir hayalimiz yarım kalır.
Bir kapı yüzümüze kapanır.
Bazen yıllarca emek verdiğimiz bir iş istediğimiz gibi sonuçlanmaz.
Bazen en çok güvendiğimiz insanlardan beklemediğimiz davranışlar görürüz.
İnsan o anlarda kendisini yenilmiş hissedebilir.
Fakat her kayıp, insanın değerini azaltmaz.
Her ayrılık, hayatın bittiği anlamına gelmez.
Her başarısızlık, geleceğin de başarısız olacağını göstermez.
Bazı acılar tamamen unutulmaz.
İnsan onlarla yaşamayı öğrenir.
Bazen bir fotoğrafa bakarken gözleri dolar.
Bazen eski bir ses kaydını dinlerken boğazı düğümlenir.
Bazen bir sokaktan geçerken yıllar önce yaşadığı bir hatıra yeniden canlanır.
İşte insan olmak biraz da budur.
Sevmek, özlemek, hatırlamak ve bütün bunlara rağmen yaşamaya devam etmek…
Kendine güvenmek, hiç ağlamamak değildir.
Kendine güvenmek, ağladığın günlerde bile hayatın içinde yeniden bir anlam bulabileceğine inanmaktır.
Her İnsan Bir Başkasının Karanlığında Işık Olabilir
Dünyanın ne kadar büyük olduğunu düşünürüz.
Milyarlarca insan…
Binlerce şehir…
Sayısız hayat…
Ve bazen kendi varlığımızı bu büyük dünyanın içinde önemsiz zannederiz.
Oysa bir insanın başka bir insan için ne kadar önemli olabileceğini çoğu zaman bilemeyiz.
Bir öğretmenin söylediği güzel bir söz, öğrencinin bütün hayatını değiştirebilir.
Bir babanın evladına duyduğu güven, onun yıllarca mücadele etmesini sağlayabilir.
Bir komşunun uzattığı yardım eli, çaresiz bir ailenin yeniden umutlanmasına vesile olabilir.
Bir çocuğun yüzünü güldürmek, o çocuğun hafızasında ömür boyu yaşayacak bir hatıraya dönüşebilir.
Bir yaşlının kapısını çalıp “Nasılsın?” demek, onun yalnız olmadığını hissettirebilir.
Belki sen bugün kendini çok sıradan bir insan olarak görüyorsun.
Ama bil ki birilerinin hayatında çok özel bir yerin olabilir.
Belki senin bir sözün bir insana cesaret verdi.
Belki senin bir iyiliğin bir ailenin duasına dönüştü.
Belki senin yetiştirdiğin bir çocuk yarın yüzlerce insanın hayatını güzelleştirecek.
Ve belki bunların hiçbirinden haberin olmayacak.
İyiliğin en güzel tarafı da budur: Bazen kimin hayatında çiçek açtığını bilmeden tohum ekersin.
Kendine Güven, Ama Kalbini Kaybetme
Günümüzde insanlara sürekli güçlü olmaları öğütleniyor.
Daha fazla kazanmaları…
Daha büyük makamlara ulaşmaları…
Daha çok tanınmaları…
Daha fazla insandan üstün olmaları…
Fakat çok az kişi insanlara iyi kalpli olmayı hatırlatıyor.
Oysa bir insan dünyanın bütün servetine sahip olsa da merhametini kaybetmişse içinde büyük bir yoksulluk taşıyabilir.
Bir insan yüksek makamlara ulaşsa da vicdanını kaybetmişse gerçek saygınlığı elde edemez.
Bir insan herkes tarafından tanınsa da ailesinin, dostlarının ve komşularının gönlünde yer edinememişse yalnız kalabilir.
Bu yüzden kendine güvenirken kalbini koru.
Başarılı olurken mütevazı kal.
Güçlenirken zayıfları unutma.
Yükselirken seni yetiştiren insanlara sırtını dönme.
Çünkü insanı değerli yapan yalnızca ulaştığı yer değil, oraya giderken koruduğu insanlıktır.
Bir Gün Hepimiz Bu Dünyadan Gideceğiz
Sevgili dostlarım,
Bunu düşünmek bazen içimizi hüzünlendirir.
Ama hayatın en büyük gerçeklerinden biri budur.
Bir gün bugün yaşadığımız evlerde başkaları yaşayacak.
Bugün yürüdüğümüz sokaklarda başka insanlar yürüyecek.
Bugün oturduğumuz masalarda başka insanlar oturacak.
Bugün önem verdiğimiz birçok mesele zamanla unutulacak.
Fakat bazı şeyler yaşamaya devam edecek.
Bir yetimin başını okşadığımız gün…
Bir yoksulun sofrasına ekmek götürdüğümüz an…
Bir çocuğun eğitimine destek olduğumuz zaman…
Bir insanı umutsuzluktan kurtarmak için gösterdiğimiz çaba…
Bir yaşlının elini öpüp duasını aldığımız gün…
Bunlar, hayatın sessiz fakat en değerli hatıralarıdır.
İnsan bazen arkasında büyük bir servet bırakamaz.
Büyük binalar yaptıramaz.
Adını tarih kitaplarına yazdıramaz.
Ama güzel ahlaklı bir evlat yetiştirebilir.
Bir insanın hayatını kurtarabilir.
Bir çocuğa okumayı sevdirebilir.
Bir ağacın büyümesine vesile olabilir.
Bir gönülde unutulmaz bir yer edinebilir.
Bana göre insanın gerçek zenginliği de budur.
Bir gün bu dünyadan ayrıldığımızda arkamızdan “Çok zengindi” denmesinden daha kıymetli olan, “İyi insandı, kimseyi incitmezdi, elinden geldiğince herkese yardım ederdi” denmesidir.
Kendine Güvenmek, Yeniden Başlayabilmektir
Kaç yaşında olursan ol…
Hayat seni ne kadar yormuş olursa olsun…
Kaç defa hayal kırıklığı yaşamış olursan ol…
Yeni bir şey öğrenmek için geç kalmış sayılmazsın.
Yeni bir dostluk kurabilirsin.
Bir gönül alabilirsin.
Yıllardır ertelediğin bir hayırlı işe başlayabilirsin.
Kırgın olduğun bir insanla barışabilirsin.
Bir kitap okuyabilir, bir fidan dikebilir, bir çocuğun eğitimine katkıda bulunabilirsin.
Hatta bazen yapabileceğin en önemli şey, uzun zamandır ihmal ettiğin kendi ruhuna biraz huzur vermektir.
Çünkü kendisi tükenmiş bir insanın başkalarına sürekli güç vermesi kolay değildir.
Dinlenmek de hayatın bir parçasıdır.
Yardım istemek de insan olmanın bir parçasıdır.
Bazen durmak, düşünmek ve yeniden yön belirlemek gerekir.
Bunlar zayıflık değildir.
Bunlar insanın kendisini tanımasının ve olgunlaşmasının işaretleridir.
Dünyayı Değiştirmek İstiyorsan Önce Bir Kalbe Dokun
Bizler çoğu zaman büyük hedeflerden söz ederiz.
Güçlü devletler…
Büyük medeniyetler…
Gelişmiş toplumlar…
Adaletli bir dünya…
Bütün bunlar değerlidir.
Fakat bir medeniyetin temeli yalnızca büyük projelerle atılmaz.
Bir medeniyet, insanın insana davranışıyla başlar.
Komşusunun açlığını önemseyen insanla…
Yaşlısını unutmayan evlatla…
Öğrencisinin geleceğini kendi meselesi bilen öğretmenle…
İşçisinin alın terine saygı duyan işverenle…
Yetimin hakkını koruyan yöneticiyle…
Güçsüzün yanında duran vicdan sahibi insanlarla…
Bizim tarihimizde “İnsanı yaşat ki devlet yaşasın” anlayışının bu kadar değerli olmasının sebebi de budur.
Çünkü insanı yaşatmayan bir düzen, ne kadar güçlü görünürse görünsün ahlaki temelini kaybetme tehlikesi taşır.
İnsanı korumak, yalnızca onun bedenini korumak değildir.
Onurunu korumaktır.
Umudunu korumaktır.
Dilini, kültürünü, inancını ve kimliğini özgürce yaşayabilmesini sağlamaktır.
Geleceğe güvenle bakabileceği şartları oluşturmaktır.
Ve bütün bunlar önce insanın vicdanında başlar.
Bir Gün Kendine Teşekkür Edeceksin
Sevgili dostum,
Belki bugün çok yoruldun.
Belki kimse senin ne kadar mücadele ettiğini bilmiyor.
Belki yıllardır aileni ayakta tutmak için kendi hayallerinden vazgeçtin.
Belki birilerinin mutluluğu için kendi gözyaşlarını sakladın.
Belki de kimsenin görmediği bir iyiliği sessizce yaptın.
Ama sakın kendini değersiz görme.
Her emeğin hemen karşılık bulmayabilir.
Her iyiliğin herkes tarafından bilinmeyebilir.
Her fedakârlığın takdir edilmeyebilir.
Fakat bunlar yaptıklarının değerini ortadan kaldırmaz.
Bir gün geriye dönüp baktığında yalnızca kazandıklarını değil, hangi zorluklardan geçtiğini de hatırlayacaksın.
Ve belki kendi kendine şöyle diyeceksin:
“Zor günlerim oldu ama vazgeçmedim.”
“Çok yoruldum ama insanlığımı kaybetmemeye çalıştım.”
“Kırıldım ama başkalarını kırmamaya gayret ettim.”
“Kaybettim ama yeniden başlamayı öğrendim.”
“Her istediğimi başaramadım ama elimden gelen iyiliği yapmaya çalıştım.”
İşte o gün kendine teşekkür edeceksin.
Çünkü hayatın gerçek başarısı, hiç düşmemiş olmak değildir.
Düştüğünde yeniden kalkabilmek, kalkamadığında yardım kabul edebilmek ve yoluna devam ederken insan kalabilmektir.
Bugün kendine bir söz ver:
Geçmişimin beni esir almasına izin vermeyeceğim.
Hatalarımdan öğreneceğim.
Kalbimdeki merhameti koruyacağım.
Bir çocuğun gülüşüne, bir annenin duasına, bir babanın huzuruna vesile olmaya çalışacağım.
Hayvanlara, kuşlara, ağaçlara ve bütün canlılara şefkatle yaklaşacağım.
Yaşadığım dünyayı bulduğumdan biraz daha güzel bırakmak için gayret edeceğim.
Ve her sabah aynaya baktığında kendine şunu söyle:
EVET, BEN DEĞERLİYİM.
EVET, BEN ÖĞRENEBİLİRİM.
EVET, BEN DEĞİŞEBİLİRİM.
EVET, BEN BİR İNSANIN HAYATINA UMUT OLABİLİRİM.
EVET, BEN DE BU DÜNYANIN İYİLİĞİNE KATKIDA BULUNABİLİRİM.
Unutma dostum…
Bir gün hepimiz bu dünyadan ayrılacağız.
O gün yanımızda ne makamımızı ne servetimizi ne de alkışlarımızı götürebileceğiz.
Ama geride bıraktığımız iyilikler, yetiştirdiğimiz insanlar ve dokunduğumuz gönüller yaşamaya devam edebilir.
Öyle bir yaşa ki varlığın birilerine huzur, sözlerin birilerine umut, ellerin birilerine şifa, hatıran birilerine güç versin.
Çünkü insanın bu dünyada bırakabileceği en güzel iz, başka bir insanın kalbinde açtırdığı iyilik çiçeğidir.
Ve unutma:
Senin de bu dünyada bir hikâyen var. O hikâyenin en güzel sayfaları belki de henüz yazılmadı.
Kendine güven.
İyiliğe güven.
Yarına güven.
Ve en önemlisi, içindeki insanlığı hiçbir zaman kaybetme.
Çünkü insan gider, iyilik kalır. İnsan susar, güzel hatıraları konuşur. İnsan toprağa karışır, yetiştirdiği değerler yaşamaya devam eder.
“Ömrümüzün uzunluğunu biz belirleyemeyiz; fakat o ömrün içine ne kadar sevgi, merhamet ve iyilik sığdıracağımız konusunda her gün yeni bir tercih yapabiliriz.”
