İnsan Sevgisiyle Büyür, Sabrıyla Olgunlaşır, Vefasıyla Hatırlanır

Arzu ÜNAL

Hayatta bazı kelimeler vardır ki söylemesi kolay, hakkını vermesi zordur.

Sevgi de bunlardan biridir.

Herkes sevmekten söz eder. Herkes sevilmek ister. Herkes kendisine değer verilmesini, anlaşılmayı, hatırlanmayı ve önemsenmeyi bekler.

Fakat çok az insan sevginin gerçek bedelini ödemeye hazırdır.

Çünkü sevgi yalnızca güzel günlerde yan yana durmak değildir. Sevgi, zor günlerde de birbirinin elini bırakmamaktır.

Sevgi bazen susmaktır. Bazen beklemektir. Bazen kırıldığın hâlde kırmamaktır. Bazen haklı olduğun hâlde karşı tarafı incitmemek için kelimelerini dikkatle seçmektir.

Bazen de kendi yorgunluğunu unutup sevdiğinin yükünü hafifletmektir.

İşte bu yüzden diyorum ki:

Sevgi sabır işidir. Sabır ise yüreğinde merhamet taşıyan insanların gösterebildiği büyük bir olgunluktur.

Ancak sabır, her şeye boyun eğmek değildir. Gerçek sevgi, insanın onurunu koruyarak emek vermesidir.


1. SEVGİ BİR DUYGU DEĞİL, BİR SORUMLULUKTUR

İnsan birini ilk gördüğünde etkilenebilir. Bir sözden, bir bakıştan, bir davranıştan hoşlanabilir.

Fakat hoşlanmak başka, sevmek başkadır.

Hoşlanmak bir anlık olabilir. Sevgi ise zamanın sınavından geçer.

Sevgi, karşındaki insanı yalnızca güçlü, güzel, başarılı ve mutlu olduğu zamanlarda kabul etmek değildir.

Onu yorgunken de anlayabilmektir.

Hata yaptığında doğruyu gösterebilmektir.

Başarısız olduğunda yanında durabilmektir.

Yaşlandığında elini tutabilmektir.

Çünkü insanın gerçek karakteri, her şey yolundayken değil, hayat zorlaştığında ortaya çıkar.

Bir insanı sevdiğinizi söylemek kolaydır.

Asıl mesele, o insanın hayatını güzelleştirmek için ne yaptığınızdır.

Sevgi sözle başlar ama davranışlarla ispat edilir.

Bir çocuğun başını okşamak, bir yaşlının elinden tutmak, bir hastanın kapısını çalmak, bir dostun derdini dinlemek…

Bunların her biri sevginin sessiz fakat güçlü ifadeleridir.

Bazen bir insanın ihtiyacı olan şey büyük hediyeler değil, içtenlikle söylenmiş iki kelimedir:

“Ben buradayım.”

2. SABIR, SEVGİNİN EN BÜYÜK İMTİHANIDIR

Bugünün dünyasında insanlar her şeyin hemen gerçekleşmesini istiyor.

Hemen başarı…

Hemen mutluluk…

Hemen karşılık…

Hemen sonuç…

Oysa hayatın en değerli şeyleri zaman ister.

Bir ağaç bir günde büyümez.

Bir çocuk bir günde yetişmez.

Bir dostluk bir günde kurulmaz.

Bir aile bir günde yuva olmaz.

Bir millet bir günde güçlü hâle gelmez.

Hepsinin temelinde emek, zaman, güven ve sabır vardır.

Toprağa tohum attığınızda ertesi sabah meyve beklemezsiniz.

Önce toprağı hazırlarsınız.

Sonra tohumu ekersiniz.

Sularsınız.

Korursunuz.

Güneşini beklersiniz.

Mevsimlerin geçmesine sabredersiniz.

Ve bir gün o küçücük tohum, gölgesinde insanların dinlendiği büyük bir ağaca dönüşür.

İnsan ilişkileri de böyledir.

Sevgi tohumdur, güven köktür, sabır sudur, vefa ise o ağacın meyvesidir.

Sabırsız insan sevgiyi tüketir.

Sabırlı insan ise sevginin kök salmasına fırsat verir.

Ancak burada önemli bir ayrım vardır: Sabır, sürekli incinmeyi kabullenmek değildir. Sevgi karşılıklı saygıyı gerektirir. Bazen sevginin en olgun hâli, yanlışları açıkça konuşmak ve gerektiğinde sınır koyabilmektir.

3. HERKES GÜZEL GÜNLERİN DOSTUDUR, ÖNEMLİ OLAN ZOR GÜNLERDİR

Hayat insanı zaman zaman ağır imtihanlardan geçirir.

Bir gün sağlığınızı kaybedebilirsiniz.

Bir gün maddi sıkıntıya düşebilirsiniz.

Bir gün çok sevdiğiniz bir insanı kaybedebilirsiniz.

Bir gün kalabalıkların ortasında yapayalnız kalabilirsiniz.

İşte o zaman çevrenizdeki insanların gerçek yüzünü görürsünüz.

Güzel günlerde sofranıza oturan çok olur.

Ama zor günlerde kapınızı çalan kaç kişi vardır?

Başarılı olduğunuzda sizi alkışlayan çok olur.

Peki başarısız olduğunuzda omzunuza dokunan kaç kişi vardır?

Güçlü olduğunuzda yanınızda yürüyen çok olur.

Peki yorulduğunuzda sizi bekleyen kaç kişi vardır?

Sevginin gerçek ölçüsü burada ortaya çıkar.

Çünkü gerçek sevgi, insanın imkânlarına değil, insanın kendisine değer verir.

Bir insanın makamı gider.

Parası biter.

Güzelliği zamanla değişir.

Gücü azalır.

Ama sevgi gerçekten kalpte yer etmişse bütün bunların ötesinde yaşamaya devam eder.

Sizi güçlü olduğunuz için sevenler gücünüz bitince gidebilir. Sizi insan olduğunuz için sevenler ise zor zamanlarınızda da yanınızda kalır.

4. ANNE VE BABANIN SEVGİSİ: SABRIN EN SESSİZ HÂLİ

Sevginin sabır olduğunu anlamak isteyen insan, önce annesine ve babasına bakmalıdır.

Bir anne düşünün…

Dokuz ay evladını karnında taşır.

Geceleri uykusuz kalır.

Çocuğu hastalandığında kendi acısını unutur.

Aç olsa da önce evladını doyurur.

Yorgun olsa da onun üzerine titrer.

Bir baba düşünün…

Sabahın karanlığında evinden çıkar.

Bazen elleri nasır tutar.

Bazen sırtı ağrır.

Bazen kendi hayallerinden vazgeçer.

Ama evladının geleceği için mücadele etmeye devam eder.

Anne ve babaların sevgisi çoğu zaman büyük sözlerle anlatılmaz.

Bir annenin duasında…

Bir babanın nasırlı ellerinde…

Bir sofrada evlada ayrılan son lokmada…

Bir gece yarısı duyulan endişede saklıdır.

Ne yazık ki insan bazen bu sevgilerin büyüklüğünü çok geç anlar.

Çocukken babamızın neden bu kadar çalıştığını anlayamayız.

Gençken annemizin neden sürekli bizi merak ettiğini sorgularız.

Yıllar geçer.

Biz de anne baba oluruz.

Ve bir gün geriye dönüp baktığımızda anlarız:

Meğer o nasihatlerin arkasında ne büyük bir sevgi varmış.

Meğer o sessiz fedakârlıkların içinde ne büyük bir ömür saklıymış.

Sonra hayatın en ağır gerçeğiyle yüzleşiriz.

Bir gün o elleri tutmak isteriz ama tutamayız.

Bir gün o sesi duymak isteriz ama duyamayız.

Bir gün çocukluğumuzun kapısını çalmak isteriz ama kapıyı açan olmaz.

İşte bu yüzden anne ve babalarımız hayattayken kıymetlerini bilmeliyiz.

Çünkü bazı sevgiler kaybedildikten sonra değil, yaşarken anlaşılmayı hak eder.

5. SEVGİ, HER ZAMAN HAKLI ÇIKMAK DEĞİLDİR

İnsan ilişkilerini yıpratan en büyük sorunlardan biri, herkesin kendisini haklı görmesidir.

Eşler arasında…

Kardeşler arasında…

Dostlar arasında…

Komşular arasında…

Bazen küçücük bir söz, yılların biriktirdiği sevgiyi zedeleyebilir.

Çünkü insanlar çoğu zaman anlamak için değil, cevap vermek için dinliyor.

Oysa sevgi, karşımızdaki insanın dünyasına girebilmeyi gerektirir.

Onun korkularını anlamak…

Onun geçmişini bilmek…

Onun hangi acılardan geçtiğini fark etmek…

Ve gerektiğinde kendi düşüncelerimizi yeniden değerlendirebilmek…

Her tartışmanın bir kazananı olmak zorunda değildir.

Bazen iki insanın birbirini anlaması, tartışmayı kazanmaktan çok daha değerlidir.

Bir ailede herkes sürekli haklı çıkmaya çalışırsa huzur kaybolur.

Bir dostlukta herkes son sözü söylemek isterse güven azalır.

Bir toplumda herkes yalnızca kendi sesini duyarsa ortak yaşam zayıflar.

Sevgi, haklılığından vazgeçmek değil; haklılığını insanlığına zarar vermeden savunabilmektir.

6. SEVGİ EMEK İSTER, EMEK OLMADAN VEFA OLMAZ

Bugün insan ilişkilerinde en fazla kaybettiğimiz değerlerden biri de vefadır.

İnsanlar birbirlerini kolay tanıyor, kolay yakınlaşıyor ama bazen çok kolay vazgeçiyor.

Oysa bir insanın hayatınıza girmesi tesadüf olabilir; hayatınızda kalabilmesi ise karşılıklı emek gerektirir.

Bir dostu yıllarca aramamak, sonra da dostluğun devam etmesini beklemek doğru değildir.

Bir aileye zaman ayırmamak, sonra da aile bağlarının güçlü kalmasını istemek gerçekçi değildir.

Bir çocuğu dinlememek, sonra da büyüdüğünde bütün sırlarını sizinle paylaşmasını beklemek mümkün değildir.

Sevgi ilgi ister.

Sevgi emek ister.

Sevgi hatırlanmak ister.

Ama en önemlisi sevgi, güven ister.

Güvenin olmadığı yerde sevgi sürekli korkuyla sınanır.

Vefanın olmadığı yerde ise en güzel hatıralar bile zamanla buruklaşır.

Bunun için insan sevdiklerine zaman ayırmalıdır.

Çünkü dünyada yeniden kazanılabilen pek çok şey vardır.

Para yeniden kazanılır.

Makam yeniden elde edilebilir.

Ev yeniden yapılabilir.

Fakat geçip giden zaman geri getirilemez.

Bugün aramadığınız bir dostunuzu yarın aramak için geç kalabilirsiniz.

Bugün ziyaret etmediğiniz bir büyüğünüzü yarın ziyaret edecek fırsatı bulamayabilirsiniz.

Bugün sarılmadığınız evladınız yarın büyüyüp uzaklara gidebilir.

Bu nedenle sevgiyi ertelemeyin.

7. BİR MİLLETİ AYAKTA TUTAN DA SEVGİ VE SABIRDIR

Sevgi yalnızca iki insan arasındaki ilişki değildir.

Sevgi aynı zamanda bir toplumun, bir milletin ve bir medeniyetin temelidir.

Ailesini sevmeyen insanın topluma karşı sorumluluk duyması zorlaşır.

Komşusunu önemsemeyen insanın toplumsal dayanışmayı güçlendirmesi mümkün değildir.

Milletinin geçmişini bilmeyen insanın gelecek nesillere güçlü bir miras bırakması kolay değildir.

Biz Türk milleti olarak tarih boyunca yalnızca devletler kurmadık.

Aynı zamanda aileler, mahalleler, vakıflar, medreseler, köprüler, çeşmeler ve dayanışma gelenekleri oluşturduk.

Çünkü medeniyet yalnızca büyük binalar yapmak değildir.

Medeniyet, insanın insana duyduğu sorumluluğu kurumsallaştırabilmektir.

Bir yetimin başını okşamak…

Bir yoksulun sofrasına ekmek götürmek…

Bir yaşlının yalnızlığını paylaşmak…

Bir mazlumun hakkını savunmak…

Bunlar sevginin toplumsal karşılığıdır.

Balkanlarda yaşayan Türklerin tarihinde de sevgi ve sabrın derin izleri vardır.

Göçler yaşandı.

Aileler parçalandı.

İnsanlar doğdukları topraklardan ayrılmak zorunda kaldı.

Dillerini, kültürlerini ve kimliklerini korumak için büyük mücadeleler verildi.

Ama bütün acılara rağmen birçok aile çocuklarına yalnızca geçmişin yaralarını değil, geleceğe dair umutlarını da aktardı.

Analar çocuklarına Türkçe ninniler söyledi.

Babalar evlatlarına memleket hikâyeleri anlattı.

Dedeler torunlarına doğdukları köyleri tarif etti.

Böylece bir milletin hafızası nesilden nesile taşındı.

İşte burada sevgi, yalnızca bir duygu olmaktan çıkar.

Bir kimliği yaşatma iradesine dönüşür.

Çünkü insan bazen sevdiği kişiyi bekler, bazen sevdiği toprağa kavuşmayı bekler, bazen de gelecek nesillerin daha özgür yaşayacağı günleri bekler.

Ama gerçek sabır, yalnızca beklemek değildir.

Sabır, umudu kaybetmeden çalışmaya devam etmektir.

8. DEVLET YÖNETİMİNDE DE SEVGİ, SABIR VE MERHAMET GEREKİR

Bir devletin gücü yalnızca ordusuyla, ekonomisiyle veya kurumlarının büyüklüğüyle ölçülemez.

Devletin gerçek gücü, vatandaşlarının kendilerini ne kadar güvende ve değerli hissettiğiyle de ilgilidir.

İnsanına değer vermeyen bir yönetim, uzun vadede toplumsal güveni zedeler.

Vatandaşının derdini dinlemeyen bir kurum, görevini eksik yerine getirir.

Adaleti geciktiren bir sistem, insanların devlete olan inancını sarsar.

Bu nedenle devlet yönetiminde sevgi, duygusal bir zayıflık değil, insan merkezli bir yönetim anlayışının temelidir.

Fakat sevgi tek başına yeterli değildir.

Sevgiye adalet eşlik etmelidir.

Merhamete liyakat eşlik etmelidir.

Sabra kararlılık eşlik etmelidir.

Çünkü devlet, vatandaşını yalnızca sevdiğini söyleyen değil, onun hakkını koruyan bir yapı olmalıdır.

Bizim medeniyet anlayışımızın özünde yer alan şu ilke bugün de yol göstericidir:

“İnsanı yaşat ki devlet yaşasın.”

Bu anlayışın ailedeki karşılığı sevgidir.

Toplumdaki karşılığı dayanışmadır.

Devletteki karşılığı ise adalettir.

İnsanların birbirine sabır gösterdiği, farklılıklarına saygı duyduğu ve ortak geleceğe birlikte yürüdüğü toplumlar daha sağlam temeller üzerinde yükselir.

9. SEVGİ BAZEN BEKLEMEK, BAZEN DE VAZGEÇEBİLMEKTİR

Hayatta her sevginin karşılığı aynı şekilde verilmez.

Bazen çok seversiniz ama anlaşılmazsınız.

Bazen büyük fedakârlıklar yaparsınız ama görülmez.

Bazen bir insan için yıllarınızı verirsiniz fakat aynı değeri göremezsiniz.

İşte burada sevginin en zor sınavı başlar.

İnsan kendisine şu soruyu sormalıdır:

Ben sevdiğim için mi emek veriyorum, yoksa karşımdaki insanı kendi istediğim gibi yapmak için mi?

Çünkü gerçek sevgi sahip olmak değildir.

Sevdiğiniz insanın iradesine, düşüncelerine ve kişiliğine saygı duyabilmektir.

Bir çocuğu sevmek, onun bütün kararlarını kontrol etmek değildir.

Bir eşi sevmek, onun hayatını yönetmek değildir.

Bir dostu sevmek, her konuda sizinle aynı düşünmesini beklemek değildir.

Sevgi, insanın kendisi olarak var olmasına alan açabilmektir.

Bazen sabretmek gerekir.

Bazen konuşmak gerekir.

Bazen affetmek gerekir.

Bazen de karşılıklı saygının kalmadığı bir ilişkiden uzaklaşmak gerekir.

Çünkü sevginin içinde fedakârlık vardır ama insanın kendisini tamamen tüketmesi yoktur.

Gerçek sevgi iki insanı da büyütmelidir. Birini yüceltirken diğerini yok etmemelidir.

10. EN BÜYÜK SEVGİ, KARŞILIK BEKLEMEDEN İYİLİK YAPABİLMEKTİR

İnsan hayatının en güzel tarafı, başka insanların hayatına dokunabilmesidir.

Bazen bir çocuğun eğitimine destek olursunuz.

Yıllar sonra o çocuk bir öğretmen olur.

Yüzlerce öğrenci yetiştirir.

Sizin yaptığınız küçük iyilik, hiç tanımadığınız insanların hayatında yaşamaya devam eder.

Bazen bir gencin elinden tutarsınız.

O genç umudunu yeniden kazanır.

Bazen bir yaşlıyı ziyaret edersiniz.

Onun yalnız geçen gününe sevinç katarsınız.

Bazen küs iki kardeşi barıştırırsınız.

Bir ailenin yeniden bir araya gelmesine vesile olursunuz.

İşte insanın dünyada bırakabileceği en büyük iz budur.

Çünkü insanın gerçek zenginliği yalnızca sahip olduklarıyla değil, başkalarının hayatında bıraktığı güzelliklerle de ölçülür.

Bir gün hepimiz bu dünyadan ayrılacağız.

Makamlarımız başkalarına kalacak.

Evlerimizde başka insanlar yaşayacak.

Eşyalarımız zamanla dağılacak.

Fakat bir insanın kalbine bıraktığımız iyilik, bizden sonra da hatırlanabilir.

Bir çocuk bizi güzel bir hatırayla anacak.

Bir dost adımızı duyduğunda tebessüm edecek.

Bir yaşlı bizim için dua etmiş olacak.

İşte sevginin ölümsüzlüğü biraz da buradadır.

İnsan bedeniyle bir ömür yaşar; iyilikleriyle başka ömürlerde yaşamaya devam edebilir.


11. BUGÜNÜN İNSANI NEDEN SEVGİDE SABIRSIZ?

Modern çağ insanlara büyük kolaylıklar sundu.

Uzakları yakınlaştırdı.

Bilgiye ulaşmayı hızlandırdı.

İletişimi saniyelere indirdi.

Ama bütün bu gelişmeler, insan ilişkilerinin daha derin ve güçlü olacağını garanti etmedi.

Bugün binlerce insanla iletişim kurabiliyoruz ama bazen aynı sofrada oturduğumuz insanı dinlemiyoruz.

Sosyal medyada yüzlerce kişiye güzel sözler yazabiliyoruz ama evimizdeki insanlara bir teşekkür etmeyi unutuyoruz.

Tanımadığımız insanların hayatlarını merak ediyoruz ama kendi anne babamızın nasıl olduğunu sormaya zaman ayırmıyoruz.

Bu durum teknolojinin varlığından çok, onu nasıl kullandığımızla ilgilidir.

Asıl mesele insanın dikkatini, zamanını ve sevgisini nereye yönelttiğidir.

Sevgi hızla tüketilecek bir ürün değildir.

İnsan ilişkileri de bir düğmeye basılarak yenilenebilecek eşyalar değildir.

Her insanın geçmişi vardır.

Her insanın yarası vardır.

Her insanın korkuları, beklentileri ve umutları vardır.

Bunları anlamak zaman ister.

İşte çağımızın en büyük ihtiyaçlarından biri, yeniden sabır kültürünü öğrenmektir.

Dinlemeyi öğrenmek…

Anlamayı öğrenmek…

Beklemeyi öğrenmek…

Özür dilemeyi öğrenmek…

Teşekkür etmeyi öğrenmek…

Ve en önemlisi, sevdiğimiz insanlara gerçekten zaman ayırmayı öğrenmek…

Çünkü sevgiye zaman ayırmayan insan, zamanla sevginin yokluğunu hisseder.


12. SEVGİNİN SON DURAĞI VEFA, SABRIN SON DURAĞI HUZURDUR

Yaş ilerledikçe insanın hayattan beklentileri değişir.

Gençken başarı isteriz.

Güç isteriz.

Kazanmak isteriz.

Kendimizi ispatlamak isteriz.

Fakat yıllar geçtikçe başka şeylerin daha değerli olduğunu anlamaya başlarız.

Bir dostun samimi selamı…

Bir evladın içten sarılışı…

Bir torunun neşeli sesi…

Bir annenin duası…

Bir babanın hatırası…

Bir sofranın etrafında toplanan aile…

Bunların hiçbirini parayla satın alamazsınız.

İnsan hayatının sonbaharına yaklaştığında geriye dönüp baktığında yalnızca ne kadar kazandığını hatırlamaz.

Kimi sevdiğini…

Kimin elinden tuttuğunu…

Kimin gözyaşını sildiğini…

Kime haksızlık yaptığını…

Kimden özür dilemesi gerektiğini…

Ve kimlerin hayatında güzel bir iz bıraktığını düşünür.

İşte o zaman anlarız:

Hayatın en büyük başarısı herkesten güçlü olmak değildir.

Herkesten zengin olmak değildir.

Herkesten fazla tanınmak değildir.

Hayatın en büyük başarılarından biri, bunca zorluğa rağmen kalbindeki sevgiyi, merhameti ve insanlığı kaybetmemektir.

Çünkü dünya bazen insanı sertleştirir.

Yaşanan haksızlıklar insanı öfkelendirebilir.

İhanetler güveni sarsabilir.

Kayıplar yüreği yorabilir.

Ama bütün bunlara rağmen iyiliği seçebilen insan, kendi içinde büyük bir zafer kazanmıştır.


SON SÖZ: SEVGİ SABIR İŞİDİR, SABIR İSE GÖNÜL MESELESİDİR

Sevgili dostlarım,

Bu dünyaya yalnız geldik.

Bir gün yine yalnız ayrılacağız.

Arada geçen zamana ise hayat diyoruz.

Bu hayatı nasıl yaşadığımız, ne kadar uzun yaşadığımızdan çok daha önemlidir.

Birbirimizi kırmak için değil, birbirimizi anlamak için yaşayalım.

İnsanların kusurlarını büyütmek yerine güzelliklerini görmeye çalışalım.

Anne babalarımız hayattayken ellerini öpelim.

Çocuklarımız küçükken onlara zaman ayıralım.

Dostlarımız yanımızdayken kıymetlerini bilelim.

Komşularımızın hâlini soralım.

Yaşlılarımızı yalnız bırakmayalım.

Yetimlerin başını okşayalım.

Hayvanlara, kuşlara, ağaçlara ve bütün canlılara merhamet gösterelim.

Çünkü sevgi yalnızca insana değil, yaratılmış bütün canlılara karşı sorumluluk hissetmektir.

Unutmayalım:

Sevgi sabır ister.
Sabır anlayış ister.
Anlayış merhamet ister.
Merhamet vicdan ister.
Vicdan ise insan olmanın en büyük sorumluluğudur.

Sevdiğiniz insanı değiştirmeye çalışmadan önce onu anlamaya çalışın.

Bir insanı yargılamadan önce hangi yollardan geçtiğini düşünün.

Bir kalbi kırmadan önce o kalbin de sizin gibi acı çekebileceğini hatırlayın.

Ve bir gün bütün bunları yapmak için geç kalabileceğinizi unutmayın.

Çünkü bazen insan bir ömür boyunca biriktirdiği sevgiyi söylemeye fırsat bulamaz.

Bazen bir özür boğazında kalır.

Bazen bir teşekkür yarına ertelenir.

Bazen bir sarılma için artık çok geçtir.

Bu nedenle sevgiyi yarına bırakmayın.

Bugün sevin.
Bugün affedin.
Bugün teşekkür edin.
Bugün gönül alın.
Bugün iyilik yapın.

Ama bütün bunları yaparken kendi onurunuzu ve başkalarının onurunu da koruyun.

Sevgi insanı küçültmemeli, yüceltmelidir.

Sabır insanı esir etmemeli, olgunlaştırmalıdır.

Ve vefa insanı geçmişe hapsetmemeli, geleceğe daha güçlü taşımalıdır.

Ben hayatın bana öğrettiği en büyük gerçeklerden birinin şu olduğuna inanıyorum:

İnsan sevmeyi öğrendiğinde kalbi büyür. Sabretmeyi öğrendiğinde ruhu olgunlaşır. Affetmeyi öğrendiğinde yükü hafifler. Vefayı öğrendiğinde ise insanlığın gerçek anlamına yaklaşır.

Öyleyse birbirimizi tüketmeden sevelim.

Birbirimizi değiştirmeden anlamaya çalışalım.

Birbirimizin hayatına yük değil, umut olalım.

Çünkü bu dünyada geriye bırakabileceğimiz en kıymetli miras, yalnızca malımız, mülkümüz veya adımız değildir.

Asıl miras, biz gittikten sonra insanların kalbinde yaşamaya devam eden sevgimizdir.

Ve unutmayın:

“Sevgi sabır işidir… Ama her sabır sevgi değildir. Gerçek sevgi, insanın hem karşısındakini hem de kendi insanlık onurunu koruyarak gösterdiği emektir.”

Sevgiyle kurulan aile güçlü olur.
Sabırla yetişen insan olgun olur.
Vefayla yaşayan toplum huzurlu olur.
Adaletle yönetilen devlet kalıcı olur.

Sevginiz eksilmesin, sabrınız tükenmesin, vicdanınız susmasın.

Çünkü insanı insan yapan, yalnızca aklı değil; kalbinde taşıdığı sevgidir. “İnsanı yaşat ki devlet yaşasın.”