Arzu ÜNAL

Bir mevsim daha bitti…

Takvimden birkaç yaprak daha düştü. Yaz gitti, sonbahar geldi. Ağaçların yaprakları sararırken aslında bize sessiz bir hakikati hatırlatıyor:

Her geçen mevsim yalnızca takvimden değil, ömrümüzden de geçiyor.

İnsan çoğu zaman zamanı tükenmeyen bir servet gibi kullanıyor. “Yarın yaparım”, “sonra ararım”, “bir gün giderim”, “vaktim olunca yardım ederim”, “ileride daha çok iyilik yaparım” diyoruz.

Fakat hayatın bize verdiği en büyük derslerden biri şudur:

Yarının geleceğini biliyoruz ama bizim o yarında olup olmayacağımızı bilmiyoruz.

HER GÜN HAYATA DEĞİL, ÖLÜME DE BİR ADIM ATIYORUZ

Doğduğumuz gün başlayan yolculuğun iki yönü vardır. Bir taraftan hayata doğru yürür, öğrenir, büyür, üretiriz. Diğer taraftan ise geçen her günle birlikte ömrümüzün sonuna biraz daha yaklaşırız.

Bunu karamsarlık olarak görmemek gerekir.

Tam tersine ölümün varlığını bilmek, hayatın kıymetini anlamanın en güçlü yollarından biridir.

Bir insan yüz yıl yaşayacak olsa bile yüz bahar, yüz yaz, yüz sonbahar görebilir. Altmış yaşındaki bir insan için geride kalan mevsimler, önünde kalanlardan çok daha fazladır.

Öyleyse insan kendisine zaman zaman şu soruyu sormalıdır:

“Bugün ömrümden bir gün daha eksildi. Peki dünyaya benden ne kaldı?”

ÖMRÜNÜZÜ SADECE GEÇİRMEYİN, DEĞERLENDİRİN

İnsan yıllarını yalnızca para kazanmak, makam elde etmek, ev büyütmek, daha fazla mal biriktirmek için harcarsa sonunda çok şeye sahip olabilir.

Fakat asıl soru şudur:

Sahip olduklarımız mı bizi anlatacak, yaptığımız iyilikler mi?

Bir çocuğun eğitimine katkıda bulunduysanız…

Bir yaşlının elinden tuttuysanız…

Bir garibin sofrasına ekmek koyduysanız…

Bir öğrencinin umudunu yeniden yeşerttiyseniz…

Bir kırgınlığı bitirdiyseniz…

Bir ağacın dikilmesine, bir okulun yapılmasına, bir kültürün yaşatılmasına katkı verdiyseniz…

Bir insana “yalnız değilsin” diyebildiyseniz…

İşte o zaman ömrünüz yalnızca geçmemiş, aynı zamanda anlam kazanmıştır.

Çünkü insanın gerçek zenginliği, arkasında bıraktığı iyiliklerin toplamıdır.

İYİLİĞİ EMEKLİLİĞE BIRAKMAYIN

En büyük yanılgılarımızdan biri de iyilik yapmak için uygun zamanı beklemektir.

“İşim biraz düzelsin…”

“Çocuklar büyüsün…”

“Borçlar bitsin…”

“Emekli olayım…”

“Biraz daha param olsun…”

Sonra yaparım.

Fakat hayatın “sonra” diye garanti edilmiş bir bölümü yoktur.

İyilik için zengin olmanız gerekmez. Bazen bir telefon, bir ziyaret, bir tebessüm, bir teşekkür, bir özür veya bir insanı dikkatle dinlemek bile büyük bir iyiliktir.

İyiliğin en doğru zamanı, yapabilecek durumda olduğunuz zamandır.

MEZARLIKLAR YARIM KALMIŞ “SONRA”LARLA DOLUDUR

İnsan ölümden bahsetmek istemiyor. Oysa ölüm hayatın karşıtı değil, hayatın sınırıdır.

Ve sınırlar, değer oluşturur.

Zamanımız sınırsız olsaydı belki hiçbir şeyin kıymeti olmazdı.

Bir gün son kez annemizin elini tutacağız.

Bir gün son kez dostlarımızla oturacağız.

Bir gün son kez evimizin kapısını kapatacağız.

Bir gün son kez güneşin doğuşunu göreceğiz.

Fakat bunların hangisinin “son” olduğunu yaşarken bilmeyeceğiz.

İşte bunun için sevdiklerimize sevgimizi bugün söylemeliyiz.

Helalleşmemiz gerekenlerle bugün helalleşmeliyiz.

Affetmemiz gerekenleri bugün affetmeliyiz.

Yapabileceğimiz iyiliği bugün yapmalıyız.

UZUN YAŞAMAKTAN DAHA ÖNEMLİSİ GÜZEL YAŞAMAKTIR

Ömrün uzunluğu insanın elinde değildir. Fakat ömrün içini neyle dolduracağımız büyük ölçüde bizim tercihlerimizle şekillenir.

Seksen yıl yaşayıp arkasında kırgınlık bırakan da vardır; kısa bir ömre onlarca insanın duasını sığdıran da.

Bu nedenle mesele sadece kaç yıl yaşadığımız değil, yaşadığımız yıllara ne kattığımızdır.

Takvim yaşımızı söyler.

Vicdanımız ise nasıl yaşadığımızı.

BİR GÜN BİZ DE BİR HATIRAYA DÖNÜŞECEĞİZ

Bugün konuşuyoruz, koşuyoruz, planlar yapıyoruz. Bir şeyleri yetiştirmeye çalışıyoruz.

Fakat bir gün bizim de fotoğraflarımıza bakılacak.

Adımız geçmiş zaman cümlelerinde anılacak.

“O şöyle bir insandı…” diye başlayan cümleler kurulacak.

İşte asıl mirasımız o cümlenin devamıdır.

Nasıl bir insan olarak hatırlanacağız?

Makamımız mı konuşulacak?

Servetimiz mi?

Yoksa;

“İyi insandı.”

“Kimseyi kapısından çevirmedi.”

“İnsanlara faydası dokundu.”

“Arkasında güzel eserler bıraktı.”

“Yetimin, öğrencinin, garibin elinden tuttu.”

mu denilecek?

Bazen bütün bir ömrün özeti birkaç kelimedir.

BİR MEVSİM DAHA BİTTİ

Sonbaharda düşen yapraklara biraz da böyle bakmak gerekir.

Her yaprak bize zamanı anlatıyor.

Her akşam, ömür defterimizden kapanan bir sayfadır.

Ve her sabah bize yeniden verilen bir fırsattır.

O halde ömrünüzü kavgalara, küçük hesaplara, bitmeyen kırgınlıklara ve anlamsız yarışlara tüketmeyin.

Ömrünüzü güzel işler için harcayın.
İyi insanlara dokunun.
Bir eser bırakın.
Bir gönül kazanın.
Bir yarayı sarın.
Bir çocuğa umut olun.
Bir büyüğünüzün duasını alın.
Bir insanın yükünü hafifletin.

Çünkü dünyadan giderken yanımıza ne makamımızı ne servetimizi ne de unvanlarımızı alabileceğiz.

Ama ardımızda bıraktığımız iyilik, biz gittikten sonra da yaşamaya devam edebilir.

Bir mevsim daha bitti. Belki hayatımızın kaç mevsimi kaldığını bilmiyoruz.

Ama bugün hâlâ buradayız.

Hâlâ sevebiliriz.
Hâlâ affedebiliriz.
Hâlâ üretebiliriz.
Hâlâ iyilik yapabiliriz.
Hâlâ güzel bir iz bırakabiliriz.

Öyleyse iyiliği yarına bırakmayalım.

Çünkü her sabah hayata yeniden başlarken, her akşam ömrümüzün sonuna bir gün daha yaklaşmış oluyoruz.

Ve unutmayalım:

Ömür, güzel şeyleri sonraya bırakacak kadar uzun değildir.

İnsan dünyadan ne kadar yaşadığıyla değil,
yaşarken ne kadar iyilik bıraktığıyla geçer.
Bir gün biz de gideceğiz;
mesele gitmek değil, geride nasıl bir iz bıraktığımızdır.