İnsan bazen en büyük savaşını kimsenin görmediği yerde verir
Arzu ÜNAL
“Herkesin içinde kimsenin bilmediği bir hikâye var; kimi sustuğu için güçlü sanılır, kimi güldüğü için mutlu… Oysa insan, en çok kimseye anlatamadığı acılarında büyür.” Dışarıda yağmur yağıyor… Gökyüzü sanki söyleyemediklerimizi bizim yerimize anlatıyor. Islanan kaldırımlara bakıyorum. Sararmış yapraklar birer birer dallarından kopuyor.
Ve gariptir…
Yapraklar sanki ağaçlardan değil, içimden dökülüyor. Ben ise kalbime basa basa geçiyorum yollardan.
Kimse bilmiyor içimde hangi mevsimin yaşandığını. Kimse görmüyor insanın bazen yürürken bile kendi hatıralarının üzerinden geçtiğini.
Çünkü bazı acıların sesi yoktur.
HER İNSAN, GÖRÜNMEYEN BİR KİTAPTIR
Sokakta yanımızdan geçen insanlara bakıyoruz.
Biri gülümsüyor.
Biri aceleyle işe yetişiyor.
Biri kahvesini içiyor.
Biri telefonda konuşuyor.
Biri sessizce uzaklara bakıyor.
Fakat hangisinin gece sabaha kadar uyuyamadığını bilmiyoruz.
Kimin bir sevdiğini kaybettiğini, kimin evladını düşündüğünü, kimin geçim derdiyle mücadele ettiğini, kimin bir ihaneti içine gömdüğünü, kimin hayallerinden vazgeçmek üzere olduğunu bilmiyoruz.
İnsanı yalnızca yüzünden okumaya çalışmak büyük bir yanılgıdır.
Çünkü gülümseyen herkes mutlu değildir; susan herkes de güçlü değildir.
Bazen insan konuşamadığı için susar.
Bazen anlatacak kimse bulamadığı için…
Bazen de anlatsa bile anlaşılmayacağını bildiği için.
İşte hayatın bize öğretmesi gereken ilk büyük ders budur:
İnsanlara gördüğümüz yüzleriyle değil, göremediğimiz hikâyelerinin de olabileceğini düşünerek yaklaşmalıyız.
EN DERİN YARALARIN ÜZERİNDE BANDAJ YOKTUR
Bedendeki yara görülür.
Kanarsa müdahale edilir.
Ama kalbin yarasını kim görebilir?
Bazı insanlar hayat boyunca içlerinde görünmeyen yaralar taşırlar.
Çocukluğundan kalan bir eksiklik…
Kaybedilmiş bir anne veya baba…
Yarım kalmış bir sevda…
Dönmeyen bir evlat…
Kaybedilmiş bir dost…
Söylenememiş bir veda…
İnsan bunların hiçbirini yüzünde taşımayabilir.
Takım elbisesini giyer, işine gider.
Sofraya oturur.
İnsanların arasında güler.
Görevini yapar.
Ama gece olup da herkes kendi dünyasına çekildiğinde insanın gerçek mahkemesi başlar.
Hatıralar gelir.
Keşkeler gelir.
Özlemler gelir.
Ve insan, gündüz susturduğu kalbiyle gece baş başa kalır.
YAĞMUR BAZEN GÖKYÜZÜNÜN GÖZYAŞIDIR
Yağmuru severim.
Çünkü yağmur insana hayatın geçiciliğini hatırlatır.
Biraz önce kuru olan sokaklar birkaç dakika sonra bambaşka görünür.
Hayat da böyledir.
Bir telefon gelir, hayat değişir.
Bir insan gelir, dünya güzelleşir.
Bir insan gider, koskoca şehir insana boş görünür.
Bir haber gelir, bütün planlarımız anlamını kaybeder.
İşte bunun için hayatı ertelememek gerekir.
Seviyorsanız söyleyin.
Özlediyseniz arayın.
Kırdıysanız özür dileyin.
Birinin size yaptığı iyiliği unutmayın.
Çünkü hiçbirimizin yarına çıkacağımıza dair elimizde bir senedi yok.
YAPRAKLAR BİZE BİR ŞEY SÖYLÜYOR
Sonbaharda ağaçlara bakıyorum. Ağaç, aylarca büyüttüğü yaprağı zamanı geldiğinde bırakıyor.
Direnmiyor. “Benim yaprağımdı.” demiyor. Çünkü tabiatın kanununu biliyor:
Bazen yeniden yeşerebilmek için bazı şeyleri bırakmak gerekir.
İnsan da bunu öğrenmeli.
Her kırgınlığı ömür boyu taşımamalı.
Her ihaneti kalbinin duvarına asmamalı.
Her kaybın arkasından kendisini tüketmemeli.
Affetmek her zaman karşımızdakini haklı çıkarmak değildir.
Bazen affetmek, kendi ruhumuzu geçmişin esaretinden kurtarmaktır.
Çünkü insanın omuzlarında taşıdığı yük arttıkça yolu kısalır.
Kalbinizi gereksiz yüklerden kurtarın.
Önümüzde daha gidilecek yollar var.
İNSAN ACILARIYLA BÜYÜR AMA SEVGİYLE İYİLEŞİR
Acı öğretir.
Kaybetmek öğretir.
Yalnızlık öğretir.
Hayal kırıklığı öğretir.
Fakat insan yalnızca acıyla yaşayamaz.
İnsanı yeniden hayata bağlayan şey sevgidir.
Bir annenin duası…
Bir babanın omzumuza koyduğu eli…
Bir dostun “Ben buradayım.” demesi…
Bir çocuğun gülümsemesi…
Hiç beklemediğimiz anda uzatılan bir yardım eli…
Bazen insanın hayatını değiştirmek için büyük şeyler yapmak gerekmez.
Bir telefon yeter.
Bir ziyaret yeter.
Bir tebessüm yeter.
Bir “Nasılsın?” yeter.
Ama gerçekten sorulmuş bir “Nasılsın?”
Çünkü çağımızın en büyük yoksulluğu yalnızca para yoksulluğu değildir.
İnsanların birbirini dinlemeye vakit ayırmamasıdır.
GÜÇLÜ TOPLUM, BİRBİRİNİN ACISINI GÖREBİLEN TOPLUMDUR
Buradan meseleye daha geniş bakmak zorundayız.
Bir toplum yalnızca yollarıyla, köprüleriyle, fabrikalarıyla güçlü olmaz.
Toplumun gerçek gücü insan ilişkilerinde ortaya çıkar.
Komşusunun derdini bilen insan…
Yaşlısını yalnız bırakmayan genç…
Öğrencisine yalnızca ders değil umut veren öğretmen…
Çalışanını yalnızca rakam olarak görmeyen yönetici…
İhtiyaç sahibini incitmeden elinden tutan kurum…
İşte güçlü toplum böyle kurulur.
Geleceğin dünyasında en büyük ihtiyaçlardan biri insani dayanışma olacaktır.
Teknoloji ilerleyecek. Şehirler büyüyecek.
Yapay zekâ hayatımıza daha fazla girecek.
Fakat hiçbir teknoloji insanın omzuna konulan samimi bir elin sıcaklığının yerini tutamayacaktır.
Bu nedenle geleceğe hazırlanırken yalnızca akıllı şehirler değil, vicdanlı insanlar da yetiştirmek zorundayız.
ÇOCUKLARIMIZA BAŞARI KADAR MERHAMETİ DE ÖĞRETMELİYİZ
Çocuklarımıza sürekli şunu söylüyoruz: “Çalış.” “Başarılı ol.” “En iyi okullara git.”
“İyi bir meslek sahibi ol.” Bunlar elbette önemlidir. Ama bir şeyi daha söylemeliyiz:
İyi insan ol.
Düşene el uzat. Güçsüzü ezme.
Arkadaşının gözyaşıyla alay etme.
Yaşlıya hürmet et. Yetimi incitme.
İnsanları makamına, parasına veya soyadına göre değerlendirme.
Çünkü dünyayı eğitimli fakat merhametsiz insanların eline bırakırsak teknoloji büyür, ekonomi büyür, şehirler büyür; fakat insan küçülür. Bizim hedefimiz yalnızca başarılı nesiller değil, vicdan sahibi nesiller yetiştirmek olmalıdır.
BAZEN BİR İNSANI KURTARMAK BİR CÜMLEYE BAKAR
Hayatın stratejisi aslında çok basittir:
İnsan biriktirin.
Gönül biriktirin.
Dost biriktirin.
Dua biriktirin.
Para kaybedilebilir, makam biter, unvan unutulur.
Fakat bir insanın kalbine bıraktığınız iyilik yıllarca yaşayabilir.
Belki bugün yanınızdan geçen bir insanın içinde büyük bir fırtına var.
Bilmiyorsunuz.
Öyleyse kırmadan konuşun.
Yargılamadan önce dinleyin.
Bir insanın sessizliğini kibir, tebessümünü mutluluk, yalnızlığını tercih sanmayın.
Çünkü herkes görünmeyen bir savaş veriyor olabilir.
YAĞMUR DİNECEK, YAPRAKLAR YENİDEN YEŞERECEK
Dışarıda yağmur…
Kalbimde biraz hüzün…
Yapraklar sanki içime dökülüyor.
Ve ben kalbime basa basa geçiyorum yollardan.
Ama biliyorum:
Her yağmur sonsuza kadar yağmaz.
Her sonbaharın arkasından bir bahar gelir.
Bugün dökülen yaprakların bulunduğu dallarda yarın yeniden tomurcuklar açar.
İnsan da böyledir.
Kırılır.
Yorulur.
Kaybeder.
Bazen düşer.
Bazen gecenin hiç bitmeyeceğini düşünür.
Ama sonra bir sabah olur.
Bir kapı açılır.
Bir dost gelir.
Bir çocuk güler.
Bir dua kabul olur.
Ve insan yeniden hayata tutunur.
SEVGİ DOLU GÜZEL GÜNLERE…
Öyleyse hayatı kinle tüketmeyelim.
Kırgınlıkları miras bırakmayalım.
Sevgimizi söylemek için cenazeleri beklemeyelim.
İnsanların kıymetini onları kaybettikten sonra anlamayalım.
Bugün arayabileceğimiz insanları arayalım.
Bugün sarılabileceğimiz insanlara sarılalım.
Bugün yapabileceğimiz iyiliği yarına bırakmayalım.
Çünkü bu dünyadan hepimiz bir gün geçip gideceğiz.
Mesele kaç yıl yaşadığımız değildir.
Mesele, geçerken kaç kalbe dokunduğumuzdur.
Bir gün bizim de yaprağımız dalından ayrılacak.
O gün arkamızdan malımız, makamımız ve unvanlarımız konuşmayacak.
İnsanlar tek bir şeyi hatırlayacak:
“Nasıl bir insandı?”
Öyle yaşayalım ki cevap güzel olsun.
Dışarıda yağmur yağabilir…
Kalbimizde hüzün olabilir…
Yapraklar içimize dökülebilir…
Ama yine de yürüyelim.
Kalbimize basa basa değil artık; birbirimizin kalbine dokuna dokuna yürüyelim.
Yağmurlar dinsin, kırgınlıklar bitsin, gönüller yeniden yeşersin.
Sevgi dolu, merhamet dolu, insanın insana yeniden güvenebildiği güzel günlere…
