Arzu ÜNAL

İnsan bazen yaptığının yanına kâr kaldığını zanneder.

Birini kırar, yoluna devam eder. Bir hak yer, unutulduğunu düşünür.

Bir insana iyilik yapar fakat karşılığını hemen göremeyince üzülür.

Bir mazlumun ahını alan kişi ise hayatının eskisi gibi süreceğini sanır.

Oysa hayat, yalnız gözümüzün gördüğü birkaç günden ibaret değildir.

Bu dünya, aynı zamanda bir tarla bu tarlaya ekim yeridir.

Ne ekerseniz, günü geldiğinde onun mahsulünü toplarsınız.

İyilik eken iyilik bulur.

Merhamet eken merhamet görür.

Adalet eken huzur bulur.

Kin eken yalnızlık biçer.

Kibir eken düşüş görür.

Zulüm eken ise er ya da geç zulmünün gölgesinde kalır.

Çünkü insan hayatında tesadüf sandığımız birçok hadisenin arkasında çok daha büyük bir ölçü vardır:

İlahi adalet.

Ve ilahi adaletin terazisi bazen geç görünür; ama şaşmaz.

HAYAT BİR TARLADIR, İNSAN HER GÜN TOHUM EKER

İnsanın söylediği her söz bir tohumdur.

Attığı her adım bir tohumdur.

Bir insanın gönlünü almak da tohumdur, kırmak da.

Yetimin başını okşamak da bir tohumdur, hakkını yemek de.

Bir çalışanına hakkını vermek de tohumdur, emeğini sömürmek de.

Anne babaya gösterilen hürmet de bir tohumdur, onları ihmal etmek de.

İnsan çoğu zaman yalnız büyük davranışlarının karşılığı olduğunu düşünür.

Oysa hayatın hesabı küçük ayrıntılarda birikir.

Bir tebessüm…

Bir teşekkür…

Bir dua…

Bir haksızlığın karşısında susmamak…

Bir garibin kapısını çalmak…

Bir insanın itibarını korumak…

Bunların hiçbiri boşluğa gitmez.

Aynı şekilde dedikodu, iftira, yalan, haksız kazanç, nankörlük, ihanet ve zulüm de kaybolmaz.

Her davranış insanın hayat defterine yazılır.

Ve zamanı geldiğinde hayat, o sayfaları önümüze yeniden açar.

İYİLİK ASLA KAYBOLMAZ

Bugün insanların en büyük yanılgılarından biri şudur:

“Ben iyilik yaptım ama karşılığını görmedim.”

Oysa iyilik bir ticaret değildir.

“Ben sana bunu yaptım, sen de bana şunu yapacaksın” hesabı gerçek iyilik değildir.

Gerçek iyilik, karşılığı insanlardan değil Allah’tan beklenerek yapılır.

Belki yardım ettiğiniz insan size teşekkür etmeyecektir.

Belki iyilik yaptığınız kişi bir gün sizi unutacaktır.

Belki elinden tuttuğunuz kişi zor gününüzde yanınızda olmayacaktır.

Fakat bu, yaptığınız iyiliğin kaybolduğu anlamına gelmez.

İyilik bazen başka bir kapıdan döner.

Bir evladın duası olarak gelir.

Beklemediğiniz bir kolaylık şeklinde gelir.

Bir kazadan korunmak olur.

Bir hastalıkta yardımınıza yetişen yabancı olur.

Bir gün önünüze açılan hayırlı bir kapı olur.

Bazen de insan bunun karşılığını dünyada değil, sonsuz hayatında bulur.

Onun için iyilik yaparken hesap tutulmaz.

Çünkü gerçek hesabı tutan insan değildir.

KÖTÜLÜĞÜN DE BİR DÖNÜŞ YOLU VARDIR

İnsan bazen kötülük yapar ve hiçbir şey olmadığını görünce kendisini güçlü sanır.

Birinin hakkını yer.

Makamını kullanır.

İftira atar.

Yalan söyler.

Bir mazlumu ezer.

Bir çalışanın alın terini gasp eder.

Bir yakınının mirasına el uzatır.

Güçlü olduğu için hesap vermeyeceğini düşünür.

İşte en büyük yanılgı burada başlar.

Çünkü geciken adalet, yok olmuş adalet değildir.

Bazı hesaplar hemen görülür.

Bazıları yıllar sonra çıkar.

Bazıları evlatlardan, bazıları servetten, bazıları itibardan, bazıları huzurdan gelir.

Bazı insanlar her şeye sahip görünür ama geceleri başını yastığa koyduğunda huzur bulamaz.

Çünkü insanlardan kaçabilirsiniz.

Mahkemelerden kaçabilirsiniz.

Şahitlerden kaçabilirsiniz.

Belgeleri ortadan kaldırabilirsiniz.

Fakat vicdanınızdan ve Allah’ın adaletinden kaçamazsınız.

MAZLUMUN AHINI KÜÇÜMSEMEYİN

Bu dünyanın en ağır yüklerinden biri mazlumun ahıdır.

Gücü olmayanın…

Sesi duyulmayanın…

Hakkı yenilenin…

Yetimin…

Garibin…

Kimsesizin…

Gözyaşını küçümsemeyin.

Çünkü insanın arkasında kimse olmayabilir.

Fakat Allah vardır.

Bazen bir insanın yaptığı kötülüğe dünyada kimse müdahale edemez.

Fakat ilahi adaletin müdahalesi için kalabalıklara ihtiyaç yoktur.

Bir mazlumun gözyaşı, nice güçlü insanların kurduğu düzenleri yıkmaya yeter.

Tarih bunun örnekleriyle doludur.

Nice hükümdarlar vardı, isimleri lanetle anılıyor.

Nice zalimler vardı, sarayları yıkıldı.

Nice zenginler vardı, servetlerinin izi kalmadı.

Ama zulmettikleri insanların duaları ve ahları nesiller boyunca anlatıldı.

Demek ki asıl güç makamda değildir.

Asıl güç haklı olmaktadır.

ADALET YALNIZ MAHKEMELERDE ARANMAZ

Adalet kelimesini duyduğumuzda çoğu zaman mahkemeleri düşünürüz.

Oysa adalet hayatın her yerindedir.

Bir baba çocukları arasında adaletli olmalıdır.

Bir işveren çalışanları arasında adaletli olmalıdır.

Bir öğretmen öğrencilerine adaletle yaklaşmalıdır.

Bir yönetici halkına adaletle davranmalıdır.

Bir gazeteci yazdığı haberde adaletli olmalıdır.

Bir siyasetçi kendi taraftarına başka, karşısındakine başka ölçü kullanmamalıdır.

Çünkü adalet yalnız hukuk meselesi değil, karakter meselesidir.

İnsan kendisine yapılan haksızlığa karşı çıkarken başkasına yapılan haksızlığa sessiz kalıyorsa henüz adaleti anlamamıştır.

Adalet şudur:

Kimin yaptığına değil, ne yapıldığına bakabilmektir.

BUGÜN GÜÇLÜ OLABİLİRSİNİZ, YARIN ŞARTLAR DEĞİŞEBİLİR

Dünyanın en tehlikeli duygularından biri kalıcı güç vehmidir.

İnsan makam sahibidir ve makamın hiç bitmeyeceğini sanır.

Parası vardır, fakirliği küçümser.

Sağlıklıdır, hastayı anlamaz.

Gençtir, yaşlılığı uzakta görür.

Çevresi kalabalıktır, yalnızlığın ne olduğunu bilmez.

Oysa hayat çok hızlı değişir.

Bugün imza attıran yarın kapı bekleyebilir.

Bugün yardım isteyenleri küçümseyen yarın yardım bekleyebilir.

Bugün anne babasının kıymetini bilmeyen yarın onların yokluğunda bir fotoğrafın karşısında gözyaşı dökebilir.

İşte bu yüzden insan, gücü elindeyken nasıl davrandığına dikkat etmelidir.

Çünkü karakter, insanın zayıfken ne söylediğiyle değil; güçlü olduğunda ne yaptığıyla ölçülür.

İYİLİK BİR TOPLUMUN EN BÜYÜK SERMAYESİDİR

Meseleyi sadece bireysel düşünmeyelim.

Toplumlar da ne ekerse onu biçer.

Eğitime yatırım yapan toplum bilgi biçer.

Adalete yatırım yapan toplum güven biçer.

Ahlaka yatırım yapan toplum huzur biçer.

Gençlerini yetiştiren toplum gelecek biçer.

Kutuplaşma eken toplum çatışma biçer.

Yalan eken toplum güvensizlik biçer.

Ayrımcılık eken toplum bölünme biçer.

Haksızlığı normalleştiren toplum ise sonunda kimsenin kendisini güvende hissetmediği bir düzenle karşılaşır.

Çünkü toplumsal hayat da büyük bir tarladır.

Bugün attığımız tohumlar, çocuklarımızın yaşayacağı ülkenin karakterini belirler.

ÇOCUKLARIMIZA BIRAKACAĞIMIZ EN BÜYÜK MİRAS

Çocuklarımıza yalnız ev, arsa, banka hesabı veya mal bırakmak yeterli değildir.

En büyük miras temiz bir isimdir.

Bir baba öldüğünde arkasından:

“İyi insandı.”

deniliyorsa bundan daha büyük miras azdır.

Bir annenin ardından:

“Kimseyi kırmadı.”

deniliyorsa bu büyük bir zenginliktir.

Bir yöneticinin ardından:

“Yetimin hakkını yemedi.”

deniliyorsa işte gerçek makam budur.

Çünkü mal paylaşılır.

Para tükenir.

Makam biter.

Şöhret unutulur.

Ama insanın bıraktığı ahlak, nesiller boyunca yaşayabilir.

İLAHİ ADALETİ HEMEN SONUÇ BEKLEYEREK ANLAYAMAYIZ

Bazen şu soru sorulur:

“Madem ilahi adalet var, neden bazı zalimler uzun yıllar rahat yaşıyor?”

Çünkü biz hayatı yalnız gördüğümüz birkaç yıl üzerinden değerlendiriyoruz.

Oysa ilahi adalet, insan ömründen daha büyük bir zamanın adaletidir.

Biz yalnız bugünü görürüz.

Allah başlangıcı da sonu da bilir.

Bu nedenle bir kötünün hemen cezalandırılmaması, kötülüğün karşılıksız kaldığı anlamına gelmez.

Bir iyinin hemen mükâfat görmemesi de iyiliğinin kaybolduğu anlamına gelmez.

Bazen sonuçları görmek için sabır gerekir.

Ve bazen gerçek hesabın görüleceği yer bu dünya değildir.

VİCDAN, İLAHİ ADALETİN İNSANDAKİ İLK MAHKEMESİDİR

İnsan yaratılışında iyiyi kötüyü ayırt edebilecek bir vicdan taşır.

Yanlış yaptığımızda içimizde bir rahatsızlık oluşur.

İşte o ses küçümsenmemelidir.

Çünkü kötülük tekrarlandıkça insan vicdanını susturmaya başlar.

İlk yalanında rahatsız olur.

İkinci yalanında daha az.

Sonra yalan alışkanlığa dönüşür.

İlk haksızlığında uykusu kaçar.

Sonra haksızlık karakter hâline gelir.

İnsan için en büyük tehlike hata yapmak değil, yaptığı hatadan artık rahatsız olmamaktır.

Bu nedenle vicdanımızı diri tutmalıyız.

İYİLİĞİN SESİ BAZEN SESSİZDİR

Kötülük çoğu zaman gürültülüdür.

Bir kavga hemen duyulur.

Bir skandal hemen yayılır.

Bir iftira binlerce kişiye ulaşır.

Ama bir iyilik çoğu zaman sessizdir.

Bir öğrenciye gizlice burs veren insanı kimse bilmeyebilir.

Bir fakirin borcunu ödeyen kişi adını açıklamayabilir.

Gece yarısı bir hastaya koşan insan gazetelere çıkmayabilir.

İşte dünyanın gerçek direkleri çoğu zaman bu isimsiz iyilik sahipleridir.

Onların isimlerini belki biz bilmeyiz.

Ama hiçbir iyilik Allah katında kaybolmaz.

KADERİNİZİN BİR KISMINI BUGÜNKÜ DAVRANIŞLARINIZLA YAZARSINIZ

İnsan geleceğini yalnız büyük kararlarla değil, günlük alışkanlıklarıyla kurar.

Bugün insanlara nasıl davranıyorsunuz?

Bugün paranızı nerede kazanıyorsunuz?

Bugün kimin hakkına dikkat ediyorsunuz?

Bugün anne babanızla nasıl konuşuyorsunuz?

Bugün sizin yardımınıza ihtiyacı olan birine ne yapıyorsunuz?

Bütün bunlar yarının hayatını şekillendiren tohumlardır.

Çünkü hayat bir anda oluşmaz.

Birikir.

İnsan da bir anda iyi veya kötü olmaz.

Her gün yaptığı küçük tercihlerle kendisini inşa eder.

TOHUMUNUZA DİKKAT EDİN

Sevgili dostlar,

Bu dünyada hiçbir şey karşılıksız değildir.

Bir gönül alırsınız, bir gün sizin gönlünüz alınır.

Bir mazlumu kaldırırsınız, düştüğünüzde sizi kaldıracak bir el çıkar.

Bir yetimin gözünü güldürürsünüz, belki Allah sizin evladınızın önünü açar.

Ama birinin hakkını yerseniz…

Bir gönlü sebepsiz yere yıkarsanız…

Bir mazlumun ahını alırsanız…

“Kimse görmedi” diye düşünmeyin.

Çünkü bu kâinat sahipsiz değildir.

Her şey kayıt altındadır.

Her iyiliğin bir karşılığı vardır.

Her kötülüğün de bir hesabı vardır.

Belki bugün değil.

Belki yarın değil.

Ama vakti geldiğinde…

İlahi adaletin terazisi mutlaka kurulur.

Bu nedenle başkasının ne yaptığından önce kendi elimizdeki tohuma bakalım.

Bugün ne ekiyoruz?

Sevgi mi?

Kin mi?

Merhamet mi?

Kibir mi?

Adalet mi?

Zulüm mü?

Çünkü hayatın sonunda insan, başkasının tarlasını değil, kendi ektiğini biçer.

Ve unutmayalım:

İyilik yapın; iyilik sizi mutlaka bir yerde bulur.

Kötülükten uzak durun; çünkü kötülük de sahibinin adresini unutmaz.

Bu dünya geçicidir.

Makam geçer.

Servet geçer.

Şöhret geçer.

Geriye iki şey kalır:

İnsanın bıraktığı iz ve Allah’ın huzuruna götürdüğü amel.

O hâlde öyle yaşayalım ki arkamızdan beddua değil dua kalsın.

Öyle yaşayalım ki bir insan bizi hatırladığında yüzü asılmasın, gönlü ferahlasın.

Ve öyle tohumlar ekelim ki hem bu dünyada hem ebedî âlemde mahsulümüz hayır olsun.

Çünkü hayatın değişmeyen kanunu şudur:

Ne ekersen, onu biçersin.