Arzu ÜNAL
İnsan ömrü uzun bir yolculuktur. Bu yolculukta kimi zaman yollarımız aydınlığa, kimi zaman karanlığa çıkar. Bazen beklemediğimiz kapılar açılır, bazen çok istediğimiz kapılar yüzümüze kapanır. Fakat yıllar insana önemli bir hakikati öğretiyor:
Kalbinde iyilik taşıyan insan, bazı şeyleri kaybetse bile aslında kaybetmez.
Çünkü iyilik hemen karşılık bekleyen bir alışveriş değildir. İyilik, insanın karakteridir. Vicdanıdır. Arkasında bıraktığı izdir.
Bu yüzden dileğim şudur: İyilikle dolu kalplerin yolu hep huzura çıksın.
İYİLİK, İNSANIN GÖRÜNMEYEN SERVETİDİR
Hayatta para biriktirenler vardır. Makam biriktirenler, mal mülk biriktirenler, unvan biriktirenler vardır.
Bir de gönül biriktirenler vardır.
İşte asıl zenginler onlardır.
Çünkü para tükenebilir. Makam bitebilir. Ün unutulabilir. İnsan bugün güçlü, yarın yalnız kalabilir.
Ama bir insanın gönlüne dokunduğunuzda bıraktığınız iyilik kolay kolay kaybolmaz.
Yıllar sonra bir insan sizi hatırlayıp;
“En zor günümde yanımdaydı.”
“Kimse kapımı çalmazken o geldi.”
“Bir söz söyledi, yeniden ayağa kalktım.”
“Benden hiçbir şey beklemeden yardım etti.”
diyorsa, bundan daha büyük bir servet var mıdır?
İnsan dünyadan götürdükleriyle değil, çoğu zaman geride bıraktığı dualarla büyür.
HER İYİLİĞİN ŞAHİDİ OLMAZ
Çağımızın önemli problemlerinden biri, yapılan her şeyin görünür olmasını istememizdir.
Yardım ederken fotoğraf, ziyaret ederken paylaşım, iyilik yaparken alkış bekliyoruz.
Oysa en güzel iyiliklerin çoğunun şahidi yoktur.
Bir annenin gözyaşını sessizce silmek…
Bir öğrencinin cebine kimse görmeden harçlık koymak…
Borçlu bir insana zaman tanımak…
Kırgın olduğumuz birini affetmek…
Yaşlı bir insanın kapısını çalmak…
Yalnız kalan bir dostu aramak…
Bazen dünyayı değiştirmek için büyük projelere gerek yoktur.
Bir insanın dünyasını değiştirmek de dünyayı değiştirmektir.
KALP KIRMAK KOLAY, GÖNÜL YAPMAK ZORDUR
İnsan bazen bir cümleyi birkaç saniyede söyler ama o cümlenin açtığı yara yıllarca kapanmaz.
Bu nedenle hayatın belki de en önemli ahlak kurallarından biri şudur:
Haklı olmak kadar incitmemeyi de bilmek gerekir.
Çünkü herkesin görünmeyen bir mücadelesi vardır.
Gülümseyen bir insanın içinde hangi fırtınaların estiğini bilemeyiz. Güçlü gördüğümüz birinin gece hangi acıyla baş başa kaldığını bilemeyiz. Bu yüzden insanlara biraz daha merhametle yaklaşmak gerekir.
Bazen bir selam iyiliktir.
Bazen susmak.
Bazen dinlemek.
Bazen affetmek.
Bazen de hiçbir şey sormadan yanında durmak…
İYİLİK YAPIN AMA HESAP TUTMAYIN
Hayatın en ağır hayal kırıklıklarından biri şudur:
İyilik yaptığınız herkesten iyilik beklemek.
Beklemeyin.
Çünkü sizin karakteriniz onların karakterine bağlı olmamalıdır.
Siz iyiliğinizi yapın.
Unutan unutabilir.
Kıymet bilmeyen bilmeyebilir.
Hatta bazen iyilik yaptığınız insanlardan kötülük bile görebilirsiniz.
Fakat onların davranışları yüzünden kendi kalbinizi değiştirmeyin.
Birilerinin vefasızlığı sizin merhametinizi öldürmesin.
Çünkü iyilik, karşınızdakinin bunu hak edip etmediğinden önce sizin nasıl bir insan olmayı seçtiğinizle ilgilidir.
BAZI KAPILARIN ANAHTARI İYİLİKTİR
Hayat çok gariptir.
Yıllar önce yaptığınız küçücük bir iyilik, hiç beklemediğiniz bir zamanda karşınıza çıkabilir.
Unuttuğunuz bir insan sizi unutmayabilir.
Verdiğiniz bir bardak su, söylediğiniz güzel bir söz, tuttuğunuz bir el yıllar sonra size dua olarak dönebilir.
Belki de bu nedenle bazı insanların önünde yollar, en zor zamanlarında bile yeniden açılır.
Çünkü insan yalnızca para biriktirmez.
Dua biriktirir.
Gönül biriktirir.
Vefa biriktirir.
İnsan biriktirir.
Ve gün gelir, bütün bunlar görünmeyen bir servete dönüşür.
HUZUR, HER ŞEYE SAHİP OLMAK DEĞİLDİR
İnsan gençken mutluluğu çoğu zaman sahip olmakta arıyor.
Daha fazla para…
Daha yüksek makam…
Daha büyük ev…
Daha güçlü çevre…
Fakat yaş ilerledikçe insan başka şeylerin değerini anlıyor.
Sağlık.
Aile.
Dostluk.
Güven.
Temiz bir vicdan.
Ve gece başını yastığa koyduğunda içinden yükselen o sessiz cümle:
“Bugün kimseye bilerek kötülük yapmadım.”
Belki huzurun en sade tarifi budur.
DÜNYANIN İYİ İNSANLARA İHTİYACI VAR
Bugün dünyanın yalnızca daha güçlü ekonomilere, daha gelişmiş teknolojiye veya daha büyük şehirlere ihtiyacı yok.
Dünyanın iyi insanlara ihtiyacı var.
Bilgili ama vicdanlı öğretmenlere…
Başarılı ama merhametli doktorlara…
Güçlü ama adaletli yöneticilere…
Kazanan ama paylaşmayı bilen iş insanlarına…
Anne babasına vefalı evlatlara…
Komşusunun derdini kendi derdi bilen insanlara…
Çünkü teknoloji gelişirken vicdan geriliyorsa, insanlık gerçekten ilerlemiş sayılmaz.
Bir ülkenin kalkınması yalnızca yollarıyla, köprüleriyle ve fabrikalarıyla ölçülmemelidir.
İnsanlarının birbirine ne kadar güvenebildiğiyle de ölçülmelidir.
ÇOCUKLARIMIZA BIRAKACAĞIMIZ EN BÜYÜK MİRAS
Çocuklarımıza ev bırakabiliriz.
Arsa bırakabiliriz.
Para bırakabiliriz.
Fakat bütün bunlardan daha kıymetli bir miras vardır:
İyi bir isim bırakmak.
Bir gün çocuklarımız bizim olmadığımız bir ortamda ismimizi duyduklarında insanların yüzünde bir tebessüm oluşuyorsa, büyük bir miras bırakmışız demektir.
“Baban çok iyi insandı.”
“Annen kimseyi kapısından çevirmedi.”
“Deden dara düşenin yanında olurdu.”
Bundan daha kıymetli bir miras olabilir mi?
Çünkü servet bölüşülür.
Makam devredilir.
Eşyalar eskir.
Fakat güzel hatıralar nesilden nesile yaşayabilir.
SONUNDA GERİYE KALAN:
BİR AVUÇ HATIRA, BİRKAÇ DUA
Hayat sandığımızdan daha kısa.
Bugün yanımızda olan yarın olmayabilir.
Bugün konuşabildiğimiz bir insanın sesini yarın özleyebiliriz.
Bugün oturduğumuz sofrada yarın bir sandalye boş kalabilir.
İşte bunun için sevgimizi ertelememeliyiz.
Teşekkürü ertelememeliyiz.
Özür dilemeyi ertelememeliyiz.
Anne babamızın elini tutmayı, dostlarımızı aramayı, kırgınlıkları bitirmeyi ertelememeliyiz.
Çünkü sonunda insan bu dünyadan çok az şey götürüyor.
Ama geride çok şey bırakıyor:
Bir isim…
Bir hatıra…
Bir iyilik…
Bir dua…
Ve insanların kalbinde bıraktığı iz.
Öyleyse kalbimizde kin değil merhamet, nefret değil sevgi, hesap değil iyilik biriktirelim.
Gittiğimiz yere huzur, konuştuğumuz insana umut, dokunduğumuz gönle güzellik bırakalım.
Çünkü insanın gerçek büyüklüğü kaç kişinin önünde eğildiğiyle değil, kaç insanı ayağa kaldırdığıyla anlaşılır.
Ve ömrümüzün sonunda arkamızdan söylenecek en güzel cümle belki de şudur:
“İyi bir insandı; geçtiği yerde gönül kırmadı, gönül yaptı.”
Rabbim kalbinde iyilik taşıyanların karşısına yine iyilik taşıyan insanlar çıkarsın.
İyilikle dolu kalplerin yolu hep huzura çıksın.
Huzura giden bütün yollarımız açık olsun.
